အိမ်ဖော် (ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)

 

အိမ်ဖော် (ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)

ဦးဇော်ဇော်လည်း သံလျှင်မှာ အစည်းအဝေးလာတက်တာ အိမ်က ဖုန်းဆက်ခေါ်လို့ ဆိုပြီးအရေးတကြီး ကားကို ကိုယ်တိုင်မောင်းပြီး ပြန်သွားခဲ့တာ ပြန်မလာတော့လို့ သူ့ရုံးအဖွဲ့က မန်နေဂျာ ဦးရစ်ချတ်

မိုး ဖုန်းဆက်ကြည့်နေတာ အကြိမ်ကြိမ် ရှိနေပြီ ။

အစည်းအဝေးမှာက ဂျပန်ပြည်က ရင်းနှီးမြုပ်နှံမယ့် လူတွေ လာတာမို့ ဘယ်လောက် အရေးကြီးတယ် ဆိုတာ ဦးဇော်ဇော် သိရဲ့သားနဲ့ အိမ်ပြန်သွားခဲ့တယ် ။ ပြန်တာ ထားပါတော့ ။ ဖုန်းတော့ ပြန်ဆက်ဖို့ကောင်းတယ် ။ အခုတော့ ဖုန်းလဲ မဆက် ပြန်လဲ မလာ ။ ဘာများ ဖြစ်နေသလဲ မသိဘူး ။

ဦး ရစ်ချတ်မိုးလည်း ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ ကားမောင်းသူ ချွတ်တားကိုဘဲ ရုံးကားတစီးကို မောင်းခိုင်းပြီး ဦးဇော်ဇော် အိမ်ကို လိုက်သွားလိုက်ပါတယ် ။

ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ ခြံဝကို ရောက်တာနဲ့ ဒရိုင်ဘာ ချွတ်တား က တခုခုတော့ မှာဒယွင်းနေပြီ..ဖြစ်ပျက်နေပြီ ဆိုတာ ချက်ချင်း သိလိုက်တယ် ။ “ ဆရာ ရစ်ချတ်…..တခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီ….ခြံတံခါးကြီးလဲ ပွင့်ခွေးကြီးဖိုင်ဇာလည်း လဲနေတယ်….ဒါ ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာတွေ မဟုတ်ဖူးဗျ..ဟာ….ကားတော့ ရှိနေတယ်…..ဘယ်လို လုပ်မလဲ….”

ဦးရစ်ချတ်မိုးနဲ့ ယာဉ်မောင်း ချွတ်တားတို့ တိုက်ကြီးထဲကို အရှေ့ပေါက်က စ ဝင်လိုက်တာနဲ့ မမိုးသူရဲ့ အလောင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။

“ ဟာ…ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ လုပ်ကြပါအုံး…ဒေါ်မိုးသူ သေနေပြီ…”

ချွတ်တား လန့်ဖျန့်ပြီး ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဟိုပြေးလိုက် ဒီပြေးလိုက် ဖြစ်သွားတယ် ။

ရစ်ချတ်မိုးလည်း ..“ ဆရာ..ဆရာ..ဆရာဦးဇော်ဇော်……ဆရာဦးဇော်ဇော် ရှိလား….” လို့ တကျော်ကျော် အော်ခေးရင်း တိုက်ကြီးထဲကို ဝင်တယ် ။ ချွတ်တားလည်း ကြောက်ကြောက်နဲ့ အနောက်က လိုက်တယ် ။ ဘာသံမှ မကြား..တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ် ။ “ အပေါ်ထပ် တက်ကြည့်ကြရအောင် ….” သူတို့နှစ်ယောက် လှေခါးကြီး အတိုင်း တက်သွားတော့ လှေခါးထိပ်မှာ သွေးကွက်တွေ တွေ့တယ် ။

“ ဟာ…ဟိုမှာ လူ..လူနှစ်ယောက် လဲနေတယ်..အဲ သေနေတယ် ထင်တာဘဲ….”

သူတို့ ဒေါ်ချယ်ရီ..ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ အလောင်းများ အပြင် လူသုံးယောက်ရဲ့ အလောင်းတွေကို တွေ့ကြရတယ် ။ ချွတ်တားက တယောက်ကို မှတ်မိတယ် ။

“ ဒီလူ….ကားပွဲစား ဖုန်းမို ဆိုတဲ့ လူဗျ ..ကျနော် သိတယ်..ဆရာဦးဇော်ဇော် ကားခဏခဏ သူ့ကို ရှာခိုင်းလို့ အိမ်ကို လာဘူးတယ်…”

“ ကဲ..ဒို့ ရဲစခန်းကို အကြောင်းကြားမှဘဲ ချွတ်တားရေ…..အမှုတော့ ကြီးပြီ …..”

ရဲစခန်းက ရဲတွေ အရင်ဆုံး ရောက်လာကြတယ် ။

နောက်တော့ သူတို့ ခေါ်လိုက်လို့ အင်းစိန်စီအိုင်ဒီ ( မှုခင်းတပ်ဖွဲ့ )က ရဲစုံထောက်တွေ ထပ်ရောက်လာကြတယ် ။

လူခြောက်ယောက် သတ်ထားပြီး အိမ်က ငွေတွေ ကျောက်တွေ စိန်တွေ လဲ လှို့ဝှက်အခန်းကို ဖွင့်ပြီး အကုန်ယူသွားတဲ့ အမှုက သေနတ်သံ လုံး၀ မကြားကြဘဲ ပစ်သတ်သွားတာတွေကြောင့်

ထူးခြားလှတယ် ။ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဝါရင့် စီအိုင်ဒီ ရဲစုံထောက် ဦးအောင်လှသာတို့ အဖွဲ့ ရောက်လာတော့ ဒါဟာ အသံတိတ်ပြောင်း တပ်ထားတဲ့ သေနတ်တွေနဲ့

ပစ်ခတ်လို့ သေနတ်သံကို ဘေးခြံတွေကနေ မကြားကြတာပါ လို့ ပြောတယ် ။ အိမ်မှာ နေသူ ဆိုလို့ ခြံစောင့် ကိုဖိုးထူးနဲ့ ကားမောင်းသမား ချွတ်တားဆို့ဘဲ အသက်ရှင် ကျန်ရှိတာမို့ ရဲတပ်ဖွဲ့က

သူတို့ကို မေးခွန်းတွေ မျိ ုးစုံးမေးမြန်းကြတယ် ။

စုံထောက် ရဲမှူး ဦးအောင်လှသာ လည်း ခြံစောင့် ဖိုးထူး..ကားမောင်းသမား ချွတ်တား..မန်နေဂျာဦးရစ်ချတ်မိုး တို့ကို စစ်မေးပြီးတဲ့နောက် ဒီအိမ်မှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ အိမ်ဖေါ်မလေး

မရှိဘဲ ပျောက်နေတာကို သိရလို့ ဒီအမှုကြီးမှာ အိမ်ဖေါ်မလေး ပါဝင် ပတ်သက်နေမယ် ဆိုတာ သေချာနေပြီ လို့ တွေးနေတယ် ။

အိမ်ဖေါ် …။

အိမ်ဖေါ် ဖေါဖေါ ….။

သူ လက်ထောက်ချတာဘဲ ဖြစ်မယ် …။

ကားပွဲစား ဖုန်းမိုရယ်….ကားပွဲစား မင်းအောင်ပိုင်ရယ်….ဘသန့်ထူး ဆိုတဲ့လူရယ်က ဓါးပြ လာတိုက်တာဘဲ နေမယ် ။ ဖုန်းမိုနဲ့ အိမ်ဖေါ် ဖေါဖေါ ဆိုတာက အချိတ်အဆက်တွေ များလား ။ စီစီတီဗီ

ကင်မရာတွေရဲ့ Digital Video Recorder ကိုလည်း ခလုပ် လုံး၀ ပိတ်ထားတယ် ..။ ခွေးကြီးကိုလည်း အိပ်ဆေးကျွေးထားတယ် ။ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာတွေ …။

လမ်းထိပ်က လုံခြုံရေး နှစ်ယောက်ကိုပါ ရဲအယောင်ဆောင်ပြီး ခေါ်ထုတ်သွားလို့ မျက်မျင်သက်သေ မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ် ။ ပစ်ထားတဲ့ သေနတ်တွေရဲ့ ကျည်ခွံတွေကတော့ မတူဘူး ။ သေနတ်

အနည်းဆုံး သုံးလက်ကနေ ပစ်ခတ်တယ် လို့ သိရတယ် ။ စီအိုင်ဒီ ဓါတ်ခွဲခန်းကနေ ထပ်ပြီး အချက်အလက်တွေ ထွက်လာအုံးမှာပါ ။

ခြံစောင့် ဖိုးထူးရဲ့ အစစ်ခံချက် အရ အိမ်ဖေါ်မလေးကို မီးခွက်ဈေးက အိမ်ဖေါ်ပွဲစားမကြီး ဒေါ်အမာညိုက ခေါ်လာပေးတာ လို့ သိရတော့ သူ့လက်ထောက် ရဲအုပ် တင်ပပနိုင် ကို ဒေါ်အမာညို ရှိတဲ့

မီးခွက်ဈေးကို ချက်ချင်း သူ လွှတ်လိုက်တယ် ။ ဒေါ်အမာညိုကို ခေါ်ခဲ့ဖို့ ..။

ဦးအောင်လှသာ ဖျတ်ကနဲ စဉ်းစားမိတာ တခုက ဒီရပ်ကွက်က သူဌေးရပ်ကွက်..အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတွေ စီတန်းနေတာ ..။

ဒီအိမ်ကြီးမှာ စီစီတီဗီ ကင်မရာတွေ တပ်ထားသလို တခြား ဘေးအိမ်တွေမှာရော ဒါမျိ ုး ကင်မရာတွေ မတပ်နိုင်ဘူးလား…..ဆိုတဲ့ အတွေး …ဝင်လာတာ ..။

တိုက်ကြီး လှေခါးက သွေးကွက်တွေ နဲ့ လက်ဗွေရာတွေကို သေသေချာချာ ယူနေတဲ့ သူ့လက်ထောက်တွေကို ဘေးကနေ ကြီးကြပ်နေရာက တိုက်အပြင်ဖက်ကို အပြေးကလေး

ထွက်သွားလိုက်ပါတယ် ။ ဘေးက တိုက်တွေကို ထွက်ကြည့်လိုက်တယ် ။ သစ်ပင် ကွယ်နေလို့ ခြံထဲက ထွက်ကြည့်တယ် …။ အား..မှန်တယ် ….။ တွေ့ပြီ….။ ရှိနေတယ် ။

ဘေးက တိုက်မှာလည်း စီစီတီဗီ ကင်မရာတွေ တပ်ဆင်ထားတာကို ဦးအောင်လှသာ တွေ့လိုက်ရတယ် ။ စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာသွားတယ် …။

အဲဒီ ဘေးက တိုက်ကို သူ ချက်ချင်း လိုက်သွားတယ် ။ သူတို့ရဲ့ ကင်မရာကို တောင်းကြည့်တယ် ။

သူထင်တဲ့အတိုင်းဘဲ ဘေးအိမ်က စီစီတီဗီ ကင်မရာမှာ ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ တိုက်အရှေ့နားကို တွေ့နေရတယ် ။ လွန်းခဲ့တဲ့ သုံးလေးနာရီက ပုံတွေကို ပြန်စစ်ကြည့်လိုက်တယ်

။ ဟော…တွေ့ပြီ..အစိမ်းရောင် ဂျစ်ကား အဟောင်းကြီး မောင်းထွက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရတယ် ။ လူတွေကိုတော့ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရဘူး ။ ဂျစ်ကား အစိမ်းရောင် အဟောင်းကြီးကိုတော့ တွေ့ရ

တယ် ။ လူသတ် ဓါးပြတွေရဲ့ ကား ။ နံပါတ်ပြားကိုတော့ မတွေ့ရဘူး ..။ ဒီကားအစိမ်းကြီးက သဲလွန်စ ဘဲ ။ သူ့လူတယောက်ကို ဂျစ်ကားအစိမ်းရောင်ကို ယဉ်ထိန်းရဲ မှတ်ပုံတင်မှာ ရှာခိုင်းလိုက်တယ်။

ဒွီှချိန်မှာ သူ လွှတ်ထားတဲ့ ရဲအုပ်တင်ပပနိုင် ပြန်ရောက်လာတယ် ။ အိမ်ဖေါ်ပွဲစား ဒေါ်အမာညိုနဲ့ ..။

ဒေါ်အမာညိုက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေတယ် ။

“ ခင်ဗျား….အိမ်ဖေါ်ဖေါဖေါ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို ဒီအိမ်ကို ခေါ်လာပေးတာဆို…”

“ ဟုတ်ပါတယ်…ဆရာ..”

“ ဒီ ဖေါဖေါ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ ရွာက လိပ်စာ ရှိလား….”

“ အဲ..အဲဒါတော့ ….မရှိဘူး ဆရာ…..”

“ သူ့မှတ်ပုံတင် နံပါတ်ကော…..”

“ မ…မ…မရှိ……”

“ သူက ဘယ်မြို့ ဘယ်ရွာကလဲ….”

“ တွံတေးဖက်ကလို့ ပြောတာဘဲ …..”

“ ခင်ဗျား အတိအကျ မသိဘူးလား…..”

“ မသိပါဘူး….ဆရာ……”

“ ခင်ဗျားဟာကလည်း ဘာမှ သိတာ မရှိပါလား….ဒါဆို ခင်ဗှား သူနဲ့ ဘယ်လို အဆက်အသွယ်ရလဲ..”

“ ဈေးထဲက မိန်းမတယောက်က ဆက်ပေးတာ…”

“ ဘယ်မိန်းမလဲ..သူ့နံမည်က …”

“ မသိဘူးဆရာ..တွေ့ဖူးနေတဲ့ ဈေးထဲက မိန်းမ တယောက်ဘဲ…..”

ရဲတွေ အားလုံးက အိမ်ဖေါ်ပွဲစား ဒေါ်အမာညိုကို စိတ်ပျက်တဲ့ ပုံနဲ့ ဝိုင်း ကြည့်ကြတယ် ။

ထယ်ကြီးရဲ့ အိမ်ကို အရင်ဦးဆုံး ပြန်ရောက်တယ် ။

ထယ်ကြီးက ပစ္စည်းသေတ္တာတွေနဲ့ ဖေါဖေါကို သူ့အိမ်မှာ ချထားပြီး သူနဲ့ ကလိုထူးက စေးထော်နဲ့ နန်းမူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို မြေသွားမြုပ်မယ် ဆိုပြီး ထွက်သွားတယ် ။ ဖေါဖေါလည်း သူတို့ရလာ

တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဖွင့်စစ်ကြည့်လိုက်တယ် ။ မီးခံသေတ္တာကြီးတွေ အထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ရှိသလိုလိုနဲ့ တခြား လှို့ဝှက်အခန်းထဲမှာ ထားထားတဲ့ စိန်တုံးတွေ မိုးကုတ်ကျောက်တွေ

အမေရိကန်ဒေါ်လာတွေ တထောကြီးဘဲ ။

လမ်းမှာ ထယ်ကြီးနဲ့ ကလိုထူး တိုင်ပင်တယ် ။ စေးထော် သေသွားတဲ့အကြောင်းကို မူတောနဲ့ စေးထော်ရဲ့ အမေကို ပြောပြလိုက်မယ် ဆိုရင် သူတို့ အော်ကြီးဟစ်ကျယ်

ငိုယိုကြမှာရယ် စေးထော်ကို ကောင်းကောင်းမွန်းမွန် သဂြိုလ်ချင်ကြမှာရယ်ကြောင့် ရွာက သိမယ် ။ ဘာကြောင့်သေလည်း စပ်စုလာမယ် ။ သေနတ်ဒါဏ်ရာနဲ့ သေတယ် ဆိုတာ တနည်းနည်း နဲ့

သိသွားကြရင် ရဲတွေ ရောက်လာမယ် ။ စစ်မေးမယ် ။ ရန်ကုန်က ခြောက်လောင်းပြိုင် အမှုနဲ့ ဆက်စပ်ကြမယ် ။ သူတို့ ထောင်ထဲ ရောက်သွားမယ် ။ ဒါကြောင့် မူတောနဲ့ စေးထော် အမေကို

မပြောဘဲ တောထဲ တနေရာမှာဘဲ တိတ်တဆိတ် မြေမြုုပ်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ် ။

မူတောတို့ မေးရင်တော့ စေးထော် စီးပွားရေး လုံးပန်းနေတာနဲ့ အိမ် ပြန်မလာနိုင်သေးဘူး လို့ ပြောလိုက်ပြီး စေးထော် ပေးလိုက်တယ် ဆိုပြီး သူတို့ လက်ထဲကို ငွေ များများစားစား ပေးလိုက်မယ် လို့

လည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ် ။

တောနက်နက်ထဲ ဝင်ပြီး မြေတူးကြတယ် ။ စေးထော် နဲ့ နန်းမူ အလောင်းတွေကို တွင်းနက်နက် တူးပြီး မြှုပ်လိုက်ကြတယ် ။ တွင်းတိမ်ရင် တောကောင်တွေ တူးဆွရာက အလောင်းတွေ

ပြန်ပေါ်လာမှာ စိုးလို့ ။

အားလုံး ပြီးစီးတော့ ကလိုထူးရဲ့ အိမ်မှာ ရေချိ ုး ဆေးကြော သန့်စင်ကြပြီးမှ စေးထော်ရဲ့ အိမ်ကို သွားလိုက်ကြတယ် ။ မူတောတို့က စေးထော်က ဒီလိုဘဲ သွားချင်ရာ သွားနေကျမို့ သိပ်လည်း

စိတ်မပူကြပါဘူး ။ ထယ်ကြီးကိုသာ မူတောက တွေ့ချင်နေတာ ။ သူတို့ သားအမိကို ငွေတွေ ထုတ်ပေးလိုက်လို့ သူတို့ ဝမ်းသာကြတယ် ။ စေးထော် ရဲ့ အမေက ငါ့သားကြီး

ကျန်းမာပါစေ…ဆုတောင်းပေးနေတယ် ။

မူတောကို နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ချိန်းတွေ့ကြမယ် လို့ တီးတိုး ပြောပြီး ထယ်ကြီးက ကလိုထူးကို ခေါ်ပြီး ပြန်ခဲ့ကြတယ် ။

ထယ်ကြီးရဲ့ အိမ်ကို အပြန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် ကားပေါ်မှာ ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ကြမလဲ ဆိုတာ တိုင်ပင်တယ် ။ ဒီကားးကြီးကို အခုဘဲ ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်ဖို့ သူတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် ။ ဒီကားကြီး

က စေးထော် ထိုင်းဖက်မှာ ဝယ်လာတဲ့ ကားကြီး .။ ခိုးရာပါကား ဖြစ်ဖို့ များတယ် ။ ရန်ကုန်ကို သွားတော့ နံပါတ် အတုနဲ့ သွားလိုက်တာ ..။ ဘယ်လို ဖျောက်ဖျက် ပစ်မလဲ…။ ကလိုထူးက သူ့တာ

ဝန်ထား..ပိပိရိရိ ဖျောက်ဖျက်ပစ်ပေးမယ် လို့ ပြောတယ် ။ ထယ်ကြီးက ထိုင်းဖက်ကို သူတို့ ရှောင်ကြရအောင် ဆိုတော့လည်း ကလိုထူးက သဘောတူတယ် ။

ကလိုထူးက ထယ်ကြီးကို သူ့အိမ်ရှေ့မှာ ချထားခဲ့ပြီး ကားစုတ်ကြိးကို ဂျုံးဂျုံးဂျိမ်းဂျိမ်း နဲ့ မောင်းပြီး ပြန်သွားတယ် ။

ဖေါဖေါ ( သို့မဟုတ် ) နန့်စန်းယဉ် က သူ့ကို ထမင်းပွဲ ဟင်းပွဲတွေနဲ့ ဆီးကြိုနေတယ် ။

“ ဟင်….နန့်စန်းယဉ်..ထမင်းဟင်းတွေ အစုံပါဘဲလား..ချက်လိုက်တာလား….”

“ ဟီး..ဘယ်ကလာ…..ရွာထိပ်က မတင့်ထမင်းဆိုင်က ပြေး ဝယ်လိုက်တာ …ကဲ..စားကြစို့….”

တကယ်တော့ ထယ်ကြီး အလောင်းတွေကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲမ ..တွင်းထဲ မြူုပ် လုပ်ခဲ့ရလို့ ဘာမှ စားချင်စိတ် မရှိဘူး ။ မြေတူးရတာလည်း မသက်သာဘူး ..။

ဖေါဖေါ ( နန့်စန်းယဉ် ) စိတ်ချမ်းသာအောင် သူ ထိုင်စားလိုက်ရတယ် ။ နန်ကစန်းယဉ်က အလိုက်အသိ ထမင်းဆိုင်ကနေ အရက်တလုံးလည်း ဆွဲလာပေးတယ် ။ မောမောနဲ့ အရက်ကိုတော့

တပိုင်းလောက် သောက်ပစ်လိုက်တယ် ။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပူနေတာက သူ ပြန်ရောက်ကြောင်း သိသွားတဲ့ မူတောက မနက်စောစောမှာ ဆိုင်ကယ်လေးနဲ့ ပေါက်ချလာမှာကိုဘဲ ။

ထမင်းစားသောက်ပြီးတော့ နန့်စန်းယဉ် က အချိ ုပွဲအဖြစ် ထညက်ခဲ ကျွေးတယ် ။

သူက မနက်စောစော ဟိုဖက်ကမ်းကို သွားကြမယ် လို့ ပြောလိုက်တော့ နန့်စန်းယဉ်က ဖြေးဖြေးပေါ့ သိပ် လောမကြီးပါနဲ့ လို့ ပြောတယ် ။ သူက “ ဒို့ တလ နှစ်လ တန်သည် ရှောင်နေကြရအောင်

ရဲတွေဘာတွေက တခုခု နဲ့ သဲလွန်စ ရပြီး ဒီကို လိုက်မချလာဘူးလို့ ပြောလို့ မရဘူး..နန့်….သွားကြရအောင်ပါ …”လို့ အတင်းဘဲ တိုက်တွန်းလိုက်တယ် ။

“ ကဲ..ကဲ..ဒီလောက်တောင် သွားချင်နေရင်လဲ သွးပေါ့..ငါလဲ အဲ့ဖက်မှာ ဈေးမဝယ်ရတာ ကြာပြီ..ဝယ်ချင်တာလေးတွေ ရှိတယ်..ထယ်ကြီး..ကဲ အိပ်ကြမလား…နင်လဲ မောပြီ….”

ထယ်ကြီးက စပ်ဖြဲဖြဲနဲ့ “ နင်နဲ့ ငါနဲ့လည်း ပြန်ပေါင်းထုပ်ပွဲပေါ့နော…နန့်….” လို့ ပြောလိုက်ရင်း နန့်စန်းယဉ်ကို ခါးဆွဲ ဖက်လိုက်တယ် ။

“ ထယ်ကြီးရယ်..နင့်မလဲ..ဒါဘဲ….” လို့ မျက်စောင်းထိုးကာ အော်လိုက်ပေမယ့် နန့်စန်းယဉ်က ထယ်ကြီး စိတ်ကြိုက် ဒီည အသုံးတော် ခံသွားပါတယ် ။

“ မီးကြီး ပိတ်လိုက်ပါ ထယ်ကြီး ရယ်….” လို့ ပြောလည်း ထယ်ကြီးက မီး မပိတ်ပါ ။ နန့်စန်းယဉ်ရဲ့ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး အချိုးးအဆက်ကျတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို ဝတ်လစ်စလစ် တွေ့နေရတာကိုက သူ့အတွက်

“ အသား ” မဟုတ်လား ..။ နန့်စန်းယဉ်ကို ဖင်ကုန်းခိုင်းလိုက်ပြီး ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့် လုပ်ပါတော့တယ် ။ နန့်စန်းယဉ်ရဲ့ တအားအား အော်သံက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညအချိန်မှာ ကျယ်ကျယ်လောင်

လောင်ကြီး ထွက်ပေါ်နေတယ် ။ ဖွတ်ဖွတ်ဖပ်ဖပ် အသံတွေ ဆူညံနေတယ် ။ တအား ဆောင့်ထည့်နေလို့ နန့်စန်းယဉ်ရဲ့ နို့ကြီးတွေက တုန်ခါနေကြတယ် ။ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ စုံကိုင်ပြီး

ဖင်ကားကားကြီးတွေကြားက ပြူးထွက်နေတဲ့ အဖုတ်ကြီးထဲ အားနဲ့ အင်နဲ့ ဆောင့်ဆောင့်ထည့်နေတယ် ။

ထယ်ကြီးက “ ကောင်းလား..ကောင်းလား…” လို့ မေးတယ် ။ နန့်စန်းယဉ်က “ ကောင်းတယ်….ကောင်းတယ်…..” လို့ ဖြေတယ် ။ ထယ်ကြီး လက်ဝါးကြီးက ဖင်တုံးတွေအပေါ်ကို ဖျန်းကနဲ

ဖျန်းကနဲ ရိုက်ထည့်တယ် ။ ဒီတခါ သူတို့ နှစ်ယောက် လုပ်ရတာ အထူးကောင်းတယ် လို့ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ထင်မိကြတယ် ။ ပြီးတာလည်း နိုင်ငံခြား အပြာဗီဒီယိုတွေ ထဲကလို ပြီးခါနီးလေး

မှာ ထယ်ကြီးက သူ့ဒုတ်ကို အဖုတ်ထဲက အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာလေး မော့ပေးတဲ့ နန့်စန်းယဉ်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို သုတ်ရည်တွေ တဖျတ်ဖျတ် ပန်းထုတ်လိုက်ပြီး ပြီးလိုက်တာ ။

ထယ်ကြီးက ဒုတိယအချီ ထပ် ဗျင်းချင်သေးတယ် ။ နန့်စန်းယဉ်က “ တော်ပြီ ထယ်ကြီး..မနက် အစောကြီး ဟိုဖက်ကမ်းကို သွားမယ်ဆို..အဲ့ကျမှ နင်နဲ့ ငါနဲ့ ..ဟင်းဟင်း….ထပ် ကဲကြတာပေါ့..”

လို့ ပြောလိုက်ပါတယ် ။

ထယ်ကြီးလဲ ပြုံးပြုံးကြီးနဲ့ ကိုယ်တုံးလုံး နဲ့ အိမ်နောက်ဖက် ရေချိ ုးခန်းဆီကို လျှောက်သွားတဲ့ ဖေါဖေါ သို့မဟုတ် နန့်စန်းယဉ် ရဲ့ ဖင်တုံးလှလှတွေကို ငေးကြည့်နေပါတယ် ။

“ တခွက် ထပ်ပေးအုံး …. ”

ဘားက ဘားတင်ဒါ ကပ္ပလီက “ မင်း တအားမူးနေပြီ..မင်းကို မရောင်းတော့ဘူး…မင်း အိမ်ပြန်တော့”

လို့ ပြောလို့ သူ မကျေနပ်ဘူး ။ ကပ္ပလီကို သူ ရစ်မလို့ ကြံနေတယ် ။

ဒီအချိန်မှာ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ သူ့ကို လာဆွဲခေါ်တယ် ။

သူတို့လည်း တအား မူးနေကြတယ် ။ “ ဓူဝံ.. ….ပြန်ကြစို့ကွာ….ဟယ်လင်ကလည်း မင်းနဲ့ လိုက်ချင်နေတယ် ..ဟိုမှာ..မင်းကို စောင့်နေတယ် …” လို့ ချစ်သောင်းက သူ့ကို အတင်းဆွဲခေါ်တယ် ။

ဟယ်လင်ဆိုတဲ့ စော်က သူ့ကို အထာခင်းနေတာ သူသိတယ် ။ ကြည့်ရတာ ရေခန်းနေသလား မသိ

ဘူး ။ ဟယ်လင်က ဓူဝံတို့ ချစ်သောင်းတို့ အတန်းထဲက အတန်းသား ။

ကလပ်ရှေ့မှာ ဟယ်လင် သူတို့ကို စောင့်နေတယ် ။

စီးကရက်တလိပ်ကို ပါးစပ်မှာ တပ်ထားပြီး မီးခြစ်လေးတလုံးနဲ့ မီးညှိဖို့ ကြိုးစားနေတယ် ။ လေတိုက်နေ

လို့လား..ဒါမှမဟုတ် ဟယ်လင်ဘဲ သိပ် မူးနေလို့လားမသိဘူး …မီးညှိလို့ မရဘူး ဖြစ်နေတယ် ။

ဟယ်လင်က သူတို့ကို တွေ့သွားတော့..“ ဓူဝံ….ဒီည မင်းအခန်းမှာ ငါ လိုက်အိပ်လို့ ရမလား …” လို့ မေးလိုက်တယ် ။ သူက ..“ ဟာ..ရတာပေါ့..သိပ်ရ….လိုက်ခဲ့….” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အချိန် ဟယ်လင်

က မီးခြစ်ကို ထပ်ခြစ်နေပြန်တယ် ။

သူ ဟယ်လင့်ပါးစပ်က စီးကရက်ကို ဖျတ်ကနဲ ဆွဲယူပြီး အဝေးကို ပစ်လိုက်တယ် ..။ ဟယ်လင်က

ပါးစပ်က “ ဝှပ် သာဖပ်ခ် ..ဘာလို့ ငါ့စီးကရက်ကို ပစ်ပစ်တာလဲ..ဓူဝံ…” လို့ မကျေမနပ် ပြောလိုက်တယ် ။ သူက “ ငါ့ကားက ခြောက်သောင်းတန်တယ်..ကားထဲမှာ ဆေးလိပ်သောက်ခွင့် မရှိဘူး ….” လို့ ပြောလိုက်တော့ ဟယ်လင်က…“ ဟီး….ဆောရီး….” ဆိုပြီး လျောချသွားတယ် ။ ချစ်သောင်းက တဟားဟားနဲ့ အော်ရယ်တယ် ။

“ ဓူဝံက မူးပေမယ့် အမူးပါး…..ဟားဟား..သူ့ကားကိုတော့ အထိမခံဘူး. ..” လို့ မြန်မာလို ပြောလိုက်တယ် ။

သူ့ရဲ့ ကြက်သွေးရောင် မာစီဒီးကား အသစ်ချပ်ချွတ်ကြီး ထဲ စီးကရက် သောက်မှာကို သူ လုံး၀ မလိုလားဘူး ။

ဟယ်လင်က ရှေ့ခန်းက တက်ပြီး ချစ်သောင်းက အနောက်ခန်းက တက်လိုက်ကြတယ် ။ သူကတော့ အံချင်လို့ တဝေါ့ဝေါ့နဲ့ ရေမြောင်းမှာ အံနေတယ် ။ အံလို့ ဝမှ

ကားထဲကို ဝင်တယ် ။

“ ဓူဝံ..မင်း မောင်းလို့ ဖြစ်ပါ့မလား …”

“ ဖြစ်တယ်…ငါ အံလိုက်ပြီ..မမူးတော့ဘူး…..”

ဟယ်လင်က သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်နေတယ် ။

“ ဘာရှာလဲ ဟယ်လင် ..”

ကားကို မောင်းထွက်လိုက်ပြီး သူ ဟယ်လင့်ကို မေးလိုက်တယ် ။

“ ပိုက်ဆံ..ပိုက်ဆံကြည့်တာ..ငါ..ဘိုက်ဆာနေလို့ …”

“ တွေ့လား…ပိုက်ဆံ …”

“ ဟင့်အင်း…မတွေ့ဘူး…ခိခိ….ရှိမှ မရှိတာ …အစထဲက….ဓူဝံ….အစားကျွေးပါလား …. ”

“ ရတယ်လေ…ဘာစားမလဲ..ဒီအချိန်တော့ ဖွင့်တဲ့ဆိုင်က ဘဲလေး ဘဲ ရှိမယ် …ဖြစ်လား…”

“ ဖြစ်တယ်..တအား ဆာနေတာ…ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် စားမယ် …”

“ ဒါဆို ဘဲလေးကို သွားမယ် …. ”

ဘဲလေးက ဗီယက်နမ်ဆိုင် ..တညလုံးဖွင့်တယ် ။ဗီယက်နမ်ဟိုဂီ အသားညှပ် ပေါင်မုန့် ရသလို ဘုံးဘော်

ဟွေး လို့ ခေါ်တဲ့ ဗီယက်နမ် ခေါက်ဆွဲပြုတ်စပ်စပ်လည်း ရတယ် ။ ဟယ်လင်က ဆံပင်ရွှေဝါရောင်.. မျက်လုံးပြာပြာနဲ့ အမေရိကန်မလေး ပေမယ့် ဓူဝံတို့ ချစ်သောင်းတို့နဲ့ ပေါင်းပြီး အာရှအစားအစာ အ

ကုန် စားတတ်နေပြီ ။

“ စားချင်တာ မှာ စားကြ …” လို့ သူပြောရင်း ကားထဲမှာ သူ ထားထားတဲ့ တရာတန်တထပ်ထဲက တရွက်ကို ထုတ်ယူပြီး အင်္ကျ ီအိတ်ထဲ ထိုးထည့်ကာ ကားထဲက ဆင်းလိုက်တယ် ။

ခုထိ မူးနေတုံးဘဲ ။ ဘဲလေးဆိုင်ထဲမှာ ရဲတယောက် ထိုင်စားနေတာ တွေ့ရတယ် ။ ဗီယက်နမ်လူမျိ ုး ရဲ

သား…။ ညဂျူတီမှာ ဆာလို့ လာစားနေပုံရတယ် ။

“ ချစ်သောင်း..နဲ့ ဟယ်လင် ..အိန္ဒြေ မပျက်စေနဲ့..တော်ကြာ ကားမောင်းလို့ မဖြစ်ဘူးလို့ ဒီရဲ့ လာပြောနေအုံးမယ် …”

သူတို့ ဒီဆိုင်မှာ ညနက်သန်းကောင်အချိန်တွေ လာလာ စားနေကျ ဖြစ်တယ် ။

“ ကျေးဇူးဘဲ ဓူဝံ…..မင်းအခန်းမှာ အိပ်ခွင့်ပေးလို့လဲ..ကျေးဇူးအထူးဘဲ..ငါ့အခန်းဖေါ်က ငါ့ကို မောင်းထုတ်ထားလို့…”

“ မင်းက ဘာလုပ်လို့ သူက မောင်းထုတ်တာလဲ ..ဟယ်လင်…”

“ ဟီး..ငါက အခန်းဖိုး မပေးလို့….”

“ အင်း..လတ်တလော မင်း ငါ့အခန်းမှာ လာနေနိုင်ပါတယ်…ဒါပေမယ့်…မင်းလိုရင် ငါ့ကို ဘာလို့ မတောင်းလဲ…နောက်ဆို တောင်းပေါ့….”ူးပါဘဲ ဓူဝ

“ အို..ကျေးဇူးပါ..ဓူဝံ….မင်းကိူ ငါ ဘယ်လို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရမလဲ မသိတော့ပါဘူး …. ”

ဟယ်လင်နဲ့ သူ ခင်မင်တွဲနေကြတာ ကြာပေမယ့် ခုထိ ရည်းစားလဲ မဟုတ် ။ အိပ်လည်း မအိပ်ရသေး.။

ဒီညတော့ အိပ်ဖြစ်မယ် ထင်တာဘဲ ။ ဟယ်လင် သူ့အခန်းမှာ အိပ်မည်တဲ့…။

ချစ်သောင်းက “ ငါ ဒီည မင်းအခန်းမှာ မအိပ်တော့ဘူး..ငါ့အမျိ ုးအိမ်သွားအိပ်မယ် ဓူဝံ….မင်း ဟယ်လင်ကို ဖိနိုင်အောင်….ဟိဟိ.. လို့ မြန်မာလို ပြောလိုက်တယ် ။

ဓူဝံ သူ့အခန်းကို ရောက်တော့ ဟယ်လင်က ရေဝင်ချိုးတယ် ။ သူက ရေခဲသေတ္တာထဲက ဘီယာတပု

လင်းကို ထုတ်သောက်တယ် ။ ဟယ်လင်ရေချိ ုးပြီး ထွက်လာတော့ သူ့စွပ်ကျယ်တထည်ကို ဝတ်လာတာတွေ့လိုက်ရတယ် ။ စွပ်ကျယ်က ဟယ်လင့်အတွက် နဲနဲရှည်တယ် ။ ပေါင်ရင်းလောက်အထိ ရောက်တယ် ။

အောက်ကအခုအခံမပါဘဲတထပ်ထဲသတ်ထားတာမို့ဟယ်လင့် နို့အိအိနှစ်လုံးကိုရော နို့သီးဖုလေးတွေကိုရော ရေနဲနဲစိုနေတဲ့စွပ်ကျယ်အသားပါးပါးမှာ ထင်းထင်းကြီး မြင်နေရတယ် ။

“ ဓူဝံ..ငါချိ ုးပြီးပြီ …မင်း ချိုုးမလား…..”

ဟယ်လင်က မေးတယ် ။

“ အင်း..ချိ ုးမယ်….”

ရေချိ ုးခန်းထဲ ဝင်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေကို အကုန် ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး ရှာဝါး ရေပန်းကို

ဖွင့်လိုက်တယ် ။ သူ ရေစချိုးတဲ့အချိန်မှာ ရေချိုးခန်းတံခါး ဟလာတယ် ။

“ ဓူဝံ….မင်းကို ငါ ဆပ်ပြာတိုက် ချေးတွန်းေးရမလားဟင် …” လို့ ပြောရင်း ဟယ်လင် ဝင်လာတယ် ။

“ အင်း..လာလေ ..” လို့ သူခေါ်လိုက်တော့ ဟယ်လင် သူ့ဆီကို ရောက်လာတယ် ။ ရေပန်းအောက်မှာ

ဆပ်ပြာရည်မွှေးမွှေးတွေ ပါတဲ့ ရေမြုပ်တုံးကြီးနဲ့ သူ့ကျောကို စပြီး ပွတ်တိုက်ပေးတယ် ။ ဒီအချိန်မှာ ဟယ်လင့်စွပ်ကျယ်လေး အကုန် စိုရွှဲနေပြီ ။ တင်းမာတဲ့ နို့နှစ်လုံးကို သူ သဘောကျနေတယ် ။ နို့

သီးလေးတွေက ထောင်ထနေကြတယ် ။ သူ ဟယ်လင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်အောင် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်တယ် ။ ဟယ်လင်က သူ့ရင်ဘတ်နဲ့ ဝမ်းဘိုက်ကို ရေမြုပ်တုံးကြီးနဲ့ ပွတ်တယ် ။ သူက

ဟယ်လင့်နို့တွေကို ကိုင်ဆုပ်လိုက်တယ် ။ ဟယ်လင် တခစ်ခစ်နဲ့ ရယ်မောပြီး ရေမြုပ်တုံးကြီးနဲ့ သူ့

ပေါင်ကြားက ဒုတ်ကြီးကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ် ။ ဒုတ်ကြီးက ငိုချင်ရဲ့ လက်တို့ ဆိုသလို စောစောထဲ

က ထောင်ချင်နေတာ ။ ဟယ်လင်လည်း ပွတ်သပ်လိုက်ရော ပစ်ခါနီး ဒုံးပျံကြီးလို မတ်မတ်ထောင်သွား

တော့တာဘဲ ။ ဟယ်လင်က သဘောကျပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက် အော်ရယ်ရင်း ဒုံးပျံကြီးကို ဖိဖိပြီး ပွတ်တိုက်တော့တာဘဲ ။ သူက ဟယ်လင် ဝတ်ထားတဲ့ စွပ်ကျယ်ကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်တယ် ။

အိုး ..အရမ်းလှတဲ့ နို့ကြီးတွေ ဘွားကနဲ ပေါ်လာတယ် ။ အငမ်းမရ သူစို့လိုက်မိတယ် ။ ဟယ်လင်က ခေါင်းလေးမော့ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးတွေ ဟသွားတယ် ။ မျက်လုံးလေးတွေ မှေးစင်းသွားတယ် ။ ရေချိ ုး

ခန်းထဲကနေ အိပ်ခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်ကို ဟယ်လင့်ကို သူဆွဲခေါ်သွားသလား ဟယ်လင်က သူ့ကိုဆွဲ

ခေါ်သွားသလားတော့ သေသေချာချာ မမှတ်မိဘူး ။ မူးနေတာကိုး ။ ကုတင်ကြီးပေါ်က မွေ့ရာထူထူ

ကြီးပေါ်မှာ ဟယ်လင်နဲ့သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချစ်တလင်းခေါ် ချစ်ဗြူဟာခင်းလိုက်ကြတာ တဖြောင်း

ဖြောင်းဘဲ ။

မနက်ခင်းကျတော့ သူ့အိပ်ရာဘေးက ဖုန်း စက်က မီးမှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ်နဲ့ မက်ဆေ့ချ် ရှိနေတာ တွေ့ရတယ် ။ ညက သူ သတိမထားမိဘူး ။ သူစက်ကို ဖွင့်ကြည့်တော့ မြန်မာပြည်က သူ့မိဘတွေရဲ့ရှေ့နေကြီး ဦးဇော်ဝင်းထိုက် ခေါ်တာ ဖြစ်နေတယ် ။ သေသေချာချာ နားထောင်လိုက်တော့ သူ့မိဘတွေ အသတ်ခံလိုက်ရလို့ သေကြပြီ တဲ့ ။ အသုဘ ချဖို့ သူ့ကို စောင့်နေတယ် တဲ့..အမြန် ဖုန်း ပြန်ခေါ်ပါ…တဲ့ ။

ဟာ….ဟာ….ဟာ…..ဟာ………..။

သူ ကုတင်ပေါ်က ဝုန်းကနဲ ခုန်ဆင်းလိုက်တယ် ။

ကိုယ်တုံးလုံး နဲ့ ခွေခွေလေး အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဟယ်လင်လည်း နိုးလာတယ် ။

“ ဓူဝံ….ဘာဖြစ်လဲဟင် …”

“ငါ့.ငါ့…….အဖေနဲ့ အမေ…….သေပြီ….တဲ့….”

“ အို……ဘယ်သူပြောလဲ……”

“ သူတို့ရဲ့ရှေ့နေကြီး …မက်ဆေ့ချ် ချန်သွားတာ..ခဏလေး…ငါ ဖုန်းပြန်ခေါ်လိုက်အုံးမယ် ..”

ရှေ့နေကြီးဦးဇော်ဝင်းထိုက်ကို ဓူဝံဇော် ဖုန်းဆက်လိုက်တော့ ဦးဇော်ဝင်းထိုက်က ဓူဝံဇော်ရဲ့ အဖေနဲ့ အမေ ဦးဇော်ဇော်နဲ့ ဒေါ်ချယ်ရီတို့ သေနတ်ဒါဏ်ရာတွေနဲ့ သေဆုံးကြတဲ့အကြောင်း..သူတို့ကို သတ်ပြီး

စိန်ရွှေကျောက်နဲ့ ငွေတွေ ယူသွားတယ်လို့ ပြောပြတယ် ။ အမြန်ပြန်ခဲ့ဖို့လည်း ပြောတယ် ။

“ ကျနော် အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ပါမယ် အန်ကယ် …”

ဓူဝံဇော် ကြားရတဲ့သတင်းကို မယုံနိုင်ဘူး ။ ဒက်ဒီနဲ့ မာမီ တင်မကဘူး ။ အန်တီမိုးသူပါ သေသွားပြီတဲ့ ။ ရက်စက်လိုက်ကြတာဗျာ….။ အန်တီမိုးသူက ဓူဝံဇော်ရဲ့ ကာမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လက်ဦးဆရာမ ပါ ။

ဓူဝံဇော့်ကို လိင်ဆက်ဆံမှု ပညာရပ်တွေကို လက်ထပ်သင်ပေးခဲ့တဲ့မိန်းမ ။

ဓူဝံ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်မှာ မမိုးသူက ဓူဝံ ကို အိမ်မှာ နေရေးစားရေး အစစ လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့တော့

မမိုးသူနဲ့ ဓူဝံ ညိခဲ့တယ် ။ မမိုးသူကအတွေ့အကြုံရှိသူဆိုတော့ ဦးဆောင်တဲ့ ဆရာမကြီး ..။ ဓူဝံလည်း

မမိုးသူနဲ့ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံ ရခဲ့တာ ။

ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေဗျာ ။

ချစ်သောင်းကို ဖုန်းဆက်ခေါ်..လေယာဉ်လက်မှတ် ဝယ်ပြီး ရန်ကုန်ပြန်ဖို့ လုပ်ရတယ် ။ အခန်းနဲ့ကားကို

ချစ်သောင်းကိုဘဲ အပ်ခဲ့ရတယ် ။ ချစ်သောင်းဘဲ လေဆိပ်ကိုလိုက်ပို့ပေးတယ် ။

ရန်ကုန်ကို ပြန်ဖို့ လုပ်ပြီးမှ သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ အပျော်မက်ပြီး မပြန်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မိမိရဲ့ အ

မှားကို ဓူဝံဇော် နောင်တ ရနေတယ် ။

လေယာဉ်ပေါ်မှာ မျက်ရည်ကျ ငိုကြွေးနေတယ် ။ ဒက်ဒီနဲ့ မာမီ…မမိုးသူကို ဘယ်သူတွေ သတ်သွား

သလဲ သိချင်မိတယ် ။ တတ်နိုင်ရင် သူတို့ကို ပြန်သတ်ချင်တယ် ။ ပြန် လက်စားခြေချင်တယ် ။

ရှေ့နေကြီး ပြောပြတာကတော့ အိမ်ဖေါ်မ က လက်ထောက်ချ တာတဲ့။ တောက် ..။ အိမ်ဖေါ် ဖေါဖေါ တဲ့ ။

ရန်ကုန်လေဆိပ်မှာ ဒရိုင်ဘာချွတ်တားနဲ့ ခြံစောင့် ကိုဖိုးထူးတို့ လာစောင့်ကြိုနေတယ် ။

လေဆိပ်ကနေ အိမ်ကို မောင်းနေတဲ့အချိန်ထဲက ဓူဝံက သူတို့နှစ်ယောက်ကို အိမ်ဖေါ်မ ဖေါဖေါ ဆိုတာ

ဘယ်လိုပုံလဲ..ဘာလဲ မေးခွန်းတွေ မေးလာတယ် ။ သူတို့တိုက်ကြီးကို ရောက်တော့ ရှေ့နေကြီးဦးဇော်ဝင်းထိုက် နဲ့ သူ့ဆွေမျိုးတွေ သူ့ကို စောင့်နေကြတယ် ။ အသုဘချဖို့အစီအစဉ်တွေပြောပြကြတယ် ။

မိဘတွေနဲ့ မမိုးသူတို့ရဲ့ ဈာပန ကိစ္စအပြီး မကြာခင် ဓူဝံနဲ့ လာတွေ့ဆုံတာက အင်းစိန် စီအိုင်ဒီက စုံထောက်ရဲမှူး ဦးအောင်လှသာ နဲ့ ရဲအုပ်တင်ပပနိုင်တို့ပါ ။

ရဲမှူးဦအောင်လှသာက “ ကိုဓူဝံဇော်….ကျနော်တို့ အမှုကို ဖေါ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ် ..စီစီတီဗီကင်မ

ရာက အဲဒီအခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေ့မှာ ပိတ်ထားပေမယ့် အရင်ကရိုက်ထားတဲ့ပုံတွေကို ပြန်လှန်ကြည့်တော့

အိမ်ဖေါ်ဖေါဖေါရဲ့ ပုံကိုလည်း ရလိုက်ပါတယ်…အိမ်ဖေါ်ဖေါဖေါကို အပူတပြင်း လိုက်လံ စုံစမ်းနေပါတယ် ..ဓါးပြတွေ သုံးခဲ့တဲ့ ဂျစ်ကားအစိမ်းရောင်ကိုလည်း စုံစမ်းနေပါတယ် …” လို့ ပြောပြတယ် ။

ဓူဝံဇော်လည်း မိဘတွေ သေဆုံးရလို့ အလွန်ဘဲ စိတ်ထိခိုက် ဝမ်းနည်းနေတဲ့ကြားထဲ ရဲမှူးနဲ့ ပါလာတဲ့

သူ့လက်ထောက် ရဲအုပ်တင်ပပနိုင်က အရမ်းကို ကြည့်ကောင်းနေလို့ မျက်စိမခွာတမ်း ကြည့်ရှုလေ့လာနေမိရတယ် ။

ဓူဝံဇော့်ကို သူ့အဖေရဲ့ ရုံးအဖွဲ့က မန်နေဂျာတွေက ဝိုင်း အကြံဉာဏ်ပေးကြ တိုက်တွန်းကြတာကတော့ ရဲတပ်ဖွဲ့က လူသတ်ကောင်ဓါးပြတွေကို လိုက်လံစုံစမ်းတဲ့နေရာမှာ အနောက်ကနေ ထောက်ပံ့ဖို့ ဖြစ်တယ် ။ သူတို့ ရှင်းပြောပြကြတာက ရဲတပ်ဖွဲ့မှာ ထူးချွန်တဲ့ အမှုလိုက် စုံထောက်တွေ ရှိပေမယ့် ဘတ်ဂျက် မရှိဘူး..သူတို့က အမှုမှန်ကို ဖေါ်ထုတ်ချင်ကြပေမယ့်လည်း ကိုယ့်စားရိတ်နဲ့ကိုယ်တော့ လိုက်မလုပ်နိုင်ကြဘူး ..သူတို့ လစာကလည်း သိပ်မှ မရတာ ..ဒီတော့ အမှုပေါ်စေချင်တဲ့ လူက သူတို့စားရိတ်စားခတွေကို ကူညီပံ့ပိုးမယ် ဆိုလို့ရှိရင်သူတို့ အလုပ်တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ် လို့ ရှင်းပြကြတော့ ဓူဝံဇော် ကလည်း သဘောပေါက် လွယ်သူတယောက်ပါ ။

ရဲမှူးကို သည်တရားခံ လူဆိုးတွေကို အမြန်ဆုံးမိအောင် လိုက်ပေးပါ …ကျနော် အစစ စားရိတ်တွေ ထုတ်ပေးပါမယ် ..လို့ ပြောလိုက်ပါတယ် ။

ရဲမှူးက သူကိုယ်တိုင် ဦးစီး စုံစမ်းစစ်ဆေးတာတွေ လုပ်နေပါတယ်..သို့ပေမယ့် နယ်ကို လိုက်လံစုံစမ်းတဲ့နေရာမှာတော့ သူ့လက်ထောက် ရဲအုပ်တင်ပပနိုင်ကို သူ လွှတ်မယ့်အကြောင်း..လိုတဲ့ကားတို့ စားရိတ်တို့ ထုတ်ပေးရင်တော့ ပိုခရီးရောက်တာပေါ့ဗျာ….လို့ ပြောတယ် ။

ဓူဝံဇော်လည်း ရဲအုပ်တင်ပပနိုင်နဲ့ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားတယ် ။

တော်တော် လန်းတဲ့ မိန်းမဘဲ ။ ယူနီဖေါင်း ဝတ်ထားတာ တော်တော့်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ကြည့်ကောင်းတယ် ။ အမို့အမောက် အကွေ့အကောက်တွေကလည်း သူ့နေရာနဲ့သူ အဆင်ပြေနေတာကို တွေ့ရတယ် ။

ဓူဝံဇော်က ရန်ကုန်မှာ သုံးဖို့နဲ့ နယ်ကို ထွက်ဖို့ ကားနှစ်စီကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပြီး စားရိတ်စားခတွေလည်း လိုတာထက်ပိုအောင်ကို ထုတ်ပေးပါတယ် ။

မိဘတွေနဲ့ မမိုးသူကို သတ်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ယူသွားတဲ့ လူသတ်ဓါးပြတစုကို မရရအောင် ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားကြပြီ ။ ဒီလူသတ်ကောင် ဓါးပြတွေကို မိမှ ထောင်ထဲပို့ပြီးမှ သူကျောင်းတက်ဖို့ နိုင်ငံခြားကို ပြန်မယ် လို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ် ။

ပြီးပါပြီ