အိမ်ဖော် (အပိုင်း ၁)
ရွှေပြည်သာ မီးခွက်ဈေး
“ ဒေါ်အမာညို …”
အိမ်ဖေါ်ပွဲစား ဒေါ်အမာညို လှည့်ကြည့်သည် ။
“ အော်…”
နံမည်တော့ မသိဘူး..။ ဈေးထဲက မိန်းမ ။ မျက်မှန်း တန်းမိနေတယ် ။
“ ဒေါ်အမာညို…လူရှာနေတယ် ကြားလို့ ..”
“ ဟုတ်တယ်..အရေးတကြီး ..လိုနေလို့..လုပ်ချင်တဲ့ လူ ရှိလား ..”
“ ကျမ ရွာက မိန်းကလေး တယောက် ရောက်လာလို့..လစာက ဘယ်လောက်လဲ..ဘယ်မှာ လုပ်ရမှာလဲ…အိမ်ကောင်းလား….”
“ လစာက တလ တသိန်း ..ဘောက်ထော်ဖက်က က သူဌေးအိမ် တအိမ် မှာ လုပ်ရမှာ ..မြန်မြန် ရလေ ကောင်းလေမို့ လူ ဘယ်တော့ လိုက်ကြည့်ရမလဲ..”
“ ခုကြည့်ချင် ခုရတယ်.. ဒီကောင်မလေးက ကျမအိမ်မှာ ရှိနေတာ ..”
“ ကောင်းပြီ..ကျမ ခုဘဲ လိုက်ကြည့်လိုက်မယ် …ရှင် လိုက်ပြနိုင်တယ် မဟုတ်လား….”
ဒေါ်အမာညို က ဆိုင်းငံ့မနေ ။ ချက်ချင်းဘဲ လိုက်ကြည့်လိုက်တယ် ။ ရှာခိုင်းတဲ့လူက သူ့ကို အမြဲ ရှာခိုင်းနေကျ ဖေါက်သည်တွေမို့ သူတို့ လူတကယ်လိုအပ်နေတဲ့ အချိန် ရအောင် ရှာပေးလိုက်ချင်တယ် ။
ဆိုက်ကားနဲ့ လိုက်သွားလိုက်တယ် ..။ ဒီမိန်းမရဲ့ အိမ်က သိပ်တော့ မဝေးဘူး ။
ကောင်မလေးကို တွေ့ရပြီ ..။
အိမ်ဖေါ်မလုပ်ဘဲ မော်ဒယ်ဂဲလ် အလုပ် သွားလျောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ ရုပ် ..။ ရုပ်သန့်တယ်.. ။ ဖြူဖြူ ဖွေးဖွေး..ချစ်စရာလေး ..။ ကိုယ်လုံးလေးက အချိုးပြေပြေလေး ..။
“ နံမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ ကလေးမ..”
“ ဖေါဖေါ..”
“ ကရင်လား …”
“ ဟုတ်ကဲ့…”
“ ထမင်းဟင်း ချက်တတ်တယ် မဟုတ်လား..”
ကောင်မလေးက ခေါင်းညှိမ့်ပြတယ် ။ ခြုံကြည့်လိုက်ရင် မဆိုးပါဘူး ။ မျက်နှာပေးလေးလည်း ကောင်းပါတယ် ။ လိုချင်နေတဲ့ သူဌေးအိမ်က ကြိုက်မယ့် ရုပ်မျိ ုး ..။
“ အိမ်ကတော့ သန့်တယ်..အရမ်း ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးတွေ ..အဲယားကွန်းနဲ့ ပရာဒိုကားနဲ့ နေတဲ့ အိမ်….ဒါနဲ့ မင်းက ဘယ်ကလဲ..ဘယ်နယ် ဘယ်မြို့ကလဲ..”
“ ကျမ တွံတေး ဖက်ကပါ ..”
“ ဘယ်တော့ စဆင်းနိုင်မလဲ…ဒီနေ့ဘဲ လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား …”
“ ရပါတယ်..အခု လိုက်ခဲ့လည်း ရပါတယ်..”
“အေးအေး အခု တပါတည်း လိုက်နိုင်တယ် ဆိုရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့ ..ကဲ..ယူစရာ ယူ…လိုက်ခဲ့…”
ဒေါ်အမာညို သဘောကျသွားတယ် ။ မြန်မြန် ပို့ပေး မြန်မြန် ပိုက်ဆံ ရတာပေါ့ ။ ကောင်မလေး က ယူခဲ့စရာ ပစ္စည်း များများစားစားမပါ ။ ကျောပိုးအိတ်လေး တလုံး လွယ်ပြီး ဒေါ်အမာညို
နဲ့ ပါလာတယ် ။ ဘောက်ထော်က ကိုယ့်ခြံဝင်းနဲ့ကိုယ် နေကြတဲ့ ကြီးမားတဲ့ တိုက်ကြီးတွေ တန်းစီနေတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲကို ရောက်သွားတယ် ။ လမ်းထိပ်မှာလည်း လုံခြုံရေး ကင်းတဲနဲ့
လူနှစ်ယောက် ထိုင်နေတာကို တွေ့ရတယ် ။ ဒီလမ်းလေးထဲ ဝင်လာသမျှ ကားတွေကို သူတို့က နံပါတ်မှတ် စာရွက်ပေါ် ရေးချနေကြတာ တွေ့ရတယ် ။
ဒေါ်အမာညိုက တက်ခ်စီကားပေါ်က အဆင်း “ အိမ်ရှင်သူဌေး နံမည်က ဦးဇော်ဇော် သူဌေးမက ဒေါ်ချယ်ရီဇော်.. တဲ့..မှတ်ထားနော်..ဖေါဖေါ ..” လို့ ပြောလိုက်ပြီး မြင့်မား ကြီးမားတဲ့ ခြံတံခါးကြီး နား တိုးကပ်သွားတယ် ။ ခြံထဲမှာ လူတယောက် ရှိနေတယ် ။ ခြံစောင့် ပုံစံဘဲ ။ ဒီလူက ဒေါ်အမာညိုကို သိနေတယ် ။
“ အဒေါ်ကြီး ..သူဌေးနဲ့ သူဌေးကတော် မရှိကြဘူး …မနက်ထဲက သွားကြပြီ …”
“ မမိုးသူ ..ကော ရှိတယ် မဟုတ်လား …”
“ အင်း..ရှိတယ် …”
ဒီလူ ဖွင့်ပေးတဲ့လူတကိုယ်စာ ဝင်ပေါက်လေးကနေ ဒေါ်အမာညို နဲ့ ဖေါဖေါ ဝင်လိုက်ကြတယ် ။ ခြံစောင့်တဲကလေးဘေးမှာ သံစကာလှောင်အိမ်နဲ့ ခွေးကြီးတကောင် ရှိနေတယ် ..။ ဖေါဖေါ တို့ ဝင်လာတော့ တဝုန်းဝုန်းနဲ့ ထိုးဟောင်တယ် ။
“ ကလေးမ ..နင့်မှာ ဖုန်း ရှိသလား …”
“ ဟုတ်..ရှိတယ် ..”
“ ဖုန်း တချိန်လုံး ပြောမနေနဲ့နော် ..သူဌေးတွေက မကြိုက်ဘူး …”
“ ဟုတ်..”
“ မမိုးသူ ဆိုတာက သူဌေး..သူဌေးမတို့ရဲ့ ဆွေမျိ ုးနီးစပ်..အိမ်ကို အစစ တာဝန်ယူပေးတဲ့သူပေါ့..ဒီအိမ်ကြိးမှာ သူ့လက်သူ့ခြေဘဲ ဖေါဖေါ…” လို့ ဖေါဖေါ ကို ပြောရင်း တိုက်ကြီးရဲ့ အရှေ့တံခါးပေါက်ကြီးဆီကို ရောက်သွားပါတယ် ။
ဧည့်ခန်းမှာ ဖုန်းပြောနေတဲ့ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် မိန်းမ တယောက်ကို တွေ့ရတယ် ။
“ အဲဒါ မမိုးသူ ဘဲ..”
အသား ဖြူဖြူ ရုပ်သန့်သန့် ကိုယ်လုံးလှလှနဲ့ဒီမိန်းမက ဒီအိမ်ကြီးမှာ အရေးပါတဲ့သူ ဆိုဘဲ ။ မမိုးသူ..နံမည်နဲ့ လူနဲ့ လိုက်ဖက်တယ် …။ ဖေါဖေါ စဉ်းစားမိတာပါ ။
ဒေါ်အမာညိုက “ ဖေါဖေါ..ညည်း အနေအစား ကောင်းမှာပါ …” လို့ ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး တိုက်ကြီးထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တယ် ။ ဖေါဖေါ က အနောက်က ရိုရိုကျိ ုးကျိုးလေး လိုက်သွားလိုက်တယ် ။
မမိုးသူက ဒေါ်အမာညိုကို တွေ့တော့ ဆိုဖါကြီးတခုမှာ ထိုင်ဖို့ လက်နဲ့ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ဖုန်းဆက်ပြောနေတယ် ။ ဒေါ်အမာညိုနဲ့ ဖေါဖေါ တို့ ဧည့်ခန်းက အညိုရောင် သားရေဆိုဖါကြီးပေါ်မှာ
ဝင်ထိုင်လိုက်ကြတယ် ။ ကျယ်ဝန်းခန်းနားတဲ့ ဧည့်ခန်းကြီးကို ဖေါဖေါ တအံ့တသြ ကြည့်နေမိတယ် ။ သပြေသီးရောင် စားပွဲရှည်ကြီးတလုံးပေါ်မှာ အိမ်ရှင်သူဌေး လင်မယားနဲ့ ရင်ဘတ်မှာ
တံဆိပ်တွေ အများကြီး ချိတ်ထားတဲ့လူကြီးတွေ ပြုံး ပြီး တွဲယှဉ်ရက် ရိုက်ထားတဲ့ ဓါတ်ပုံတွေကို ထောင်ထားတာတွေ့ရတယ် ။
ငါ ဒီ သူဌေးအိမ်ကြီးမှာ နေရမှာပါလား ဆိုတာလည်း စဉ်းစား မိလိုက်တယ် ။ ဒေါ်အမာညို က ဧည့်ခန်း နံရံ တနေရာမှာ ချိတ်ထားတဲ့ အသက်နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်လောက် လူတယောက်ရဲ့
ဓါတ်ပုံကြီးကိုဖေါဖေါ ကို ပြတယ် ။
“ အဲဒါ သူဌေး လင်မယားရဲ့ သား ..ဖေါဖေါ ..နိုင်ငံခြားမှာ ကျောင်းတက်နေတာ ..မောင်ဓူဝံဇော် ..တဲ့ ”
ဓူဝံဇော် က ဥပတိရုပ်ကောင်းကောင်း..ဇာတ်လိုက်တယောက်လိုဘဲ ကြည့်ကောင်းတယ် ။ ဖေါဖေါ ရင်ထဲ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားတယ်..။ ခိခိ ….ဓါတ်ပုံကို တွေ့တွေ့ချင်းဘဲ ကြိုက်သွားသလိုလိုကြီး…။
မမိုးသူ ဖုန်းပြောလို့ ပြီးသွားတော့ ဒေါ်အမာညို နဲ့ ဖေါဖေါ တို့ ဆီကို ရောက်လာတယ် ။
“ ဒေါ်အမာညို..လူရလာပြီလား ..” လို့ ဖေါဖေါ ကို ကြည့်ရင်း မေးတယ် ..။
“ ဟုတ်တယ်..မမိုးသူ ..သူဌေးကတော်က မြန်မြန် ရှာပေးပါ ဆိုတာနဲ့ ကျမလည်း အပူတပြင်း လိုက်ရှာပေးရတာပေါ့..ဟင်းဟင်း ….”
“ ကျေးဇူးပါဘဲ ဒေါ်အမာညို…သူက…”
“ သူက ဖေါဖေါ…ဇာတိက တွံတေး ဖက်က ..အသက်က ၂၀ ..ထမင်းဟင်းလည်း ချက်တတ်တယ်…အစစ စိတ်ချရပါတယ် …ခိုင်းကြည့်ပါ..မမိုးသူ ….သဘောကျ ကျေနပ်မှာပါ…”
“ အင်း..အင်း ….ရုပ်ရည်လေးကလည်း သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနဲ့..မချယ်ရီတို့ ကိုဇော်တို့ သဘောကျမှာပါ ….”
“ မမိုးသူတို့ မကြိုက်ရင် ကျမကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်..ကျမ သူ့ကို ပြန်လာခေါ်သွားမယ်..ခါတိုင်းလိုပေါ့..ဘာမှ အားမနာနဲ့ …”
“ ဟုတ်ပြီလေ..သူ့ကို ထားခဲ့လိုက်တော့ ..”
မမိုးသူက ဖေါဖေါ ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ် ။ ဖေါဖေါ သည် အိမ်ဖေါ် အလုပ် လာလုပ်ပေမယ့် ရုပ်ရည်လေးက သာမန် မဟုတ်ဘူး ။ ရွက်ကြမ်းရေကြို မဟုတ်ဘူး ။ ဝင်းဝင်း ထင်းထင်းလေး ။
ဒေါ်အမာညို ကို မမိုးသူက ဖေါဖေါ ကို ခေါ်လာပေးတဲ့အတွက် ပိုက်ဆံပေးနေတာ ဖေါဖေါ တွေ့ရတယ် ။ ဒေါ်အမာညိုက..“ ကောင်းကောင်းလုပ်…အစစ စိတ်ချမယ်နော်..ငါ့ကို နံမည် မဖျက်နဲ့ ..”
ဘာညာအမှာစကားတွေ ချွေ ပြီး ဖေါဖေါကို ထားခဲ့တယ် ..။ မမိုးသူက ဖေါဖေါ နေရမယ့် အခန်းကို လိုက်ပြတယ် ။ ကျောပိုးအိတ်လေး ကို ကုတင်လေးပေါ် ချထားခဲ့ပြီးတော့ မမိုးသူနဲ့
လိုက်သွားရတယ် ။
မမိုးသူက အိမ်ကြီး တခုလုံးကို လိုက်ပြတယ် ။ အတွင်းရော အပြင်ရော ..။
ခြံစောင့်ကြီး နံမည်က ကိုဖိုးထူး …တဲ့ ။ ဒရိုင်ဘာလည်း ရှိသေးတယ်..သူက ကိုဇော်နဲ့ မချယ်ရီတို့ နဲ့အတူ ညနေဘက်ကျမှ ပြန်လာလိမ့်မယ်…ဒရိုင်ဘာရဲ့ နံမည်က ချွတ်တား ..တဲ့ ။
လုပ်ရမယ့် အလုပ်တွေနဲ့ စည်းကမ်းတွေ ဆောင်ရန် ရှောင်ရန်တွေ မမိုးသူက ပြောပြတယ် ။ အဝတ်အစားကို သစ်သစ်လွင်လွင် သန့်သန့်ရှင်းရှင်း အမြဲ ဝတ်ဖို့..သူ အဝတ်အစား အမြဲ ဝယ်ပေးမယ်…
လို့ ပြောတယ် ။
“ ကဲ..ဖေါဖေါ..ဟင်းချက်ပြ ..မင်း ဘာဟင်းတွေ ချက်တတ်လဲ..အခု ချက်ပြ…ဖြစ်တယ် မဟုတ်လား …”
“ ဟုတ်ကဲ့ ဖြစ်ပါတယ်…အမ ..”
ဖေါဖေါ လည်း သူတို့ ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ ဘာအသား..ဘာအသီးအရွက်တွေ ရှိသလဲ ကြည့်လိုက်ပြီး အသားဟင်းတအိုး..ဟင်းရွက်ကြော် တအိုး ချက်ပြလိုက်ပါတယ် ။ မမိုးသူလည်း ချက်ထားတာကို လာမြည်းကြည့်ပြီး “ ဖေါဖေါ..နင် ချက်တာ မဆိုးဘူး …ကိုဇော်နဲ့ မချယ်ရီတို့ သဘောကျကြမှာပါ …” လို့ ပြောတယ် ။ မမိုးသူ လက်ခံလို့ တော်ပါသေးရဲ့ လို့ ဖေါဖေါ စိတ်ထဲမှာ နဲနဲ သက်သာရာရသွားတယ် ။
“ ဖေါဖေါ ရေ…”
“ ရှင်..အမ ….”
“တခု ထပ်မှာထားရအုံးမယ်…ဟင်းတွေဘာတွေ ချက်ပြုတ်ပြီးရင်..ရေအမြဲချိ ုးလိုက်..ကိုဇော်နဲ့ မချယ်ရီတို့က နံနံစော်စော် ညစ်ပတ်တာ မကြိုက်ကြဘူး …အမြဲ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနေ …ကြားလား..”
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ…အမ …”
မမိုးသူ က “ ဖေါဖေါ ရေချိုးရင် ဒီရေချိုးခန်းမှာ ချိုး ” လို့ ပြထားတဲ့ဖေါဖေါ နေရတဲ့ အခန်းလေး ဘေးနားက ရေချိ ုးခန်းမှာဖေါဖေါ ရေချိ ုးလိုက်တယ် ။ ရေချိ ုးခန်းက အလုံပိတ်မို့ဖေါဖေါ
ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေကို အကုန် ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ ရေချိုးဖို့ လုပ်လိုက်တယ် ။ဖေါဖေါ ဘဝမှာ တခါမှ အခုလို အလုံပိတ် ရေချိ ုးခန်းထဲ ရေမချိ ုးဖူးဘူးလေ ။
ဆပ်ပြာမွှေး အကောင်းစားနဲ့ဖေါဖေါတကိုယ်လုံးကို ပွတ်တဲ့အခါ ဖေါဖေါ ပေါင်ကြားက အဖုတ်ကို လည်း ပွတ်သပ် ဆေးကြောရတာပေါ့ ။
အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား ထူထူလေးတွေကို ပွတ်သပ်တဲ့အချိန် ဖေါဖေါရဲ့ သဘာဝစိတ်တွေ နိုးကြားလာရတယ် ။ အပျိုဖေါ်ဝင်ခါစ အချိန်ထဲက အဖုတ်ယားတဲ့ ကိစ္စကို
ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာ ဖေါဖေါလည်း ကိုယ့်ဖါသာ ပွတ်ပွတ်ပြီး ဖြေဖျောက်ခဲ့တယ် ။ လူသိမှာ စိုးတာနဲ့ တခါတလေ တအား ယားပေမယ့် မပွတ်နိုင်ဘူး ။
ဒါပေမယ့် ဖေါဖေါ ထယ်ကြီး နဲ့ ရည်းစား ဖြစ်ကြပြီး နောက်ပိုင်း အဲလို အာသာဖြေဖို့ မလိုတော့ဘူး ။
ထယ်ကြီး ရဲ့ တုတ်လုံးပြီး ရှည်တဲ့ လီးကြီး ရှိနေပြီ လေ ..။
အခုလည်း အဓိက နေရာတွေကို ဖေါဖေါရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ထိမိပွတ်မိတော့ အဖုတ်က အရမ်းကို ယားလာတယ် ။ ယားလာပေမယ့် သူများအိမ်မှာ အခုမှ အလုပ်ဝင်တာ ဆိုတော့ ပွတ်ပြီး အာသာဖြေရမှာ စိတ်မရဲပါဘူး ..။
စိတ်ကို အတင်း ထိန်းချုပ်ပြီး ရေချိုးတာကို လက်စသတ်လိုက်တယ် ။
မမိုးသူက သူဌေးလင်မယား ကို ဖေါဖေါ ကို ပြတယ် ။
“ ကိုဇော်..မချယ်ရီ …ဒါ အိမ်အဖေါ်အသစ် …ဖေါဖေါ တဲ့..လူမျို ုးက ကရင်..ဇာတိက တွံတေး ..”
ဖေါဖေါ က ဟင်းချက်တတ်တဲ့အကြောင်း ပြောပြတယ် ။ သူဌေး ဦးဇော်ဇော်က အသက် ငါးဆယ်ကျော် ဆိုပေမယ့် ပိန်ပိန်ပါးပါး ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်နဲ့ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ နုသည်လို့ ပြောရမည် ။ သူဌေးကတော် ဒေါ်ချယ်ရီဇော်ကတော့ ဦးဇော်ဇော်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဖက် ဖြစ်နေတယ် ။ တော်တော့်ကို ဝဖြိုး တယ် ။ သူဌေးလင်မယားက သိပ် စကားမပြောပါဘူး..။ အေး..အေး..ကောင်းတယ်..လို့ဘဲ ပြောပြီး
အိမ်အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားကြတယ် ။ ဦးဇော်ဇော်က ဖေါဖေါကို မျက်နှာကနေ ခြေထောက်အထိ သေသေချာချာ အကဲခတ် ကြည့်သွားတယ် ဆိုတာကိုတော့ ဖေါဖေါ သိလိုက်တယ် ။
သူ့မျက်လုံးတွေ ဖေါဖေါ ရင်ဘတ်နေရာကို ရောက်တော့ ကြည့်တာ နဲနဲ ကြာသွားတယ် ထင်တာဘဲ ..။ ဖေါဖေါ ရင်တွေ တုံသွားတယ် ။
သူဌေးလင်မယား ညနေစာ စားကြတော့ ဖေါဖေါ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေ ပြန်နွှေး..ခူးခပ် ပြင်ဆင်ပေးရတယ် ။ မမိုးသူက သူဌေးလင်မယားကို ထမင်းစားပွဲမှာ လုပ်ကိုင်ပေးတာ ..။ ဖေါဖေါက
မီးဖိုခန်းထဲကနေ လိုတာတွေ လုပ်ပေးရတယ် ။ သူတို့ ထမင်းစားနေကြတာကို ဖေါဖေါ မီးဖိုထဲကနေ မမြင်ရပေမယ့် သူတို့ ပြောဆိုနေကြတာတွေကို ကြားနေရတယ် ။ ဖေါဖေါ ချက်ပေးတဲ့
ဟင်းတွေကို ဦးဇော်ဇော်ရော မချယ်ရီပါ ကြိုက်ကြတယ် ဆိုတာ သိရလို့ ဖေါဖေါ ဝမ်းသာမိတယ် ။
ဦးဇော်ဇော်က မမိုးသူကိုပါ တခါထဲ ဝင်စားလိုက် မိုးသူ လို့ ပြောလိုက်သံကို ကြားရတယ် ။ မမိုးသူက “ မစားသေးပါဘူး..ကိုဇော်..ခဏကြာမှ ဖေါဖေါ နဲ့ မိုးသူ စားမယ်…”လို့
ပြန်ပြောလိုက်တာကိုလည်း ကြားရတယ် ။ ထမင်းစားပြီးကြတော့ အချိ ုပွဲအနေနဲ့ ဆနွင်းမကင်း နဲ့ ကျောက်ကျော ပုဂံလေးတွေ ဖေါဖေါ ချပေးရတယ် ။ ဦးဇော်ဇော်က ဖေါဖေါ ကို သေသေချာချာ ကြည့်တယ် ။
အပျို ဖြစ်တယ် ဆိုကထဲက ယောကျ်ားတွေရဲ့ အကြည့်ကို ခံခဲ့ရလို့ ဖေါဖေါ ယောကျ်ားတွေ သူ့ကိုယ်ခန္ဒာက ဘယ်ပိုင်းတွေကို ကြည့်နေသလဲ ဆိုတာ သိတယ် ။ သူဌေးဦးဇော်ဇော်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ဖေါဖေါရဲ့ ရင်မို့မို့တွေ အပေါ်မှာ တော်တော်လေး ကြာကြာ ရောက်နေခဲ့တယ် ။ မီးဖိုခန်းဖက်ကို ပြန်လျှောက်သွားတဲ့အချိန် မမိုးသူက “ ဖေါဖေါ..ဖရဲသီး စိပ်လေးတွေ လည်း ယူခဲ့အုံး“ လို့ ပြောလိုက်လို့ “ ဟုတ်ကဲ့…” လို့ ပြောရင်း အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူဌေးဦးဇော်ဇော် က ဖေါဖေါရဲ့ တင်ပါးတွေကို သေသေချာချာ ကြည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ် ။
ဦးဇော်ဇော်က သူ့ကို သဘောကျနေပြီလား ။ အိမ်ဖေါ်တွေကို အလွတ်မပေးတတ်ဘဲ ခြေတော်တင် ဝါးနေတဲ့ စားနေကျ ကြောင်ဖါးကြီး ဆိုတာ သေချာပါတယ်…ဟွန်း …။
အချိ ုပွဲ စားနေတဲ့ အချိန် မချယ်ရီက မမိုးသူကို အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဖို့တွေ ပြောနေသံကို ကြားရတယ် ။ မမိုးသူက စိတ်ချပါ..မချယ်ရီ..မနက်ဖန်ကျရင် အကုန် လုပ်ထားပေးမယ်..
ဖေါဖေါလည်း ရှိနေပြီ ဆိုတော့ မိုးသူနဲ့ ဖေါဖေါ အကုန် လုပ်ထားလိုက်မယ် ..လို့ ပြောတယ် ။
သူဌေးလင်မယား စားပြီးလို့ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားကြတော့ ဖေါဖေါနဲ့ မမိုးသူ ထမင်းစားကြသည် ။ ဟင်းတွေက သူဌေးအိမ်မို့ လျံပယ်တယ် ။ ဆီပြန်ဟင်းတွေ ..။ ဒါတွေ
အမြဲစားလို့ကတော့ ဖေါဖေါ အခုလို ကိုယ်လုံးလှလှလေး ဟုတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ။ မမိူးသူက “ ဖေါဖေါ..ဟင်းတွေ ထည့်စား….” လို့ ပြောပေမယ့် ဖေါဖေါ မစားဘူး ။ ဝိတ်တက်ပြီး ဝဖြိုးလာလို့ မဖြစ်ဘူး ။ ဖေါဖေါကို မမိုးသူက “ မနက်ဖန်မှာ ကိုဇော်နဲ့ မချယ်ရီတို့ အိပ်ခန်းတွေ ရေချိ ုးခန်းတွေကို အသေးစိတ် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြမယ်…တလကို တခါတော့ ဒိလို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လေ့ရှိတယ်”
“ ဟုတ်ကဲ့ မမိုးသူ..” လို့ဘဲ ဖေါဖေါ ပြောလိုက်ရင်း ထမင်းစားပွဲက ဆေးစရာ ပုဂံခွက်ယောက်တွေကို မီးဖိုထဲကို သယ်ခဲ့တယ် ။
ပုဂံတွေ ဆေးနေတဲ့ အချိန် မမိုးသူ မီးဖိုခန်းထဲကို လိုက်လာတယ် ။
“ တခု ပြောဖို့ မေ့နေလို့ …ဒီအိမ်ကြီး ပတ်ပတ်လည်မှာ တပ်ထားတဲ့ ကင်မရာတွေ အကြောင်း …..ကင်မရာတွေကို အိမ်ကြီး ပတ်ပတ်လည် ထောင့်စေ့အောင် တပ်ထားလို့ အကုန်လုံး ခြံထဲကို လူဝင်တာ ထွက်တာ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ် ..ဓါးပြတိုက်တာတို့ ဝင်ခိုးတာတို့ ဆိုရင် ဘယ်သူလုပ်သလဲ ဆိုတာ ကင်မရာတွေကနေ အကုန် တွေ့နိုင်တယ် ….”
“ ဒါ..ဒါတွေကို ဘာလို့ ဖေါဖေါကို လာပြောတာလဲ အမရယ်..ဖေါဖေါကို မသင်္ကာလို့လားဟင် …”
“ အို..မဟုတ်ဘူး..အဲလို သဘောနဲ့ ပြောပြတာ မဟုတ်ပါဘူး..ဖေါဖေါ..အမကို အထင်မလွဲပါနဲ့….ဒီအိမ်ကြီးမှာ နေတော့မယ့် လူတိုင်းကို ကင်မရာတွေ ရှိတယ် ဆိုတာ ပြောပြရတယ် ဖေါဖေါ ..”
======================================================================================
ထယ်ကြီးသည် တခေါခေါနဲ့ ဟောက်နေတယ် ။
တဒုံးဒုံးနဲ့ တံခါးကို ထုပြီး “ ထယ်ကြီး..ထ…ထ….ဒို့ကို စေးထော် က လာခဲ့ဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်….” လို့ အိမ်ရှေ့က အော်ခေါ်နေတဲ့ကလိုထူး အသံကြောင့်ထယ်ကြီး နိုးသွားတယ် ။
ညက ထယ်ကြီး အမူးသောက်တာ ။ ကုတင်ပေါ်က ခြေအစုံကို ဝါးကြမ်းပြင်ပေါ်ကို အချ သူ့ကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ အဝတ်မဲ့နေတာ သတိထားမိတယ် ။ ပုဆိုးက ကြမ်းပေါ်မှာ ရောက်နေတယ် ။
ထယ်ကြီး ငပဲကလည်း မတ်မတ်ထောင်နေတယ် ။ မနက်မိုးလင်းရင် သူ့ငပဲက အဲလိုဘဲ အစွမ်းကုန် အသားကုန်ကို မာကျောထွားကြိုင်း ထောင်ထနေတယ် ။ လတ်တလော ဖေါဖေါကလည်း
ရန်ကုန်ကို ရောက်နေတော့ ထယ်ကြီး မိန်းမ မချရတာ ကြာပြီ ။
ကြမ်းပေါ်က ပုဆိုးကို ကောက်ယူပြီး ဖြစ်သလို စည်းလိုက်တယ် ။ အိမ်ရှေ့တံခါးကို လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ဂျက်ဖြုတ်ဖွင့်လိုက်တော့ ကလိုထူး အိမ်ထဲကို ဝင်လာတယ် ။
“ ထယ်ကြီး..မင်းကလဲကွာ..အိပ်လိုက်တာ သိုးနေတယ်..နေတောင် မြင့်နေပြီ..”
“ ဟီး…ငါတို့ ညက ဝိုင်းကောင်းလို့ကွ…”
“ မင်းလည်း ဖေါဖေါ မရှိတာနဲ့ ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ် နေတာပေါ့လေ..ဟားဟား..လုပ်..လုပ် မျက်နှာသစ်ကွာ..စေးထော်အကြောင်းလဲ မင်းသိသားဘဲ…”
အင်း..ကြည့်ရတာ အလုပ်တခုခု လုပ်ရတောမယ် ထင်တာဘဲ..”
ထယ်ကြီး နဲ့ ကလိုထူး တောထဲက စေးထော်ရဲ့ အိမ်ဝိုင်းထဲကို ရောက်တော့ သူတို့အုပ်စု အားလုံးလိုလို ရောက်လာကြတာကို လုံးထယ် တွေ့ရတယ် ။ထယ်ကြီး ရဲ့ ခေါင်းတွေ ညက အရှိန်ကြောင့်တစစ်စစ်နဲ့ ကိုက်ခဲနေတယ် ။ စေးထော်က သူတို့ အားလုံးကို သူ့အိမ် အနောက်ဖက်က တဲကြီးထဲကို ခေါ်သွားတယ် ။ သည်တဲကြီးက သူတို့ လူစု တိုင်ပင်စရာ စည်းဝေးစရာ ရှိရင် စေးထော် သုံးတဲ့နေရာ ။ တဲကြီးဆီကို စေးထော် ဦးဆောင်တဲ့ သူတို့အဖွဲ့ လျှောက်သွားတဲ့နောက် ထယ်ကြီး ကလိုထူးနဲ့အတူ လိုက်သွားတဲ့အချိန် အိမ်ရဲ့ မီးဖိုခန်းထဲက တရှူ း ရှူ း အသံကြောင့် ထယ်ကြီးလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မီးဖိုထဲ ဝင်တဲ့ အပေါက်ကနေ သူ့ကို လှမ်းခေါ်နေတဲ့ မူတောကို တွေ့လိုက်တယ် ။
မူတောက စေးထော်ရဲ့ ညီမ ။
မူတော က သူ့ကို အထာပေးနေတဲ့ ကောင်မလေး ။ ထယ်ကြီး လဲ စေးထော်က သူ တို့ ခေါင်းဆောင်မို့ စေးထော်ရဲ့ တဦးတည်းသော ညီမလေး မူတော ကို အရမ်း သဘောကျပေမယ့် စေး
ထော်ကို လန့်လို့ ခပ်ကင်းကင်း နေနေရတာ ။ မူတော ကလည်း ထယ်ကြီး ဖေါဖေါနဲ့ ဖြစ်နေမှန်း မသိဘူး ။ ထယ်ကြီးကို ရေလာမြောင်းပေး..အထာပေး နေတယ် ။
“ ကိုထယ်ကြီး …စည်းဝေး ပြီးရင် မူတော ဆီကို ခဏ လာအုံးနော်..တခါထဲ ပြန်မသွားနဲ့…”
“ အင်း…လာမယ်…လာမယ်….အင်း…အင်း…”
တဲကြီး အပေါက်ဝက ကလိုထူးက “ ထယ်ကြီး…လာ..လာ…” လို့ လှမ်းခေါ်လို့ တဲကြီးထဲကို ခအ်သုတ်သုတ် ဝင်လိုက်သွားရတယ် ။
တဲကြီးထဲက စားပွဲရှည်ကြီး ပတ်ပတ်လည်က ကုလားထိုင်တွေမှာ သူတို့ အားလုံး ထိုင်လိုက်ကြတော့ စေးထော်က သူတို့ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး “ ငါတို့ အလုပ်တခု လုပ်ဖို့ ရှိလို့ မင်းတို့
အားလုံးကို ခေါ်လိုက်တာ …ငါတို့ အလုပ် မလုပ်ဖြစ်တာလဲ ကြာပြီ ဆိုတော့ မင်းတို့လည်း သွေးအေးနေကြမှာဘဲ…” လို့ စပြောလိုက်တယ် ။
ထယ်ကြီးလည်း စေးထော် ပြောသလိုဘဲ အလုပ်မလုပ်ရတာ ကြာလို့ ဘိုင်ကလဲ ဘာပြတ်သလဲ မမေးနဲ့ ..ရေခမ်းလွန်းလို့ ခြောက်ကပ် ပတ်ကြားအက်နေပြီ ။ စေးထော်က “ ငါတို့ ဒီည
အလုပ်လုပ်မယ် ..လုပ်မယ့်နေရာက သိပ် အဝေးကြီး မဟုတ်ဖူး …ကတုံးပေါ်ထိပ်ကွက်..သူများ ရှာဖွေထားတာကို ဝင်လုမယ့်ဟာ..ဒို့လုပ်ရမယ့် တားဂက်က လင်မယားနှစ်ယောက်ဘဲ…ဒို့က လူများ
တယ် ဆိုပြီး ပေါ့ဆလို့တော့ မရဘူး….တားဂက် ဖြစ်တဲ့ ဒီ စိုင်းဟတ် ဆိုတဲ့ကောင်မှာ သေနတ်ရှိတယ်…နောက်တခုက သူနေတာ လူများတဲ့ ရွာလည်မှာ..ဆယ်အိမ်ခေါင်းတို့ ကျေးရွာ
ကာကွယ်ရေးတို့ကို သတိထားရမယ် ..ဒို့ သေနတ်ကို လိုမှ သုံးမယ်..ငါ တခု အသစ်အဆန်း ရလာတာ တခု ပြမယ်..ဟောဒီမှာ ကြည့်..” လို့ ပြောပြီးနောက် စားပွဲပေါ်က
ကင်းဘတ် ကျောပိုးအိတ်ထဲက တထွာသာသာ ပြောင်းအနက်ရောင် လုံးလုံးရှည်ရှည် တချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ပြတယ် ။ သူ့ခါးမှာ ထိုးထာတဲ့ ပစ္စတိုသေနတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်တယ် ။
“ ဒါ ဆိုင်လင်ဆာ အသံတိတ်ပြောင်း…ကွ..ငါ ဟိုဖက်ကမ်းက ဝယ်လာတာ…ဒီ ပစ္စတိုလို ပြောင်းထိပ်မှာ အရစ်ပါရင် တပ်လို့ရတယ် ..ကြည့်ကြ..ဒီလို တပ်ရတယ်…”
စေးထော်က အသံတိတ်ပြောင်းကို တပ်ပြတယ် ။ သူတို့ အားလုံး စိတ်ဝင်တစား ဝိုင်းကြည့်ကြတယ် ။
“ အသံတိတ်ပြောင်း ဆိုလို့ လုံး၀ အသံမထွက်တာတော့ မဟုတ်ဖူးကွ..လက်ခုပ်ခပ်ဆတ်ဆတ် တီးတာလောက်တော့ မြည်လိမ့်မယ်…ရုပ်ရှင်တွေထဲကလိုတော့ ဒုတ်..ဒုတ် လောက်တော့ မဟုတ်ဘူး…အခုဘဲ ငါ မင်းတို့ကို နမူနာ ပစ်ပြမယ်….”
စေးထော်က ညကျရင် ဘယ်သူက ဘာလုပ်မယ် သေသေချာချာ ရှင်းပြ တယ် ။ သင်ပေးတယ် ။ အလုပ်တာဝန် ခွဲပေးတယ် ။ ဘာဖြစ်လာရင် ဘာလုပ်မယ်..ကြိုတင် တိုင်ပင်တယ် ။ စေးထော်ဟာ ဦးနှောက်ကောင်းတဲ့ ခေါင်းဆောင် တယောက်ဘဲ လို့ ထယ်ကြီး စိတ်ထဲက ချီးကျူးလိုက်မိတယ် ။
ထယ်ကြီး.. ဒီည အလုပ်တခု လုပ်ရမယ် ဆိုလို့ ပျော်သွားတယ်…။
သိပ် အကြီးစားကြီးတော့ မဟုတ်ပေမယ့် အလကား ထိုင်နေတာထက်စာရင် စားဖို့သောက်ဖို့လေး ရမယ် ။ ထယ်ကြီး လည်း အရင် ဖန်ထားသမျှ ရှာထားသမျှ စားသုံးလို့ ကုန်နေပြီ ။ ကလိုထူး ဆီကတောင် ဆွဲသုံးနေရတာ ဆိုတော့ အခုလို စေးထော်နဲ့ တပွဲလောက် ဆော်လိုက်ရင် ခမ်းနေတဲ့ ရေ ပြန်ပြည့်လာမယ် ။
စေးထော်က ကွမ်း ဝါးရင်း ..“ တခု သတိထားရမှာက စိုင်းဟတ် ဆိုတဲ့ငတိက ဒို့ကို သိနေတယ် ..အားလုံး မျက်နှာဖုံး စွပ်ကြကွာ..တတ်နိုင်ရင် ဒီငတိ ဒို့ကို မသိရင် ပိုကောင်းတယ်..ရန်ကြွင်းရန်စ မရှိချင်ဘူး…တကယ်လို့ ဒီကောင် ဒို့ ဘယ်သူတွေ ဆိုတာ သိသွားမယ် ဆိုရင်တော့ ဒီကောင်ကို နုတ်ပိတ်ရမှာဘဲ…..” လို့ ဆက်ပြောလိုက်တယ် ..။
အလုပ်တခု လုပ်ရင် သေချာတဲ့ စေးထော်က ညကျရင် ဘာလက်နက်တွေ သုံးမယ်..ဘယ်လို ပြင်ဆင်ပါ လို့ ပြောတယ်..။ တော်တော့်ကို သေချာ စေ့စပ်တဲ့လူ ..။
စေးထော် ပြောချင်တာတွေ အကုန် ပြောဆိုပြီးတော့ သူတို့ အဖွဲ့သားတွေကို ထမင်းကျွေးတယ် ။ စေးထော်က အဖွဲ့ကို သူ့အိမ်ကို ခေါ်တိုင်း ထမင်းကကျွေ း လေ့ရှိတယ် ။ စေးထော်ရဲ့
အမေ နော်စေး နဲ့ ညီမ မူတော တို့က ချက်တယ် ။ ဝက်သားဟင်း နဲ့ သီးစုံပဲဟင်းကို သူတို့ ဝိုင်းဆွဲကြတာ အားရပါးရဘဲ..။ ဝက်သားဟင်းကလည်း တောအလှူတွေမှာ ဟိုးတုံးက
ထယ်ကြီးတို့ ကလေး ဘဝက စားဖူးခဲ့တဲ့ ဝက်သနီချက် ။ ဝက်သား သုံးထပ်သားတုံးကြီးတွေက နူးအိနေတယ် ။ မူတော က ထယ်ကြီး ကို ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့် နဲ့ လုပ်နေတယ် ။
ထယ်ကြီးနဲ့ လူလစ်ရင် စကားပြောချင်တဲ့ သဘောရှိတယ် ။ ဒါကို ကလိုထူး က မြင်တယ် ။ ကလိုထူးက တော်တော့်ကို အကင်းပါးတဲ့ ကောင်..။ မူတော .. မင်းကို တခုခု ပြောချင်နေတယ်
လို့ တိုးတိုး လာကပ်ပြောတယ် ။
“ ငါသိတယ်..” လို့ သူ ကလိုထူးကို ပြန်ပြောလိုက်ရင်း စားနေတဲ့ ဇလုံထဲကို သီးစုံပဲဟင်းတွေ ထပ်လောင်းထည့်လိုက်ပြီး အားရပါးရ ဆွဲပစ်လိုက်တယ် ..။
စေးထော် က သူ့ဦးလေး တယောက်နဲ့အရေးကြီး ကိစ္စရှိလို့ ဆိုပြီး လိုက်သွားတဲ့အချိန် သူတို့လူစုလည်း ထမင်းစားပြီးသွားကြလို့ လူစုခွဲလိုက်လို့ လူရှင်းသွားတော့ သူ မူတောနဲ့
လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောလို့ အခွင့်အလမ်း ကောင်းသွားတယ် ။ မူတောက အိမ်နောက်ဖက်က မြင်းဇောင်းထဲကို လာခဲ့ဖို့ ချိန်းလိုက်တယ် ။
စေးထော်က မြင်းစီး ဝါသနာပါတယ် ။
မြင်းနှစ်ကောင် ရှိတယ် ။ တခါတလေ မူတော မြင်းစီးချင်ရင် စေးထော်က စိတ်မရှည်တဲ့ကောင် ဆိုတော့ ထယ်ကြီးကို မူတောကို မြင်းစီး သင်ခိုင်းတယ် ။ ထယ်ကြီးလည်း
အပြင်ဘန်းမှာတော့စေးထော် ခိုင်းလို့ လုပ်ရတဲ့ ပုံ ဖမ်းထားပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ ကုလားဘုရားပွဲ လှည့်နေခဲ့တာပေါ့ ။
ထယ်ကြီး ဖေါဖေါ ကိုရော မူတောကိုရော နှစ်ခွ ချိန်နေခဲ့တာကို ကလိုထူးက သိတယ် ။ ရိပ်မိတယ် ။ မြွေမြွေချင်း ခြေမြင်တယ် ဆိုပါတော့ ။ ကလိုထူးကလည်း မခေဘူး..။ မဲဆောက်ဖက်မှာ
ရည်းစား နှစ်ယောက်လောက် ရှိနေတဲ့ကောင် ။ မြဝတီမှာရော သံဖြူ ဇရပ် ဖက်မှာရော မိန်းမတွေ ယူထားတဲ့ကောင် ..။ ကလိုထူး က ဖေါဖေါ ကို လုပ်တာတော့ ကိစ္စ မရှိဘူး..မူတောကို
လုပ်ရင်တော့ စေးထော်ရဲ့ ညီမ ဖြစ်နေတာကြောင့် သတိတော့ ထားပေါ့ကွာ လို့ သတိလာပေးတယ် ။
မြင်းအတူတူ စီးကြတယ် ဆိုတော့ ထိမိကိုင်မိတာလေးတွေ ရှိတယ် ။ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေတဲ့ အသားအရည်နဲ့ နှာတန်ပေါ်ပေါ် မျက်လုံးလှလှနဲ့ မူတောဟာ အရပ်လည်း မြင့်တာကြောင့်
အရမ်းလှနေတယ် လို့ ထယ်ကြီး ထင်တယ် ။ မသိမသာ သူ ခိုးခိုးကြည့်မိတဲ့ မူတောရဲ့ ရင်သားနှစ်မွှာ ကလည်း သိပ် အကြီးစားကြီးတွေ မဟုတ်ကြပေမယ့် အနေတော်
ဆိုက် တော်တော်တော့ မိုက်တယ် ။ ထယ်ကြီး မှာလည်း ဖေါဖေါကိုလည်း ကြိုက်..မူတောကိုလည်း ကြိုက် ငါးရံ့ နှစ်ကောင် တပြိုင်နက် ဖမ်းချင်နေတယ် ။
ကလိုထူးက “ မျောက် သစ်ကိုင်းလွတ် ဖြစ်နေမယ် လုံးထယ်..ကြည့်လဲ လုပ်…” လို့ ပြောတယ် ။ ကြည့်ရတာ ကလိုထူးက ဘော်ဒါ အရင်းအချာတွေ ဖြစ်ပေမယ့် မနာလို ဖြစ်နေတယ် လို့
ထယ်ကြီး တွေးမိတယ် ။
မူတော စီးတဲ့ မြင်းကြီးက မြင့်တယ် ။ မြင်းလှည်း ဆွဲတဲ့ မြင်းပုပုလေးမျိ ုး မဟုတ်ဘူး ။ ဒေါင်ကောင်းတယ် ။ မူတော မြင်းပေါ်တက်ရင် ထယ်ကြီး ကူပေးရတယ် ။ မူတောရဲ့ ခါးသိမ်လေးကို
ကိုင်ရသလို တင်ပါးတွေကို တွန်းတင်ပေးရတာတွေ ရှိတယ် ။ ထယ်ကြီး ဒါတွေ လုပ်ပေးရင် ပေါင်ကြားက ဖွားဖက်တော်က ငြိမ်ကုပ် မနေဘူး..။ ထောင်းကနဲ မတ်ထောင်လာတတ်တယ် ။
သူဝတ်ထားတဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီထဲက နိုးထလာတဲ့ ဖွားဖက်တော်ရဲ့ ပုံကြီးက အမြောင်းလိုက်ကြီး သိသာလွန်းနေတယ် ။ မူတော တယောက် တွေ့သွားသလားတော့ မသိဘူး ။
မြင်းအတူတူ စီးနေကြပေမယ့် သူနဲ့ မူတောက ဘာမှ မဟုတ်ကြဘူး ။ သူ မူတောနဲ့ ရည်းစား ဖြစ်ချင်နေတယ် ။ မူတောကို ပိုင်ဆိုင်ချင်နေတယ် ။ တဖက်ကလဲ ဖေါဖေါ ကို သူ
ချစ်တဲ့အကြောင်း ပြောထားမိနေတယ် ။ အင်း..မူတောရဲ့ အခြေအနေကလည်း သူ့ကို လက်ခံမယ့် သဘောတော့ ပြနေတယ် ။ လျော့တွက်လို့တော့ မရဘူး ..။
ခဏတော့ စောင့်ကြည့်ရအုံးမယ် လို့ မြင်းစီးရင်း သူ တွေးနေမိခဲ့တာ ..။
အခု မူတော မြင်းဇောင်းမှာ သူ့ကို ချိန်းပြီ ..။
ဘာများ ပြောချင်လို့လည်း မသိဘူး ။ မူတောသည် ဒီနေ့ ရှန်သား အဖြူရောင် ဘလောက်စ်ပွပါလေး နဲ့ အောက်က ကာကီဘောင်းဘီလေး ဝတ်ထားတယ် ။ အရမ်းလှနေ သန့်နေတယ် ။
မယောင်မလည်နဲ့ အိမ်အနောက်ဖက်က မြင်းဇောင်းဘက်ကို သူ ထွက်လာခဲ့တယ် ။ မြင်းဇောင်းထဲကို ဝင်လိုက်တယ် ။ မှောင်နေတယ် ။ မြင်းနှစ်ကောင်ရဲ့ နှာမှုတ်သံ တချက်တချက်
ကြားနေရတယ် ။
မြင်းချီးနံ့တွေလည်း ရနေတယ် ။
“ ဟိတ်..ရှူး..ရှူး …..”
မြင်းစာအိတ်တွေ ထားတဲ့ နေရာမှာ မူတော ရှိနေတယ် ။ သူ့ကို လက်ရပ်ပြပြီး ခေါ်တယ် ။ သူ မူတော ရှိနေတဲ့နေရာကို သွားလိုက်တယ် ။
“ ကိုထယ်ကြီး …လာမယ့် စနေနေ့ အားလား ..”
“ အင်း..အားတယ်..ခုထိတော့..နောက်တော့ ဘာအလုပ် ပေါ်လာမလဲတော့ မသိဘူး..မူတော..”
“ အားရင် မူတောနဲ့ ခဏ လိုက်ခဲ့ပါလား….”
“ ဘယ်ကိုလည်းဟင်…မူတော…”
“ ကျိ ုက်ထို ကို..အစက သူငယ်ချင်း တယောက်နဲ့ သွားဖို့ ချိန်းထားတာ..အခု အဲ့ သူငယ်ချင်းက လုံးဝကို မအားတော့လို့..တယောက်ထဲ ဖြစ်နေလို့ ကိုထယ်ကြီး မူတောနဲ့
အဖေါ်လိုက်ခဲ့မလားလို့ မေးကြည့်တာ…”
“ အင်း..လိုက်ခဲ့မယ်လေ..နေ့ချင်းပြန်လား …”
“ မဟုတ်ဘူး..တညအိပ်….”
“ အိုကေလေ..လိုက်ခဲ့ပေးမယ်..ဒီအကြောင်း စေးထော် သိလား…”
“ အိုး..ကိုကို့ကို ပြောလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ..သူက..ကိုထယ်ကြီး နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ သွားမယ် ဆိုရင် လွှတ်ချင်မှ လွှတ်မှာ…”
“ ကား ငှားသွားမှာလား …ကားသမားတွေက စေးထော်ကို လူတိုင်းလိုလို သိကြတယ်..မူတော နဲ့ ဒို့နဲ့ သွားတာ စေးထော်ဆီကို ချက်ချင်း သတင်းပေါက် သွားနိုင်တယ်..”
“ ကားငှားသွားမှာ….ဒရိုင်ဘာတော့ မပါဘူး..ကားဘဲ ငှားသွားမှာ….အန်တီစန်း သိတယ် မဟုတ်လား …”
“ သိတယ်…”
“ သူ့ကားငှားသွားမှာ….ကိုထယ်ကြီး မောင်း နိုင်တယ် မဟုတ်လား….”
“ မောင်းနိုင်ပါတယ်….”
“ အင်း..ဒါဖြင့်လဲ ပြီးရော…လာမယ့် စနေနေ့နော်..မမေ့နဲ့အုံး….”
“ အင်း..အင်း..ဒါဘဲ လား…”
“ အင်း..မူတော ချက်တဲ့ဟင်း ကြိုက်လား….”
“ အင်း..အရမ်းကောင်းတာဘဲ..ဘိုက်ကို တင်းပူအောင် စားပစ်လိုက်တာ….”
မူတော ရယ်တယ် ။ အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတာဘဲ လို့ သူ ထင်တယ် ။
ဦးဇော်ဇော်သည် သူ့ကွန်ပြူတာ စားပွဲမှာ ထိုင်နေပြီး အိမ်ပွဲစား ဖုန်းမို အီးမေးလ်နဲ့ ပို့ပေးထားတဲ့ အိမ်ပုံတွေကို ကြည့်နေတယ် ။
ပိုနေတဲ့ ငွေတွေကို အိမ်တွေ ခြံတွေ ဝယ်ဝယ်ထားခဲ့လို့ အချိန်နဲနဲ ကြာလာတဲ့အခါ သူ ဈေးကောင်းရပြီး သောက်သောက်လဲ ချမ်းသာသွားရတာကြောင့် မြို့သစ်တွေက
အချိ ုအချောင်ရနိုင်သေးတာတွေကိုသူ ကြုံရင် ကြုံသလို ဝယ်နေတုံးဘဲ ။
အိမ်ပုံတွေကို ကြည့်နေရာက နေ့လည်က သူ့ရောင်းရင်း ကိုစောသူ့ကို ဘားလမ်းထဲက ကော်ဖီဆိုင်မှာ ဆုံလိုက်တုံးက ဓါတ်ပုံပြမယ် လို့ ပြောခဲ့တာကို ဖျတ်ကနဲ သတိရလိုက်တယ် ။ အီးမေးမှာ ကြည့်လိုက်တော့ ကိုစော ပို့ထားတဲ့ မေးလ်တခုကို တွေ့တယ် ။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် မိန်းကလေး တယောက်ရဲ့ ဓါတ်ပုံနှစ်ပုံကို တွေ့ရတယ် ..။ အင်း..မဆိုးတော့ မဆိုးပါဘူး …။ကိုစောက ကျောင်းသား ဘဝထဲက သူနဲ့ ဝါသနာတူ ကဲဖေါ်ကဲဖက်တွေ ..။ ကိုစောလည်း သူ့လိုဘဲ အောင်မြင်တဲ့စီးပွားရေးသမားတယောက် ဖြစ်လာတော့ ပိုက်ဆံသုံးနိုင်ပြီး တပည့်တပန်းပေါများ..အသိုင်းအဝိုင်းကြီးတယ် ။ ကိပင်လေးတွေ ကြားပေါက်လေးတွေ စားသောက်နေတဲ့လူ ..။ အခု ဓါတ်ပုံကြတဲ့ အလန်းဇယားလေးက သူ့ကိုကောင်းကောင်းပေးရင် သူကလည်း ကောင်းကောင်း ပြန်ကျွေးမယ် ဆိုတာကို ဝါသနာတူချင်း သတင်းပေးတာ ။
ခြေသံကြားလို့ မော့ကြည့်လိုက်တော့ မိုးသူ ဖြစ်နေတယ် ။
မိုးသူရဲ့ လက်ထဲမှာ ကော်ဖီခွက်တခွက် ကိုင်လာတယ် ။ အငွေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ နို့မပါတဲ့ ဘလက်ကော်ဖီ ..။
“ ချယ်ရီ အိပ်ပြီလား….”
“ ဟုတ်..အိပ်ပြီ ကိုဇော် ….”
ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ စားပွဲဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ လုံခြုံရေး ကင်မရာတွေရဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို ပြသနေတဲ့ မော်နီတာမှန်ချပ်ကြီးထဲမှာ ခြံထဲမှာ ခြံစောင့်က တုတ်ကြီးတချောင်းနဲ့ ကင်းလှည့်နေတာကို မိုးသူ တွေ့နေ
ရတယ် ။
စောစောက ချယ်ရီ့အခန်းဖက် ရောက်တော့ ချယ်ရီ့ကို မိုးသူ နှိပ်ပေးနေတာ သူ တွေ့ခဲ့တယ် ။ ချယ်ရီက အဲလို မိုးသူ နှိပ်နင်းပေးပြီးရင် အိပ်ပျော်သွားတတ်တယ်လေ ..။
ချယ်ရီလည်း အသက် ငါးဆယ်ကျော်လာတဲ့နောက် သူနဲ့ တအိပ်ရာထဲ မအိပ်ချင်တော့ဘူး ။ သူက ညနက်အထိ ကွန်ပြူတာမှာ စာဖတ်တာ မီးကြီး လင်းနေလို့ အိပ်လို့မရဘူး လို့ အကြောင်းပြပြီး သူ့
ကို တခြား အခန်းတခန်းမှာ အိပ်ပါ လို့ ပြောတယ် ။ သူကလည်း ချယ်ရီ ပြောတာကို လက်ခံပါတယ် ။ ချယ်ရီက တအား ဝတက်လာပြီးနောက်ပိုင်း သူနဲ့ လိင်ဆက်ဆံတာလဲ မလုပ်ချင်တော့ဘူး ။
အဲဒါကိုလည်း သူက စိတ်မပျက်ပါဘူး ။ သူကလဲ တအား ဝလာတဲ့ ချယ်ရီ့ကို လုပ်ဖို့ စိတ်မလာတော့သလို ဟိုစာ မလုပ်နဲ့ ဒီဟာ မကိုင်နဲ့လို့ ဂျီးဂျွတ်များနေတဲ့ ချယ်ရီ့ကိုလည်း စိတ်ပျက်နေတာလေ ။
ကိုယ့်အခန်းနဲ့ ကိုယ် အိပ်နေကြတာ ကြာပြီ ။
လိင်ကိစ္စကတော့ ချယ်ရီ ပေးပေး မပေးပေး သူက အပြင်မှာ ရှာဖွေ စားသောက်နေတာပါဘဲ ။ ကိုစောလို ဝါသနာတူ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း သူ့မှာ အများကြီးဘဲ ။ ေ၈ါက်ရိုက်ရင်းလည်း ဝါသနာတူ
ဘော်ဒါတွေက သတင်းပေးတတ်တယ်..။ ဘယ် မင်းသမီးလေးကတော့ ရတယ်..ဘယ် အဆိုတော်လေးက လွယ်တယ်..စသဖြင့်ပေါ့…။ ချယ်ရီကလည်း သူ့ဝါသနာ နဲ့ သူ..။
လက်ဝတ်ရတာနာတွေ လုပ်ဝတ်..ဝယ်ဝတ်..မကြိုက်တာ ပြန်ရောင်းတာက ချယ်ရီရဲ့ ဝါသနာ ..။ လတ်တလော စတိုးဆိုင်တဆိုင် လုပ်နေတယ် ဆိုပေမယ့် ချယ်ရီက ဟန်ပြလောက်ဘဲ အဲဒီ
စတိုးဆိုင်ကို သွားထိုင်တာပါ ..။ ချယ်ရီ့မှာက လူရင်းတပည့် မန်နေဂျာမ တယောက် ရှိနေတော့ ဒီ ပင်စီ ဆိုတဲ့ မိန်းမကဘဲ အစစ တာဝန်ယူ လုပ်ကိုငပေးနေတာလေ ..။
မိုးသူက သူ့ကွန်ပြူတာ မော်နီတာ အရှေ့ နေရာလွတ်မှာ ကော်ဖီ မတ်ခွက်ကို ချထားပေးတယ် ။ မွှေးပျံ့တဲ့ ကော်ဖီရနံ့ကြောင့် သောက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ် ။
“ ဟား..ကော်ဖီက တယ်မွှေးပါလား …”
နဲနဲ မြည်းစမ်းလိုက်တယ် ။
စောစောက ကိုစောပို့ထားတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ပုံက သူ ပြန်မပိတ်သေးလို့ မော်တီတာမှာ ရှိနေဆဲမို့ မိုးသူ မြင်သွားတယ် ။
“ ဟင်..ကိုဇော်..အဲဒါ ဘယ်သူလဲဟင်..”
“ ကိုစောရဲ့ ကောင်မလေး …”
“ ကိုစောရဲ့ ကောင်မလေး ကို ကိုဇော်က ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲဟင်….”
မိုးသူက မကျေနပ်သလို မျက်နှာနဲ့ ပြောလိုက်လို့ ဦးဇော်ဇော်က “ ဟင်းဟင်း..သူပြလို့ ကြည့်တာပါ ..ဘာရယ် မဟုတ်ပါဘူး ..” လို့ ပြောလိုက်ပြီး.မိုးသူကို ဖက်လိုက်တယ် ။
“ ကိုဇော်..တခြားမိန်းမ တွေနဲ့ လုပ်သေးလား..”
“ မလုပ်ပါဘူး…လုပ်စရာမှ မလိုတာ…ဟောဒီ အမိုက်စားလေး ရှိနေတာဘဲဟာ..”
ဖင်ကားကားလုံးလုံးတွေကို ဆုပ်ညှစ်ရင်း ဦးဇော်ဇော်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ် ။ မိုးသူရဲ့ ဖင်တုံးတွေက ကိုင်လို့ တအားကောင်းတယ် ။ ဦးဇော်ဇော်လည်း မိုးသူကို ဆွဲယူပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်ကို
ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ် ။ ဖင်တုံးတွေက အိနေတယ် ။ ပေါင်ကြားက မတ်ထောင်လာတဲ့ သူ့လီးကြီးက မိုးသူ ဖင်ကြားကို ထောက်မိနေတယ် ။
မချယ်ရီ မပေးတာတွေကို မိုးသူက သူ့ကို သူလိုတိုင်း ပေးတယ် ။ ကိုယ်လုံး လှပြီး သွယ်တဲ့ မိုးသူရဲ့ ပစ္စည်းတွေက တကယ့်ကို အကောင်းစားတွေ ။ နို့တွေကလည်း သိပ်အကြီးစားကြီး မဟုတ်ဘဲ
အနေတော် . ။ကိုင်ကောင်းရုံ ဆိုက်..။ နို့သီးခေါင်းတွေက အစ လှတယ် ။ ပြီးတော့ စောက်ဖုတ် ။ မိုးသူရဲ့ စောက်ဖုတ်က တကယ် လှတယ် ။ မို့ဖေါင်းပြီး အကွဲကြောင်းကြီးက ထင်းနေတယ်
။ စောက်ဖုတ်ကြီးတယ် လို့ ပြောရမလား..။ နှုတ်ခမ်းသားတွေက နီညိုညိုလေး .ထူထူလေးတွေ .။ အမွှေးကို လုံးဝလည်း အပြောင် မရိပ်ဘဲ တိထား..ညှပ်ထားတယ် ..။ နှုတ်ခမ်းသားတွေ အနား တဝိုက်မှာ
အမွှေးရှင်းထားပြီး အပေါ်ပိုင်းလေးမှာဘဲ တိုတိုလေး ညှပ်ထားလို့ သူ သဘောကျတယ် ။ မိုးသူက အချိန်မရတဲ့အခါတွေမှာ သူ့ကို လီးစုတ်ပေးတတ်တယ် ။ ပြီးအောင် အထိ စုတ်ပေးတာ ။
မိုးသူက နှုတ်ခမ်းထူထူတွေနဲ့ လျာကစားပြီး စုတ်ပေးတယ် ။ ပြီးနေတဲ့ အချိန်လည်း ဆက် စုတ်ပေးနေတာ..လရည်တွေ အကုန် ပါးစပ်ထဲ ပန်းထုတ်ခိုင်းတယ်..သူ့လရည်တွေကို တကွပ်ကွပ်နဲ့
မြိုချပစ်တတ်တယ် ။ မိုးသူဟာ အိမ်ကိစ္စ အကုန်ကို တာဝန်ယူသလို သူ့ကာမဆန္ဒကိုလည်း အစွမ်းကုန် ဖြည့်ဆည်းပေးတယ် ။
ဖင်အိအိကြီးတွေရဲ့ ကြားတဲ့တဲ့မှာ ထောက်မိထားတဲ့ သူ့လီးကြီးက ကိုမာတောင်လာတယ် ။ မိုးသူ နှုတ်ခမ်း ထူထူလေးတစုံကို ဦးဇော်ဇော် ဖိကပ်ပြီး စုတ်လိုက်တယ် ။ မိုးသူကလည်း ပြန်စုတ်တယ် ။
မိုးသူရဲ့နို့ကြီးတွေက အောက်ခံ ဘရာစီယာ ခံ ပြီး ဝတ်မထားလို့ တုန်ုတုန် တုန်တုန်နဲ့ ။ ဦးဇော်ဇော် နို့ကြီးတလုံးကို ဖမ်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ် ။ အိမ်နေရင်း ဝတ် ဘလောက်စ်အကေၤ ီအပေါ်ကဘဲ ဆုပ်ကိုင်တာ ။
“ ကိုဇော်..မိုးသူတို့ တခြား အခန်းကို သွားလိုက်ကြရင် ကောင်းမလား ….”
“ ဘာလို့လဲ ..”
“ မချယ်ရီ အခန်းနဲ့က ကပ်နေတယ် ကိုဇော် ..စိတ်မလုံဘူး..တော်ကြာ သူ နိုးလာပြီး လာနေမှ ခက်မယ်…”
“ မနိုးပါဘူး..သူက အိပ်လိုက်ရင် ဆင်အော်တာတောင် နိုးမှာ မဟုတ်ဖူး…”
ဦးဇော်ဇော်က မိုးသူရဲ့ ထမိန်ကို ဖြေချွတ်လိုက်တယ် ။ မိုးသူ ထမိန်အောက်မှာ ဘာအတွင်းခံမှ ဝတ်မထားဘူး ။ မိုးသူရဲ့ ဗလာကျင်းသွားတဲ့ ကိုယ် အောက်ပိုင်းကို ဦးဇော်ဇော် စိတ်တိုင်းကျ ကိုင်တွယ်ပြီ ။ ချောမွတ် ဝင်းဖြူ အချိ ုးကျတဲ့ ပေါင်တန် နှစ်ဖက်ကြားကို ဦးဇော်ဇော့်လက်ဝါးကြီးက စမ်းနေတယ် ။ ပွတ်နေတယ် ။ မိုးသူခေါင်းလေးမော့ပြီး ဦးဇော်ဇော့်ရဲ့ အကိုင်ခံနေတယ် ။ မမိုးသူရဲ့စောက်ဖုတ်ကို သူ့လက်ညှိုး လက်ခလယ် နှစ်ချောင်းပူးပြီး ထိုးနှိုက်နေတဲ့ ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ ပုဆိုးကိုလည်း မိုးသူက ဆွဲဖြေချွတ်လိုက်ပြီး မတ်မတ်ထောင်နေတဲ့ ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ လီးချောင်းကြီးကို ဆွဲကိုင် ဆုပ်ညှစ်တယ် ။ လီးကြီး ထိပ်ပေါက်က အရည်ကြည်တွေ စိမ့်ထွက်ကျနေတယ် ။ ဦးဇော်ဇော် ဘယ်လိုတွေ ကြိုက်တယ် ဆိုတာ မိုးသူ သိတယ် ။ လီးထိပ် ဒစ်ပိုင်းကို ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးတာကို သူ ကြိုက်တယ် ။ ဒစ်လုံးကြီးမှာ ပေစိုနေတဲ့ အရည်ကြည်တွေကို မိုးသူ စမ်းမိကိုင်မိတယ် ။
ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကလည်း မိုးသူရဲ့ ဖင်နှစ်လုံးကြားထဲကို ရောက်နေတယ် ။ လက်ညှိုးက စအိုပေါက်လေးကို ကလိနေတယ် ။ စောက်ဖုတ်က ထွက်လာတဲ့ တဏှာရည်ကြည်တွေက စအိုပေါက်လေးရဲ့ အနားမှာတင် ရှိနေတော့ ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ လက်ညှိုးကလည်း ဒီအရည်တွေနဲ့ စိုစွတ်နေတော့ စအိုပေါက်လေးကို ဒီလက်ညှိုးနဲ့ ထိုးကလိနေတယ် ။
“ အိုး..အို့..အင်း…”
မိုးသူ ခံစားရတဲ့ ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် အသံမထွက်ဘူး လို့ ချု ုပ်ထားတဲ့ကြားက အသံ ထွက်ဖြစ်အောင် ထွက်သွားရတယ် ။ ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ လက်ညှိုးက စအိုပေါက်လေးထဲ
ကလိပေးနေတာကိုး ။ မိုးသူ လက်ကလည်း သူ့လီးကြီးကို ကွင်းတိုက်သလို ဆုပ်ကိုင် ပွတ်ပေးနေတယ် ။
“ ကိုဇော်..စုတ်ပေးမယ်နော် ….”
မိုးသူက ဆတ်ကနဲ ကော်ဇောပေါ်မှာ ဒူးလေးထောက်ချလိုက်ပြီး ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ လီးထိပ်ဖူးကြီးကို ငုံပစ်လိုက်တယ် ။ ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ သည်လီးကြီးကို မိုးသူ စုတ်ပေးနေကျပါ ။ အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ စုတ်ဖူးတဲ့ သည်အချောင်းကြီးကို အခုလည်း လျာလေးနဲ့ သိမ်းသိမ်းယက်ပြီး စုတ်ပေးနေတယ် ။ ချယ်ရီ့ဆီက မရနိုင်တော့တဲ့ဟာတွေကို မိုးသူက ပေးနေတဲ့အတွက် ဦးဇော်ဇော် အိမ်ထဲမှာဘဲ အလုပ် ဖြစ်နေတယ် ။ အပြင်က ကြေးစားမိန်းမတွေနဲ့ဆိုရင် အခန့်မသင့်တဲ့ တချိန်မှာ “ အေ ” ကိုက်နိုင်တယ် ။ မိုးသူကတော့ သူတယောက်ထဲအတွက် ဆိုတော့ အေ ကိစ္စ စိတ်အေးရတယ် ။
ရာဂ အားကြီးတဲ့ ဦးဇော်ဇော်သည် သူ့ကို လိုလေသေး မရှိ အသုံးတော်ခံတဲ့ မိုးသူနဲ့တင် တင်းတိမ် ကျေနပ်မှု မရှိဘဲ အပြောင်းအလဲ အသစ်အဆန်း စားချင်လုပ်ချင်လို့ သူ့အိမ်မှာ ခိုင်းတဲ့
အိမ်ဖေါ်မလေးတွေကိုပါ သူ အမြဲ ကြံစည်သည် ။ သူ့အိမ်က အိမ်ဖေါ်ကောင်မလေးတွေသည် သူ့လက်ချက်နဲ့ လွတ်သူ ရှားသည် ။ ချယ်ရီကလည်း တကယ်ဘဲ မရိပ်မိတာလား..သူ မပေးနိုင် မပေးချင်တော့တာတွေကို ဦးဇော်ဇော် တနေရာရာကနေ ရယူ မှာကို မတားချင်တာလားတော့ မပြောတတ် ။ ချယ်ရီသာလျှင် သိမည် ။
“ တော်ပြီ …”
မိုးသူ စုတ်တာကို တော်တော်ကြာအောင် သူ ခံယူနေပြီး ဦးဇော်ဇော် အသံ တိုးတိုးနဲ့ အစုတ်ရပ်ဖို့ ပြောလိုက်တယ် ။ မိုးသူ က မော့ကြည့်ပြီး “ ကုန်းပေးရမလား ..”လို့ မေးတယ် ။ ဦးဇော်ဇော် ဖင်ပူးတောင်း ထောင်ပေးတဲ့ ပုံစံကို အမြဲလို သဘောျတာ မိုးသူ သိတယ် ။ ဦးဇော်ဇော် “ အင်း…” လို့ ဖြေရင်း မိုးသူ လုံးဝန်းတင်းမာတဲ့ နို့တလုံးကို ကိုင်နေတယ် ။ နို့သီးခေါင်းလေးက ထောင်ထနေတယ် ။ လက်ညှိုးနဲ့ လက်မ သုံးပြီး ဆွဲချေပေးနေတယ် ။
မိုးသူက လေးဖက်ထောက်လိုက်ပြီး စွင့်ကားတဲ့ သူမ ဖင်ကြီးတွေကို ကော့ထောင်ပေးလိုက်တယ် ။ ဖင်တုံးကြီးတွေ ခလယ်မှာ နီညိုညို ခရေပွင့်ပေါက်လေး နဲ့ ဖေါင်းပြူးထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဦးဇော်ဇော် သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဖင်တုံးကြီးတွေကိုရော စောက်ဖုတ်ကိုရော သူ့လက်ဖဝါးနဲ့ ကျကျနန ပွတ်သပ် ကိုင်တွယ်လိုက်တယ် ။
“ ကိုဇော်…လုပ်မှာ ဖြင့် လုပ်ကွာ..တော်ကြာ မချယ်ရီ ထလာမှ အကုန် ရှုပ်ကုန်မယ် …”
ဦးဇော်ဇော်က ဖင်တုံးကြီးတွေ အနောက်မှာ နေရာယူလိုက်တယ် ။ လက်ဖဝါးထဲကို တံတွေး ထွတ်ကနဲ ထွေးချလိုက်ပြီး ဒီတံတွေးတွေနဲ့ သူ့လီးကြီးကို သုတ်လိမ်းလိုက်တယ် ။ ပြီးတော့ လီးကြီးကို ဖေါင်းကြွနေတဲ့ အင်္ဂါစပ် နှုတ်ခမ်းသားထူထူတွေကို ဖိသွင်း နှစ်လိုက်တယ် ။
“ အိုး…..အင်း….” ဆိုတဲ့အသံလေး မိုးသူရဲ့ပါးစပ်က တိုးတိုး ထွက်သွားတယ် ။
ဦးဇော်ဇော်က မိုးသူဟာ ပစ္စည်းကောင်းလေး ဖြစ်လို့ သဘောကျပေမယ့် သူ မိုးသူကို စားလာခဲ့တာ ကြာပြီ ဆိုတော့ အသစ်အဆန်းလေး စားချင်နေတယ် ။ အိမ်ဖေါ် အသစ်လေးကို တွေ့တွေ့ချင်း မြင်မြင်ချင်း ဦးဇော်ဇော် သဘောကျသွားတယ် ။
မိုးသူ နေရာမှာ ဒီအိမ်ဖေါ်အသစ်လေးကို စိတ်ကူးယဉ် အစားထိုးကြည့်နေမိတယ် ။
အိမ်ဖေါ်ချောချောလှလှလေးတွေ ရောက်လာရင် ဦးဇော်ဇော် ဆွဲဆွဲ စားနေခဲ့တာ ကြာပြီ ။
မိုးသူရဲ့စောက်ဖုတ်ထဲကို သူ့လိင်တန် တဆုံး ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ဖြေးဖြေးချင်း ပြန်ဆွဲထုတ်တယ် ။ တဝက်လောက်ရောက်တော့ တခါ ပြန်ဖိသွင်းထိုးထည့်တယ် ။
မိုးသူရဲ့ စောက်ဖုတ်က ကောင်းနေတုံးပါဘဲ ။ ထိုးသွင်း ဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ်နဲ့ စီးစီးပိုင်ပိုင် ကောင်းလွန်းနေတယ် ။ ဦးဇော်ဇော် မိုးသူကို ဒလစပ် ဆောင့်ရင်း အိမ်ဖေါ်မ
အသစ်လေး ဖေါဖါ ကို မှန်းနေတယ် ။ ဖေါဖေါ ဆိုတဲ့ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး တောင့်တောင့်ထယ်ထယ်လေးကို ဆောင့်နေတယ် လို့ သူ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ခါ မြင်ယောင် မှန်းနေတယ် ။
မိုးသူရဲ့ မချုပ်ထိန်းနိုင်လို့ ပွင့်အံလာတဲ့ ညည်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာတယ် ။ ချယ်ရီ အိပ်နေတဲ့ အိပ်ခန်းနဲ့က ကပ်နေတယ် ။ မိုးသူ နို့ကြီးတလုံးကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ဖိဖိဆောင့်လိုက်တာ
အချက်ပေါင်း သုံးဆယ်လောက် ရှိတော့ မိုးသူ ပြီးသွားတယ် ။ သူလည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပြီးသွားတယ် ။ မိုးသူရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲက သူ့လိင်တန်ကို ဆွဲဆွဲ ယူနေသလို ခံစားချက်က
သူ့ကို တအား ကောင်းသွားစေလို့ မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး ။
“ အား..ဟားဟား…..အိုး……အင်း…….”
သုတ်တွေ ပန်းထွက်ကုန်တယ် ။ မိုးသူ စောက်ပတ်ထဲကို ..။
“ အရမ်းကောင်းလား..ကိုဇော် ….”
“ အင်း….”
ဒီတခါ ပန်းထည့်လိုက်တဲ့ သုတ်ရည်တွေကတော်တော့်ကို များတယ် လို့ ဦးဇော်ဇော် ထင်တယ် ။ သုတ်ထွက်ပြီးသွားတော့လည်း စောစောက တအားကိုင်ဆြပ် နယ်ဖတ်ခဲ့တဲ့ စို့ခဲ့တဲ့
မိုး သူနို့ကြီးတွေကို သူ မကိုင်ချင်တော့ဘူး ။
ဖေါဖေါ အစောကြီး အိပ်ရာက ထတယ် ။
အလိုလို နိုးတာတော့ မဟုတ်ဘူး ။ ဖုန်းက နှိုးစက်နဲ့ ထတာ ။ အလုပ်သစ် နေရာသစ်မို့ အိမ်ရှင်တွေ ငြို ငြင်မှာကို မလိုလားဘူး ။
မီးဖိုခန်းထဲ ဝင်လိုက်တော့ မမိုးသူက နံရံက ပလပ်စတစ် သင်ပုံးလေးမှာ ဒီမနက် ပြင်ဆင် ချက်ပြုတ်ရမှာတွေကို ရေးပေးသွားတယ် ။ ဦးဇော်ဇော်က ဘယ်လို ကော်ဖီ သောက်တယ်..မချယ်ရီက
ဘယ်လို လဖက်ရည် သောက်တယ် ဆိုတာတွေပါ အသေးစိတ် ရေးထားတယ် ။
ဖေါဖေါ သူဌေးလင်မယားအတွက် ဘရိတ်ဖတ်စ် အမြန် လုပ်ကိုင် ပြင်ဆင်လိုက်တယ် ။
ပိုက်ဆံ ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးတွေ ဖြစ်ပေမယ့် သူတို့ ပျင်းမနေကြဘူး … အိပ်ရာက စောစောထ ဘရိတ်ဖတ်စ်စားပြီး အလုပ်အသီးသီးကို သွားကြတယ်လို့ မမိုးသူက
မနေ့ကထဲက ဖေါဖေါကို ပြောပြထားတယ်လေ ။
မမိုးသူ ပြောပြထားတဲ့အတိုင်း သူဌေးနဲ့ သူဌေးကတော်တို့ ဘရိတ်ဖတ်စ်စားဖို့ ဆင်းလာကြတာ ဖေါဖေါကလည်း ဝိရိယရှိရှိနဲ့ စောစောစီးစီး ထပြီး လုပ်ကိုင်ပြင်ဆင်ထားလို့ တော်ပါသေးတယ် ။
ဦးဇော်ဇော်က ဖေါဖေါကို ပြုံးပြနုတ်ဆက်တယ် ။ ဒေါ်ချယ်ရီကတော့ ခပ်တည်တည်ပါဘဲ ။ သူတို့ကို ပြင်ဆင်ပေးပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ ဘာများ လိုမလဲ..ဘာများ ခိုင်းမလဲ
ဆိုပြီး ဖေါဖေါ စောင့်ကြည့်ပေးတယ် ။ မမိုးသူက သူဌေး လင်မယား ခိုင်းလို့ အစောကြီးထဲက တနေရာရာကို ထွက်သွားတယ် ။
ဘရိတ်ဖတ်စ် စားသောက်ကြပြီးတော့ သူဌေးလင်မယား အိမ်အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်သွားကြတယ် ။ ဖေါဖေါလည်း ပုဂံတွေ ဖန်ခွက်တွေကို ဆေးကြောလိုက်တယ် ။ ဖေါဖေါလည်း ဘာမှ
မစားရသေးဘူး ။ ဘိုက်ဆာတာနဲ့ သူဌေးလင်မယား မစားဘဲ ကျန်နေတဲ့ ကြက်ဥကြော်နဲ့ ပေါင်မုန့်ကို ပုဂံဆေးတဲ့နေရာမှာ မတ်တပ်ဘဲ စားလိုက်တယ် ။ စောစောက သူ့မိန်းမနဲ့အတူတူ
ဘရိတ်ဖတ်စ် စားနေရင်း ဦးဇော်ဇော်က ဖေါဖေါ ဖင်တုံးကြီးတွေကို နို့တွေကို သေသေချာချာ တပ်မက်တဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေနဲ့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ခဲ့တယ် ။ ဟင်း…ဖေါဖေါလည်း အပျိုပေါက်
ဖြစ်ခါစကထဲက ယောကျ်ားတွေရဲ့ ကြည့်တာကို ခံခဲ့ရတော့ ကိုယ့်ကို ယောကျ်ားတယောက်က ကြည့်ရင် သူ ဘယ်နေရာတွေကို ကြည့်နေတယ် ဆိုတာကို သိနေတယ် ။ ဦးဇော်ဇော်ဟာ
တဏှာကြီးလွန်းတဲ့ လူတယောက် ဆိုတာ သေချာနေပါပြီ ။ သူ့မိန်းမကလည်း တနေ့တခြား ၀၀လာပြီး တဏှာကိစ္စကိုလည်း စိတ်မဝင်စားတော့တာလား …။ ဦးဇော်ဇော် သူ့ကို
သဘောကျနေတာတော့ သေချာပါတယ် ။
ဒေါ်ချယ်ရီ အိမ်ကနေ အရင် ထွက်သွားတယ် ။ အထုပ် တချို့ကို ဖေါဖေါ ကားထဲကို လိုက်ပို့ပေးတော့ ဒေါ်ချယ်ရီက “ မိုးသူကို မှာထားတယ်..အပေါ်ထပ်က အခန်းတွေ ရှင်းဖို့…”
လို့ ဖေါဖေါမျက်နှာကိုမကြည့်ဘဲ ပြောတယ် ။ “ ဟုတ်ကဲ့..မမ ” လို့ဖေါဖေါ ပြောလိုက်ပေမယ့် ဒေါ်ချယ်ရီက ဖေါဖေါကို ပြန်မကြည့်တော့ဘူး ။ ဒေါ်ချယ်ရီကို ကြည့်ရတာ ဖေါဖေါကို
စကား ပြောချင်ပုံ မရဘူး ။
ယဉ်မောင်းကိုဘဲ “ ဆိုင်ကို မောင်း..” လို့ပြောလိုက် တယ် ။ ဖေါဖေါ မီးဖိုခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ အပေါ်ထပ်နဲ့ ဆက်သွယ်တဲ့ အင်တာကွန်း စကားပြောစက်လေးကနေ “ ဖေါဖေါ
ရှိလား….” လို့ မေးလိုက်တဲ့ ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ် ။
မမိုးသူက အင်တာကွန်း ဘယ်လို ပြောရသလဲ ဆိုတာလည်း မနေ့က ပြပေးထားတယ် ။ သူဌေးလင်မယားက ဒီ အင်တာကွန်းနဲ့ ခေါ်တတ်ကြောင်း မမိုးသူက ပြောပြထားတယ် ။ ဖေါဖေါ
အင်တာကွန်း ခလုပ်ကို နှိပ်ပြီး “ ရှိပါတယ်..” လို့ ဖြေလိုက်တယ် ။ “ အပေါ်ကို ခဏ လာခဲ့..” လို့ ပြောလိုက်တဲ့ ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ အသံ အင်တာကွန်းက ထွက်လာပြန်တယ် ။ “ ဟုတ်ကဲ့…”
လို့ ခလုပ်ကို နှိပ်ပြီး ဖေါဖေါ ပြန်ပြောလိုက်တယ် ။
အိမ်ကြီးတခုလုံးမှာ ဦးဇော်ဇော်နဲ့ ဖေါဖေါဘဲ ကျန်တဲ့အချိန် အပေါ်ထပ်ကို ဖေါဖေါကို ခေါ်လိုက်တာကြောင့် ဦးဇော်ဇော် ဘာအကြံအစည်နဲ့များ ခေါ်လိုက်တာပါလိမ့် လို့ ဖေါဖေါ
စဉ်းစားရင်း လှေခါးအတိုင်း အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားလိုက်တယ် ။
ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ ကွန်ပြူတာ စားပွဲ ရှိတဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ ဦးဇော်ဇော် မရှိဘူး ။
သူ..သူ…..ဘယ်မှာလဲ …။
“ ဖေါဖေါ …လာ…လာ…ဒီကို…”
အိုး …သူ့အိပ်ခန်းထဲက ခေါ်တာ ပါလား …။
ဖေါဖေါလည်း ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို အရဲစွန့်ပြီး ဝင်သွားလိုက်တယ် ။
ရင်တွေကတော့ တဇတ်ဇတ် ခုံလွန်းနေတာပေါ့ ။
ဦးဇော်ဇော်က ကုတင်ကြီးရဲ့ နဘေးက မှန်တင်ခုံမှာ မှန်ကြည့်ပြီး ခေါင်းဖီးနေတယ် ။
သူ့ဘေးက နံရံမှာ ကင်မရာတွေက ပုံတွေကို တွေ့နေရတဲ့ မော်နီတာကြီး ရှိနေတယ် ။ ခြံပေါက်ဝ..တိုက်ကြီး အပေါက်ဝ. အနောက်ဖက်
ပတ်ပတ်လည်ကို တွေ့နေရတယ် ။
“ လာ..ဖေါဖေါ ..ညည်းကို မေးစရာတွေ ရှိလို့…..”
ဖေါဖေါ ဦးဇော်ဇော် အနားကို တိုးကပ်သွားလိုက်တယ် ။ အထဲမှာ ဘော်လီ ခံ မဝတ်ထားလို့ ဖေါဖေါ ရင်သားတွေက အထိန်းအကွပ် မရှိဘူး ။
တုန်နေကြတယ် ။
“ ဘာမေးမလို့လဲဟင် …”
ဖေါဖေါ သူ့ကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ မသိဘူး ။ ဆရာ လား…အန်ကယ်လား….ဦးလား ….သူဌေးလား ……။
“ ဖေါဖေါ အကြောင်း ….”
“ ဘာသိချင်လို့လဲဟင်..မေးပါ..ဖေါဖေါ ဖြေပါမယ်…..”
“ ဖေါဖေါ မှာ မိသားစု ရှိလား…အဖေ..အမေ…ညီအကိုမောင်နှမ ….”
“ အမေဘဲ ရှိတယ် …ဖေါဖေါက တဦးတည်း သမီးပါ ….”
“ အော်..ဟုတ်လား …အမေကော နေကောင်းရဲ့လား ….”
“ မကောင်းဘူး ..အမေ့ကို ဆေးကုချင်လို့ ဖေါဖေါ အိမ်ဖေါ်လာ လုပ်တာပါ….”
“ အော်…….”
ဦးဇော်ဇော်က ဖေါဖေါကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်လိုက်ပြီး…..“ ဆေးကုဖို့က ငွေ ဘယ်လောက် လိုလို့လဲ….” လို့ မေးတယ် ။
“ ဖေါဖေါလည်း အတိအကျတော့ မသိဘူး ..တော်တော်တော့ ကုန်မယ် ….”
“ အင်း..ဟုတ်တာပေါ့….ဒါနဲ့ ဖေါဖေါ ယောကျ်ား ရှိလား…”
“ မရှိဘူး …”
“ ရည်းစားကော …”
ဖေါဖေါ စဉ်းစားမနေဘဲ…“ မရှိဘူး….” လို့ ဖြေလိုက်တယ် ။ အဲဒီလို ဖြေသင့်တယ်လို့ ထင်လို့ ။
“ ဖေါဖေါက အရမ်းလှတာ..ဘာလို့ အခုထိ ရည်းစား မရှိတာလဲ…”
ဖေါဖေါ ရှက်သွားတဲ့ အမူအရာနဲ့ ခေါင်းလေးငုံ့လိုက်ပြီး..“ မလှပါဘူး ….” လို့ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တယ် ။ ဦးဇော်ဇော်က ဖေါဖေါ အနားကို
တိုးကပ်လာပြီး…“ ဘယ့်နှယ် မလှရမှာလဲ….ဖေါဖေါအရမ်းလှတာ …ကြည့်စမ်း..အသားလေးတွေက ဝင်းဖန့်နေတာဘဲ…” လို့ ပြောလိုက်ရင်း ဖေါဖေါ
လက်မောင်းရင်းသားလေးတွေကို အသာ ပွတ်လိုက်တယ် ။
“ အို …..”
ဖေါဖေါရဲ့ မျက်နှာလေး ရဲတွတ်သွားတယ် ။ ဒါပေမယ့် မရုန်းဖယ်ဘူး ။ ဦးဇော်ဇော်က သူ့လက်ကိုလည်း မဖယ်ဘဲ လက်မောင်းသားလေးတွေကို
ကိုင်နေတယ် ။
“ ဖေါဖေါ…”
“ ရှင်…”
“ ငွေအတွက်..ဟိုလေ..ဖေါဖေါ အမေကို ဆေးကုဖို့ …မပူနဲ့ ..ဟုတ်လား…”
“ ဟုတ် …”
“ ညည်းအတွက် ငါ အကုန် တာဝန်ယူပေးမယ် …”
“ ဟုတ် …”
“ ညည်းအပေါ် ငါ ကောင်းရင် ညည်းကရော..ငါ့အပေါ် ပြန်ကောင်းမယ် မဟုတ်လားဟင်…ဖေါဖေါ ….”
ဖေါဖေါ ခေါင်းငြှိမ့်ပြလိုက်တယ် ။
ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ လက်ညှိုးက ဖေါဖေါ လည်တိုင်ကို ဖွဖွလေး ထိပြီး အောက်ဖက်ကို တရွေရွေ့ ဆင်းလာနေတယ် ။ ဖေါဖေါ ကိုယ်လုံးလေး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်
မသိမသာ တုန်နေတယ် ။
“ ညည်း အသားလေးတွေက မွှတ်လိုက်တာ…”
ဖေဖေါရဲ့ ရင်ညွန့်နေရာကို သူ့လက်ညှိုး ရောက်လာတယ် ။ အိမ်နေရင်း ဝတ် ဘလောက်စ် အနွမ်းလေးက နှိပ်ကြယ်သီးလေးတွေကို သူ့လက်ညှိုးလေးနဲ့ဘဲ
တခုပြီးတခု ဖြုတ်ပစ်နေတယ် ။
နှိပ်ကြယ်သီး သုံးလုံး ပြုတ်ပွင့်သွားပြီးတဲ့အချိန် ဖေါဖေါရဲ့ ရင်စိုင် ဖြူဖြူဝင်းဝင်းတွေကို တပိုင်းတစ မြင်တွေ့လိုက်တဲ့ ဦးဇော်ဇော်က ..“ ဘရာစီယာ လည်း
မပါပါလား..” လို့ ပြောလိုက်တော့ ဖေါဖေါက ..“ ဟုတ်..လျှော်ထားလို့ …” လို့ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်တယ် ။
ဦးဇော်ဇော်က ပြုံးလိုက်တယ် ။
ပြီးတော့..“ ဖေါဖေါ နို့တွေက တအား လှတယ်ကွာ….” လို့ ပြောရင်း သူ့လက်နဲ့ နို့တလုံးကို ဖမ်းဆုပ်နယ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်
။ ဖေါဖေါလည်း ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ သူ့လက်တွေကို ဖမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ် ။ မျက်လုံးတွေကိုလည်း စုံမှိတ်လိုက်မိတယ် ။ လက်ဖဝါးကြီးက ဖေါဖေါ နို့အုံကြီး တခုလုံးကို ဆုပ်နယ်နေပြီးမှ နို့သီးခေါင်းလေးကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ စမ်းပြီး
ကိုင်လိုက်လို့ ဖေါဖေါ တုန်ခါသွားရတယ် ။
“ အို ….ဟင့်..ဦးရယ် ….”
အိုး ..။ ဦးဇော်ဇော်သည် နို့သီးခေါင်းလေးကို လက်မနဲ့ လက်ညှိုးကို သုံးပြီး ချေပေးနေတယ် ။
အာ့…အာ…အာ…..ဟင်း..ဦး..ဦး……။
ဟော…နောက် နို့တလုံးကို နယ်နေပြန်ပြီ ။ ဒီတခါတော့ ဖေါဖေါ သူ့ကို တအား ဖက်လိုက်မိတယ် ။ သူနို့တွေကို နယ်ဖတ် ဆုပ်ကိုင်နေတာတွေကြောင့် ဖေါဖေါ တအား စိတ်တွေ ထကြွနေရတယ် ။
ဦးဇော်ဇော် ဖေါဖေါကို သူ့ကုတင်ဆီကို ခေါ်သွားတယ် ။
ဖေါဖေါ အင်္ကျ ီလေးကို သူ ချွတ်ပစ်လိုက်တယ် ။ အပေါ်ပိုင်း ဗလာ ဖြစ်နေတာမို့ နို့လှလှကြီး တစုံနဲ့ လှချင်တိုင်း လှနေတဲ့ ဖေါဖေါကို ကုတင်ပေါ်က မွေ့ယာထူထူအိအိ ကြီးပေါ်ကို ပက်လက် လှန်ချပြီး ဖေါဖေါရဲ့နို့နှစ်လုံးကို သူ့စိတ်ကြိုက် စို့လိုက် နယ်လိုက် ဆုပ်လိုက်နဲ့ လုပ်တော့ ဖေါဖေါလည်း သူ့အလိုကို လိုက်ရင်း စိတ်တွေ ထကြွသထက် ထကြွလာရတယ် ။
ကျွတ်လုလု ဖြစ်နေတဲ့ ဖေါဖေါရဲ့ ထမိန်လေးကို ဦးဇော်ဇော်က ဖြေချွတ်လိုက်တယ် ။ ဖေါဖေါ ကိုယ်လုံးလေးကနေ ထမိန်နွမ်းလေးကို ဖယ်ခွာပစ်လိုက်တော့ ဖေါဖေါရဲ့ ခန္ဒာကိုယ်ပေါ်မှာ အဝတ်ဆိုလို့ ချည်တမျှင်တောင် ရှိမနေတော့ ။
ဝမ်းပျဉ်သား ဖြူဖွေးဖွေး ပေါင်တန်ဖြူဖြူတွေ နဲ့ သူတို့ ခလယ်ဂွဆုံးက အမွှေးပါးပါးနုနု တွေ နဲ့ ဆီးခုံမို့မို့ကြီး….အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားထူထူ နှစ်ချပ်ကို စိတ်တွေ တအား ထကြွသောင်းကျန်းစရာ မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ ဦးဇော်ဇော်သည် ဖေါဖေါရဲ့ ပေါင်တန်တွေကို လက်နဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆွဲကားပစ်လိုက်ပြီး အဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို ယက်ပစ်ဖို့ ငုံ့လိုက်တဲ့အချိန် သူ့ကုတင်ဘေးက မော်နီတာ မှန်ချပ်ကြီးကို အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက်မိတယ် ။
ခြံစောင့်က ခြံတံခါးကို ဖွင့်နေပြီး သူ့မိန်းမ မချယ်ရီရဲ့ကား ခြံထဲ ဝင်လာတာကို ဦးဇော်ဇော် မြင်လိုက်ရပါတယ် ..။
“ ဟင်..ချယ်ရီ..ပြန်လာပါလား…ဘာဖြစ်လို့လဲ မသိဘူး …..”
ဖေါဖေါလည်း ပြာပြာသလဲ လူးလဲ ထထိုင်လိုက်ပါတယ် ။
“ ဖေါဖေါ…ငါ ညကျမှ ညည်းအခန်းကို လာခဲ့မယ်..အခုတော့ အဝတ်အစားတွေ အမြန်ဝတ်ပြီး သွားလိုက်အုံး ….”
“ ဟုတ်ကဲ့…ဦး …”
ဖေါဖေါလည်း ထမိန်ကို ကဗျာကယာ ကောက်ယူဝတ်…ဘလောက်စ် အနွမ်းလေးကို ကောက်ယူဝတ်..ကြယ်သီးတွေ အမြန်တပ်ပြီး ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ မခန်းထဲက ပြေးထွက်သွားလိုက်ပါတယ် ။
ဘာကြောင့် ချယ်ရီ အိမ်ကို ပြန်လာသလဲ မသိဘူး ။
အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူပြီး ထယ်ကြီး…ကလိုထူးတို့အပါအဝင် စေးထော်တို့ အဖွဲ့သားတွေ သူတို့ ဦးတည်ထားတဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်တဲ့ စိုင်းဟတ်တို့ အိမ်ကို ချဉ်းကပ်သွားကြတယ် ။
ကံကုသိုလ် က သူတို့လူစု ဖက်က ရှိနေသလား မဆိုနိုင်ဘူး ။ အနှောက်အယှက် လုံး၀ မရှိဘဲ စိုင်းဟတ်ရဲ့ အိမ်အနားကို ရောက်သွားကြတယ် ။ ကလိုထူးက အိမ်အနောက်ဖက်က သုံးထစ်ဘဲ
ရှိတဲ့ လှေခါးလေးအတိုင်း သံတူရွင်းတချောင်းနဲ့ တက်သွားတယ် ။ စေးထော်..ထယ်ကြီးနဲ့ အဖွဲ့သား သုံးယောက်တို့က အိမ်ရှေ့ကနေ တံခါးနားကို ချဉ်းကပ်သွားတယ် ။ အိမ်အထဲက
“ ဟေ့..ဘယ်သူလဲ..ဘာကိစ္စလဲ..” လို့ မေးလိုက်တဲ့ အသံ ကြားရတယ် ။
“ ကျေးရွာ လုံခြုံရေး အဖွဲ့ကပါ..မေးစရာလေး နဲနဲ ရှိလို့ …”
“ မနက်မှ လာဗျာ..ဒီအချိန်ကြီး ဘာမှ လာစရာ မလိုဘူး..”
“ အရေးကြီးလို့ပါ…တံခါးဖွင့်ကွာ….မဖွင့်ရင် ရဲတိုင်မယ်..အရေးယူမယ် ….”
“ ခင်ဗျားတို့ ထွက်သွား…..ဘာကျေးရွာ လုံခြုံရေးလဲ…ညာဖြီးမနေနဲ့ ….ဓါးပြတွေ…..အတင်း ဝင်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့ ကျုပ်မှာ သေနတ်ရှိတယ် …..ပစ်မှာ…”
ဒီအချိန်မှာ အိမ်နောက်ဖေး တံခါးကို ကလိုထူးက သံတူရွင်းနဲ့ ကလန့်ဖွင့်ပြီး ကလိုထူးနဲ့အဖွဲ့သား သုံးယောက်က လက်နက်တွေနဲ့ ဝင်သွားကြတယ် ။ အိမ်ရှေ့တံခါးကို သဲမဲနေတဲ့ အိမ်ရှင်
စိုင်းဟတ်နဲ့ ဒါးရှည် ကိုင်ထားတဲ့သူ့မယား နန်းမူတို့ကို ရုတ်တရက် အနောက်ကနေဝင်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြတယ် ။ စိုင်းဟတ်က သေနတ် အဆင်သင့် ကိုင်ထားတာကြောင့် ကလိုထူးတို့ကို ပစ်ခတ်ဖို့
ကြိုးစားတာကြောင့်ကလိုထူးလည်း စေးထော်ရဲ့ အသံတိတ်ပြောင်း တပ်ထားတဲ့ ပစ္စတိုနဲ့ စိုင်းဟတ်ကို ဦးအောင် ပစ်လိုက်တယ် ။ စိုင်းဟတ်ကို ထိပြီး စိုင်းဟတ် လဲကျသွားတဲ့အချိန် ကလိုထူးနဲ့
ပါသွားတဲ့ အဖွဲ့သားတယောက်က ဓါးတပြင်ပြင်နဲ့ စိုင်းဟတ်မယား နန်းမူကို ရိုင်ဖယ်ဒင်နဲ့ ထုချလိုက်တယ် ။
နန်းမူ ကြမ်းပေါ်ကို လဲကျသွားတဲ့အချိန် ကလိုထူးက အိမိရှေ့တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်လို့ စေးထော်.. ထယ်ကြီးတို့ ပြေးဝင်လာကြတယ် ။စေးထော်က စိုင်းဟတ်ကို
သွားကြည့်လိုက်ပြီး..“ ဟား…နဖူးတည့်တည့်ကို မှန်တာဘဲ..ကလိုထူး..မင်း လက်ဖြောင့်လှချည်လား..” လို့ လှမ်းပြောလိုက်တယ် ။ ထယ်ကြီးက အိမ်အနောက်ထဲက အခန်းဆီကို ခပ်သွက်သွက်
ပြေးဝင်သွားလိုက်တယ် ။ အချိန်ဆွဲနေလို့ မဖြစ်ဘူး ။ စိုင်းဟတ်တို့ ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ရှာဖွေလိုက်တယ် ။ စေးထော်က သူတို့ဆီမှာ ဘာတွေ ရှိနေတယ် ဆိုတာကို သတင်း အတိအကျ
ရထားပြီးပြီ မဟုတ်လား ။ သူ အထုပ်တွေ အိတ်တွေကို ဖွင့်ရှာဖွေနေတဲ့အချိန် စေးထော် ဝင်လာတယ် ။
“ ထယ်ကြီး…တွေ့လား ….တွေ့လား …”
“ မတွေ့သေးဘူး ….”
“ ကုတင်အောက်တွေ ရှာကွာ..ဘီဒိုထဲ ဖွင့်ကြည့် ….”
ကလိုထူးကပါ ကူ ရှာတယ် ။
ထယ်ကြီး… ကုတင်အောက်က ပလပ်စတစ် အထုပ်တွေ ဆွဲထုတ်ကြည့်တယ် ..။
“ တွေ့ပြီ…ဒီမှာ..ကျုပ်တို့ လိုချင်နေတာတွေ …..”
စေးထော် အရမ်း ပျော်သွားတယ် ။
“ အိုကေပြီ..လုံးထယ်..ကျောပိုးအိတ်တွေထဲ ထည့်ကွာ ….”
များပြားလှတဲ့ ရာဘဆေးပြားထုပ်တွေကို ရလိုက်လို့ စေးထော် ပျော်နေတာ …။ ကလိုထူးက အိမ်ရှေ့ခန်းက နဖူးတည့်တည့်ကို ကျည်ထိမှန်ပြီး သေနေတဲ့ စိုင်းဟတ်ရဲ့ လက်ထဲက ပစ္စတိုသေနတ်ကို
ယူလိုက်ရင်း စိုင်းဟတ်ရဲ့ မယား နန်းမူကို ဆွဲလှန် ကြည့်လိုက်တယ် ။ ရိုင်ဖယ်ဒင်နဲ့ ထုတာ ခံလိုက်ရပေမယ့် ခေါင်းကွဲမသွားဘူး ။ မူးဝေလဲကျ သတ်မေ့သွားတဲ့ ပုံဘဲ ။ နန်းမူ က ဖြူ ဖြူဖွေး ဖွေး
လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ကြီး ။ စွင့်ကားတဲ့ တင်ပါးကြီးတွေ ..ထွားအယ်တဲ့ ရင်သားစိုင်ကြီးတွေနဲ့မို့ ကလိုထူး သွားရေ တမြားမြား ဖြစ်သွားတယ် ။
စိတ်ထဲက ( တောက်..လိုးလိုက်ရလို့ကတော့ အီဆိမ့်သွားမယ့်ဟာကြီး…) လို့ တွေးလိုက်ပြီး ပြေပြုတ်နေတဲ့ ထမိန်ကို ဆွဲချွတ်ပြီး လက်နှိပ်ဓါတ်မီးနဲ့ ထိုးကြည့်လိုက်တယ် ။ ထမိန်အောက်မှာ
ဘာမှ ခံဝတ်မထားတာကြောင့် ဖြူဖွေးဖွေး ဝမ်းပျင်သားတွေ နဲ့ ပေါင်တန်နှစ်လုံး ကြားက အမွှေးမဲမဲတွေနဲ့ အဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။
“ ဟား..စောက်ပတ်ကြီး …ခုံးမို့နေတာဘဲ …”
ကလိုထူးရဲ့ အသံက တိတ်ဆိတ်နေလို့ နဲနဲ ကျယ်သလို ဖြစ်သွားတယ် ။ စေးထော် ကြားသွားတယ် ။ “ ဘာလဲ..ဘာလဲ..” လို့ မေးရင်း အိမ်ရှေ့ခန်းကို စေးထော် ရောက်လာတယ် ။ စိုင်းဟတ်ရဲ့
မယား နန်းမူရဲ့ ပိုးစိုးပက်စက် အနေအထားကို စေးထော် တွေ့လိုက်တယ် ။ ကလိုထူးက စေးထော် ဆူမှာ စိုးလို့ လက်နှိပ်ဓါတ်မီးကို ပိတ်ပစ်လိုက်တယ် ။
“ ဟေ့ကောင် ကလိုထူး..လီးမို့ မီးကို ပိတ်လိုက်တာလား..ပြန်ထိုးပြစမ်း…”
ကလိုထူးလည်း မီးနဲ့ ပြန်ထိုးပြတော့ စေးထော် နန်းမူရဲ့ ပေါင်တွေ ဖင်တွေ စောက်ဖုတ်ကို မြင်ရတော့ သူလည်း သဘောကျသွားတယ် ။ တပ်မက်တဲ့ စိတ်တွေကြောင့် လက်နဲ့လည်း
လှမ်းကိုင်ကြည့်လိုက်တယ် ။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့လူတယောက်က အိမ်ရှေ့ခြံပေါက်ကနေ ပြေးလာတယ် ။
“ ကားတစီး လာနေတယ် …ရဲကား ဖြစ်မလား မသိဘူး …..”
အကုန် ပြာကုန်တယ် ။ “ အနောက်ဖက်ပေါက်က ထွက်ကြ..ကျောပိုးအိတ်တွေ သေသေချာချာ သယ်ကြ …..လစ်လစ်…ဒိုး …ဒိုး….”
သူတို့ အမြန် ထွက်ကြတယ် ။ ပြေးကြတယ် ။
သူတို့ ခြံအနောက်ဖက် တောထဲကို ရောက်တဲ့အချိန် ကားတစီး ထိုးဆိုက်လာတယ် ။ လက်နှိပ်ဓါတ်မီး တဝင်းဝင်းနဲ့ လူတစု ရောက်လာတယ် ။ သူတို့ ထင်ထားသလိုဘဲ ရဲတွေ ဖြစ်နေတယ် ။
“ ပြေးပြေး..စုရပ်ကို ပြေး..နောက်ကျတဲ့ ခြေထောက် သစ္စာဖေါက်ဘဲ..ပြေးကြ …..”
စေးထော် က အသံအုပ်အုပ်နဲ့ သူ့လူတွေကို ပြောလဲပြော သူကိုယ်တိုင်လဲ သုတ်ခြေတင်တယ် ..။
နောက် နှစ်ရက် အကြာမှာ ကလိုထူး က စေးထော် ခေါ်နေတယ်..သွားကြရအောင်…လို့ လာခေါ်လို့ ထယ်ကြီး ကလိုထူးနဲ့ အတူ ..စေးထော်ဆီကို ရောက်သွားတယ် ။ စေးထော်က သူတို့ကို
ခါတိုင်းလိုဘဲ အိမ်အနောက်က တဲကြီးဆီကို ခေါ်သွားပြီး သူနဲ့ ကလိုထူးကို ငွေတထုပ်စီ ထုတ်ပေးတယ် ..။ သိပ်မများပေမယ့် လတ်တလော ရေခမ်းနေတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် တော်တော်လေး
အဆင်ပြေသွားတယ် ။
“ ဟိုညက ငါတို့လဲ ပြေးရော ရောက်လာတာက ရဲတွေကွ..သူတို့လည်း သတင်းရလို့ လာရှာတာ …သူတို့ ဘာမှ မရလိုက်ဘူး ….”
စေးထော် က “ ငါ အကွက်အကွင်း ထပ်ရှာထားတယ် …ထပ် လုပ်ကြတာပေါ့ကွာ…တခုဘဲကွ..စိုင်းဟတ်ရဲ့ မယား နန်းမူရဲ့ စောက်ပတ်ကြီးကို ငါ မြင်လိုက်ပြီး ကိုင်လိုက်ပြီး တအား
စွဲလန်းသွားတယ် ….ငါ အဲ့ကောင်မကို လိုးချင်နေတယ်ကွာ…”
ကလိုထူးက “ စေးထော် …ဒီအကြောင်းတွေ ဒီမှာ မပြောရင် ကောင်းမယ် …” လို့ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တယ် ။ စေးထော်က သူ့ကို လာဆရာမလုပ်စမ်းနဲ့ကွာ..ငါ ပြောချင်ပြောမယ် ..ဒါ
ငါ့အိမ်ဝိုင်းထဲမှာ..ဘယ်သူ့စောက်ဂရုစိုက်ရမလဲ…လို့ ဖမ်းဟောက်လိုက်တယ် ။ ကလိုထူးလည်း ငြိမ်ကုတ်သွားတယ် ။
စေးထော် က ကလိုထူးကို တဖက်ခြံက ဖိုးယောသပ်ဆီကို ခေါ်သွားတယ် ။ ပြစရာ တခု ရှိလို့ ဆိုပြီး ..။
စေးထော် မရှိတုံး ထယ်ကြီး မူတောကို အမြန် သွားတွေ့လိုက်တယ် ။
မူတောက ထယ်ကြီးကို တွေ့လိုက်လို့ အရမ်း ဝမ်းသာသွားတယ် ။
“ မူတောလည်း ကိုထယ်ကြီးကို တွေ့ချင်နေတာ ..” လို့ ပြောပြီး သူ့ကို မီးဖိုထဲကို ခေါ်သွားတယ် ။ သူကြော်ထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲကြော်တွေ ထုတ်ကျွေးတယ် ။
“ ကျိုက်ထို သွားဖြစ်လား ….”
“ သွားဖြစ်တယ်..အန်တီစန်းရဲ့ ကားလဲ ငှားပီးပီ….”
“ ကောင်းတာပေါ့ မူတော..သွားကြရုံဘဲ ….”
“ အင်း….လာမယ့် စနေနေ့…..”
ကျိုက်ထိုကို မူတော သွားတာ တကယ်တမ်းလည်း ဘာမှ သိပ်ပြီး အရေးတကြီး မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ထယ်ကြီး သိလိုက်တယ် ။
ဘာကြောင့် လဲ…။
မူတော သူနဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ တနေရာကို အတူတူ သွားချင်လို့ ထွက်ချင်လို့လား ။ သူ့ကို အထာပေးတာလား ။ မူတောနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် အတူတူ သွားရတော့မှ မူတော ဘယ်လောက် လှသလဲ
လုံးထယ် တွေ့ရတယ် ။ အသားအရည်က ဝင်းဖန့်စိုပြေနေတာ ဖေါဖေါထက်တောင် သာတယ် ။ အရပ်ကလည်း ဖေါဖေါထက် မြင့်တယ် ။ တင်တွေ ရင်တွေကတော့ ဖေါဖေါနဲ့ အတူတူလောက်ဘဲ ။
စိမ်းလဲ့တင် ဆိုတဲ့ ထမင်းဆိုင်..ဆင် ဝက်ဝံ ငှက်ကုလားအုပ် ..သမင် ..မြင်း တွေ ရှိတဲ့ တရိစ္တာန်ရုံ နဲ့ ဟိုတယ် သုံးမျိုး တပေါင်းထဲ ဖွင့်ထားတဲ့ နေရာမှာ မူတောနဲ့ ထယ်ကြီးထမင်း စားကြတယ် ။ မူတောက စိမ်းလဲတင် မှာ
အတူတူ လျောက်ကြည့်ရတာကို သဘောကျနေတယ် ။ ထယ်ကြီးကို ဆွဲလားကိုင်လား ပုတ်လား ခတ်လား နဲ့ လုပ်နေတာတွေကို ထယ်ကြီး ကျေနပ်နေမိသလို မူတောကို ဆွဲပြီး
နမ်းစုတ်ပစ်လိုက်ချင်တဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေ ထကြွလာမိနေတယ် ။
ငှားလာတဲ့ အန်တီစန်းရဲ့ကားလေးက ကျိုက်ထိုက မူတောရဲ့ သူငယ်ချင်းရဲ့ အိမ်လည်း ရောက်ရော စက်နှိုးလို့ မရတော့ဘူး ။ ဝက်ရှော့ဆရာ တယောက်ကို မူတောရဲ့
သူငယ်ချင်းက ခေါ်လာပေးတယ်။ ဝပ်ရှော့ဆရာက ကား မနက်ဖန်မှ ရမယ် လို့ ပြောတယ် ။
“ ဒီနေ့ ပြန်လို့တော့ မရတော့ဘူး …မနက်ဖန်မှ ပြန်တာပေါ့ ..ကိုထယ်ကြီး.ကားကလည်း မနက်ဖန်မှ ပြန်ရမယ် မဟုတ်လား ……”
“ ဒီည..ဘယ်မှာ အိပ်ကြမလဲ မူတော …”
“ ဟင်းဟင်း.. ဟိုတယ် ဒါမှ မဟုတ် တည်းခိုခန်း တခုခု မှာပေါ့..ကိုထယ်ကြီး….”
ထယ်ကြီးရဲ့ ရင်တွေ တအား အခုံမြန်နေတယ် ။ မူတောနဲ့ ဒီည ဟိုတယ်မှာ အိပ်ဖြစ်မယ် ဆိုလို့ ။ မူပျက်သွားတဲ့ ထယ်ကြီးရဲ့ ပုံစံကို မူတောက ရိပ်မိသလို နဲ့..
“ ကိုထယ်ကြီး ..ဟိုတယ်ဖိုးအတွက် ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့..မူတောမှာ ပိုက်ဆံ ပါပါတယ်…” လို့ထယ်ကြီး ကို ပြောလိုက်တယ် ။
“ အဲ…မပူပါဘူး..မူတော..ဒို့မှာလည်း ပိုက်ဆံ ပါပါတယ်…”
ထယ်ကြီး စိတ်ထဲကတော့ မူတောရေ..ပိုက်ဆံကြောင့် ငါ တုန်လှုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး..နင်နဲ့ ဒီည ဘာတွေ ဖြစ်ကြမလဲ ဆိုတာကို စိတ်တွေ ခြောက်ခြားနေတာ …လို့ ပြောမိလိုက်တယ် ။
မူတောနဲ့ ထယ်ကြီး ဒီည တည်းခိုစရာ ဟိုတယ် သို့မဟုတ် တည်းခိုခန်းတခုခု လိုက်ရှာကြတယ် ။ အင်း..စေးထော်ဟာ ဒီကိစ္စ သိမယ် ဆိုရင် သူ ငါ့ကို စိစိညက်ညက် ကြေအောင်
အမှုန့်ကြိတ်ပစ်ချင်မှာဘဲ …..လို့ လုံးထယ် တွေးနေတယ် ။
မူတောနဲ့ ထယ်ကြီး ကားသွားကားလာ မရှိတဲ့ လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လာကြတယ် ။ နေစောင်းနေပြီ ။ မကြာခင် မှောင်တော့မယ် ။ အရမ်းကို ချောသန့်တဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ
လိမ့်နေရတာက ထယ်ကြီးကို ရင်တွေ တုန်စေတယ် ။ စိတ်တွေ တအား ဖေါက်ပြန်နေတယ် ။
တွေ့ပြီ ….။
မွန်ပြည်သား ဟိုတယ် …..တဲ့ ..။
“ မူတော ..အခန်း ရနိုင်မလား..ဝင် စုံစမ်းရအောင် ….”
“ မဆိုးပါဘူး..ဟိုတယ်လေးက …သပ်သပ်ရပ်ရပ်တော့ ရှိသား…”
မူတောကလည်း ပျော်နေပုံဘဲ ..။
ဟိုတယ်ထဲကို နှစ်ယောက်သား ဝင်လိုက်ကြတယ် ။
“ အခန်း လိုချင်လို့လားဗျ…”
ဟိုတယ် ဝန်ထမ်းလေးက မေးလိုက်တယ် ။
“ ဟုတ်ပါတယ်…တယောက်ခန်း နှစ်ခန်း ရနိုင်မလား …..”
ကောင်လေးက စာအုပ်ကြီးကို လှန်လှောကြည့်နေပြီး..“ တယောက်ခန်း နှစ်ခန်းတော့ မရှိတော့ဘူး ဗျ……တယောက်ခန်း တခန်းဘဲ ကျန်တော့တယ်…” လို့ ပြောလိုက်တယ် ။
ထယ်ကြီးလည်း မူတောကို “ ကဲ..မူတော …အခန်းက တခန်းဘဲ ကျန်တယ်တဲ့ ..ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ..တခြား ဟိုတယ် လိုက်ရှာကြမလား….” လို့ တိုင်ပင်သလို မေးလိုက်တယ် ။ မူတော က
မှောင်စပျိုးနေတဲ့ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ် ။
“ က..ကုတင်..က…တလုံးထဲလားဟင်…..” လို့ ဟိုတယ်ကောင်တာထဲက ဝန်ထမ်းလေးကို မေးလိုက်တယ် ။ “ ဟုတ်တယ်..အမ …တယောက်ခန်းက ကုတင် တလုံးထဲ….ဟိုတယ်
အကြီးစားတွေလို ကုတင်နှစ်လုံး မထားပေးဘူး..အခန်းကလည်း ကျဉ်းတယ်လေ …..”
“ ကိုထယ်ကြီး..တခြားတော့ လိုက် မရှာတော့ပါဘူး…မူတောတို့ ဒီမှာဘဲ တည်းလိုက်ကြရအောင်လား …”
“ မူတော..သဘောဘဲလေ..တခြား ဟိုတယ်တခုခု လိုက်ရှာမယ် ဆိုရင်လဲ ရှာပါ…”
“ ဟင့်အင်း…မရှာတော့ဘူး…မောင်လေးရေ..မမတို့ ရှိတဲ့ အဲဒီတယောက်ခန်းလေးဘဲ ယူမယ် ….”
“ ဟုတ်ကဲ့ ..အမ…မှတ်ပုံတင်လေးတွေ ..ပါတယ်နော် …..”
“ အေး..အေး..ပါတယ် ….”
ဟိုတယ် အခန်းဆီကို တက်ခဲ့ကြတော့ လုံးထယ်ရဲ့ စိတ်ထဲ ( ငါ တယ် ကံကောင်းတဲ့ကောင်ပါလား….မူတောလို တကယ့်အလန်းစားလေးနဲ့ အခန်းတခန်းထဲမှာ နေရမယ် …) လို့
ကျိတ်ပျော်နေတယ် ။ ပီတိတွေ ဖြစ်နေတယ် ။
ဟိုတယ် အခန်းလေးက တော်တော် ကျဉ်းတယ် ။ ကုတင်ဘေးမှာ စားပွဲလေးတလုံးနဲ့ ကုလားထိုင်လေး တလုံး ရှိတယ် ။ ရေချိ ုးခန်းနဲ့ အိမ်သာခန်းလေး ပါတယ် ။
မူတောက ကုတင်ပေါ် ထိုင်လိုက်လို့ ထယ်ကြီးက ကုလားထိုင်လေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ် ။ နေရာလေးက ကျဉ်းလွန်းလို့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဒူးတွေက ထိမိနေတယ် ။
“ ပျော်လား..ကိုထယ်ကြီး….”
“ အဲ…အင်း..ပျော်တာပေါ့ မူတော…ဟဲဟဲ…”
“ အခုလို ကိုထယ်ကြီး နဲ့ ဟိုတယ် တခန်းထဲ ကုတင် တလုံးထဲ နှစ်ယောက် အတူတူ အိပ်ကြတာကို ကိုကို့ကို လုံး၀ မသိစေနဲ့နော် …”
“ အာ..စိတ်ချ..စိတ်ချ…ဒို့က သူသိမှာကို ပိုတောင် ကြောက်သေးတယ် …..”
“ ကိုထယ်ကြီး ရဲ့ သူငယ်ချင်း ကလိုထူး ဆိုတဲ့ လူကြီးကို မပြောပြနဲ့နော်..သူကြီးက စပ်ဖြဲဖြဲနဲ့ အာချောင်မယ့်ပုံကြီး …..”
“ ဒို့ မပြောပါဘူး..မူတောရယ် ….ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး …”
“ မူတောကလေ..ဘယ်ယောကျ်ားနဲ့မှ အခုလို သွားဖူးတာ မဟုတ်ဘူး..ကိုထယ်ကြီး..သိလား ….”
“ အင်း…ဟုတ်လား ….ဒါဆို…ဒို့နဲ့ဘဲ သွားတာပေါ့နော် ….”
“ အင်း…..ဟုတ်တယ်…”
မူတောက ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ရှက်ပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ် ။ ထယ်ကြီးလည်း မူတောရဲ့ အပြောအဆို အမူအရာ ဟန်ပန်တွေက သူ့ကို လက်ခံကြည်ဖြူနေတာကြောင့် ရဲတင်းလာရပြီး မူတောဘေးနား
ကို ရွှေ့ပြောင်းကာ ထိုင်လိုက်သည် ။ မူတောက “ ဟင်..ကြည့်ပါအုံး..စောင်ကလဲ တထည်ထဲရယ် …စောင်တထည် ထပ်တောင်းလို့ရမလားဟင် …” လို့ ပြောလိုက်တော့ ထယ်ကြီးလဲ “
သူတို့ ပေးမယ် မထင်ဘူး ..စောင်တထည်ကို အတူတူ ခြုံကြတာပေါ့….” လို့ ပြောရင်း မူတောရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ် ။
မူတောက “ ဟိတ်..ဘာလဲ…” လို့ ရုန်းလိုက်ပေမေယ့် ထယ်ကြီးရဲ့ လက်တွေထဲက လွယ်လွယ်နဲ့ ရုန်းထွက်လို့ မရဘူး ။ ထယ်ကြီးက မူတော သူ့ကို လက်ခံတယ် ဆိုတာ သိနေလို့ မူတောကို
တိုးပြီး တအား ဖက်လိုက်ပြီး..“ ချစ်တယ် …မူတောရယ်..မူတောကို ဒို့ အရမ်း ချစ်တယ် ….” လို့ ပြောရင်း မူတောရဲ့ နဖူးဝင်းဝင်းလေးကို နမ်းလိုက်တယ် ။
“ အိုး..ကိုထယ်ကြီး . . . .”
“ မူတော..ဒို့ကို ပြန်ချစ်ပါကွာ…မူတော ပြန်ချစ်မယ် မဟုတ်လားဟင်….”
ထယ်ကြီး က ဖက်လဲတအားဖက်..ပါးစပ်ကလည်း တတွတ်တွတ်မေးရင်း မူတောရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ငုံခဲ ဖို့ ကြိုးစားနေတယ် ။
မူတောလည်း “ အိုး..ကိုထယ်ကြီး..ကြမ်းလိုက်တာ..အဲလို မလုပ်နဲ့..မူတော မကြိုက်ဘူး …ချစ်ရင် သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့…ညင်ညင်သာသာလေး ဆက်ဆံပါ….” လို့ ပြောရင်း ရုန်းဖယ်တယ် ။
ထယ်ကြီးလည်း ဟိုတယ်အခန်းကျဉ်းလေးထဲ နှစ်ယောက်ထဲ နီးနီးကပ်ကပ်မို့ စိတ်တွေ မထိန်းနိုင်ဘဲ အတင်းလုပ်မိတာကို မူတော စိတ်ဆိုးသွားပြီ ထင်ပြီး မူတောကို ဖက်ထားတဲ့
လက်တွေကို ဖြေလွှတ်လိုက်တယ် ။
“ ဆောရီးဘဲ မူတောရယ်..ဒို့ စိတ်တွေ လွတ်ထွက်သွားတယ် …စိတ်မဆိုးနဲ့နော် ..”
မူတောက တကယ်တော့ ထယ်ကြီးကို စိတ်မဆိုးပါဘူး ။ လုံးထယ်နဲ့ ဒီလို လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့ချင်ခဲ့မိလို့ သည်ခရီးကို မူတောကိုယ်တိုင်ဘဲ စီစဉ်ခဲ့တာလေ ။ ထယ်ကြီး ကြမ်းတာကို
မကြိုက်လို့ ပြောလိုက်တာ ..။ ထယ်ကြီးကို စချင်တာနဲ့ နှုတ်ခမ်းကို စူထော်လိုက်ပြီး စိတ်ဆိုးချင်ယောင် ဆောင်လိုက်တယ် ။ ထယ်ကြီးလည်း ပြာပြာသလဲ တောင်းပန်တယ် ။
“ မူတော စိတ်မဆိုးနဲ့နော်..ဒို့ကို ခွင့်လွှတ်နော်…နော်…မူတော….”လို့ ခြေမကိုင်မိ လက်မိကိုင်မိ ဖြစ်နေတဲ့ ထယ်ကြီးရဲ့ အမူအရာတွေကို ရယ်ချင်မိတာနဲ့ တဖက်ကို လှည့်လိုက်ရတယ် ။
“ ကိုထယ်ကြီး…”
“ ဗျာ..မူတော …. ”
“ မူတောကို တကယ်ချစ်တာလားဟင် ..”
“ ဟာ…ဒါ..ဒါပေါ့ မူတောရယ်….အရမ်း ချစ်တာ….”
“ မူတောကို လက်ထပ် ယူမှာလား….”
ထယ်ကြီး မျက်နှာ ကွက်ကနဲ ပျက်သွားတယ် ။ သူ ဖေါဖေါကိုလည်း လက်ထပ် ယူမယ်လို့ ဂတိတွေ အထပ်ထပ် ပေးခဲ့တယ် ။ ဒါကြောင့်လည်း ဖေါဖေါက သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး လိုချင်တာ အကုန် ပုံအောပြီး ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား ။ ဖေါဖေါကို ကောင်းကောင်း စိတ်ကြိုက် လိုးခဲ့တယ် ။
အိန္ဒြေရေ ဆည်ပြီး…“ လက်ထပ်ယူမယ်..တသက်လုံး ပေါင်းမယ်….လုပ်ကျွေးမယ် ….ယုံပါ ……….မူတောရယ် ..မူတောကို တကယ်ချစ်တာ..အရမ်းချစ်တာ ..မေတ္တာစစ်နဲ့….” လို့ ပြောလိုက်တယ် ။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့နှစ်လုံးပြူး သေနတ်ကြီးနဲ့ မျက်နှာပုပ်ထားတဲ့ မူတောရဲ့ အကို စေးထော်ကြီးရဲ့ ပုံကို ဖျတ်ကနဲ မြင်ယောင်တယ် ။ ထောင်နေတဲ့ သူ့ဒုတ်ကြီး လျော့ကျပျော့ကျသွားတယ် ။
မူတော ကျေနပ်သွားတယ် ။ လွယ်လွယ်ပေးလိုက်လို့ သူ့ကို တန်ဖိုး မထားမှာလည်း မူတော ပူတယ် ။
ထယ်ကြီး စောစောက တအားဖက် တအားနမ်းနေတဲ့ အချိန် သူ့ပုဆိုးထဲက ဒုတ်ကြီး မာထောင်ငေါနေတာကို မူတော တွေ့တယ် ။
သူတို့အိမ်ကို ကိစ္စတခုခု ရှိလို့ လုံးထယ် လာအိပ်ရင် ညဖက်ကြီး အိမ်နောက်ဖက်က တဲဘေးက ရေစည်ပိုင်းမှာ ကိုယ်လုံးတုံး ချွတ်ပြီး ရေတဘွမ်းဘွမ်း ချိုးတဲ့အခါ မူတော
တိတ်တဆိတ် ချောင်းချောင်းကြည့်ဘူးတယ် ။ ကျစ်လစ်သန်မာတဲ့ လုံးထယ်ရဲ့ယောကျ်ားပီသတဲ့ ကိုယ်လုံးနဲ့ ပေါင်တန်တွေ ကြား
က လုံးတုတ်ရှည်လျားတဲ့ ယောကျ်ား တန်ဆာကြီးကို မြင်ဘူးတယ် ။ စွဲမက်ခဲ့တယ် ။ လုံးထယ်ကို အဲဒီထဲက မူတော တိတ်တခိုး ခိုက်နေတယ် ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ရေလာမြောင်းပေး
အထာခင်းခဲ့တယ် ။
“ ကိုထယ်ကြီး…”
“ ဗျာ..မူတော …”
“မူတောကို နမ်းချင်လား …”
“ အင်း..နမ်းချင်တယ်….ပေး နမ်းမှာလား…”
“ အင်း….နမ်း…ဖွဖွလေး နမ်းနော်…မေတ္တာသန့်သန့်လေးနဲ့…”
“ ဟီး….အင်းအင်း …”
ထယ်ကြီး မူတော နဖူးဖွေးဖွေးပြောင်ပြောင်လေးကို အသာ ထိရုံ နမ်းလိုက်တယ် ။ မူတော ကျေနပ်သွားတယ် ။ သူ့နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို ထော်ပြီး ရှေ့တိုးပေးလိုက်တယ် ။ ထယ်ကြီးလည်း
မူတော နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်ပြန်တယ် ။
“ ချစ်တယ်ကွာ…မူတော..သူ့ကို ချစ်တယ် ……”
ထယ်ကြီး ရဲ့ ကြွက်သား အမြောင်းလိုက်နဲ့လက်မောင်းအိုးကြီးတွေကို မူတော ပွတ်ကြည့်နေတယ် ။
“ ကိုထယ်ကြီး က ဗလ အရမ်းတောင့်တာဘဲ …”
မူတောက လက်မောင်းတွေကို ပွတ်သပ်လေလေ ထယ်ကြီးရဲ့ ပေါင်တန်တွေကြားက အတန်တုတ်တုတ်ကြီးက တင်းမာမတ်တောင်နေရာက တဆတ်ဆတ် ထထထောင်နေသည် ။ ထယ်ကြီး
ကတုန်ကယင် ဖြစ်နေသည် ။ တဏှာစိတ်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လိုရင်းကို တိုက်ရိုက် သွားလိုက်ချင်တေတယ် ။ သို့ပေမယ့် စောစောက မူတောက သူကြမ်းတာကို မကြိုက်ဖူး ဆိုတော့ ဖြေးဖြေးလေး
နဲ့ ညိမ့်ညိမ့်လေးဘဲ ဆက်သွားဖို့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နေသည် ။
“ ကိုထယ်ကြီး…..”
“ မူတော ….”
“ ချစ်လား..မူတောကို…”
“ ချစ်တာပေါ့ …”
“ တကယ်လား ..ယုံရမှာလား…”
“ တကယ်ပါ မူတောရယ်..အရမ်းကို ချစ်ပါတယ် …”
“ အိုကေ..မူတောကို တကယ် ချစ်ရင်…မေတ္တာ သန့်သန့်လေးနဲ့ အိပ်…..ပူလောင်တဲ့ အချစ် မပါဘဲ နေနိုင်မလား..မူတော သိချင်တယ်…”
ထယ်ကြီး အခက်တွေ့နေသည် ။ မူတောကို ကျောခိုင်းပြီး သူအိပ်လိုက်သည် ။ သူ့ငပဲကြီးက မတ်မတ်ထောင်နေသည် ။ တအားကို တင်းမာ ရုန်းထနေတယ် ။
“ ကိုထယ်ကြီး..ဒီဖက် လှည့်လေ..ဘာလို့ ကျောခိုင်းပြီး အိပ်နေတာလဲ …”
ထယ်ကြီး မူတောဖက်ကို လှည့်ဖို့ ခက်နေတယ် ။ သူ့ငပဲကြီးက တအားတောင်နေတာကိုး ..။ တော်ကြာ မူတောက တဏှာစိတ်နဲ့ ချစ်တယ် လို့ ပြောမှာ စိုးလို့ ..။
“ လှည့်..ဒီဖက်ကို လှည့်…..”
ထယ်ကြီး မူတောဖက်ကို လှည့်လိုက်တော့ သူ့ကို လျာလေး တစ်လစ် ထုတ်ပြီး ကြည့်နေတဲ့ မူတောကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။
“ ဒါကြီးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ ….”
“ ဟို..ဟိုဒင်း….အဲ…”
မူတောက သူ့ပေါင်ကြားဂွဆုံနေရာက ဖုဖုဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို သူ့လက်ကလေးနဲ့ ဖမ်း ဆုပ်လိုက်တယ် ။
“ ဟယ်….မာမာကြီး …ဟွန်း..သူ စိတ်ထနေတာ မဟုတ်လား….ချွတ်…ဘောင်းဘီကို ချွတ်……ချွတ်လေ…ချွတ်…..”
မူတောက အတင်း ချွတ်ခိုင်းနေလို့ ထယ်ကြီး သူ့ဘောင်းလီကို ချွတ်လိုက်ရတယ် ။ ဘွယ်ကြီး ဘောင်းဘီ ချွတ်နေတာကို မူတောက အနီးကပ် စူးစိုက် ကြည့်နေတယ် ။
ထိပ်ဖူးနီညိုညိုကြီးနဲ့ အကြောအပြိုင်းပြိုင်း ထောင်ထနေတဲ့ လုံးပတ်တုတ်တုတ် လချောင်းကြီး ဘွားကနဲ ပေါ်လာတယ် ။
“ အို …အကြီးကြီးဘဲ …အမလေး…ကြောက်စရာကြီး …..”
ဒီလို ပြောလိုက်ပေမယ့် မူတော မျက်နှာလေးက မခို့တရို့လေး ..။ ထယ်ကြီး မူတော မျက်နှာလေးကို မြင်ရတော့ အိုကေမယ် ဆိုတာ သိလိုက်တယ် ။
ထယ်ကြီးက ကြောက်ချင်ယောင် ဆောင်နေတာ ။ တကယ်တော့ ထယ်ကြီးက လူလည်ကြီး သားသမီးထဲကဘဲလေ ..။ “ ကြောက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး..မူတော အတွက်ပါ…”
“ အိုး..မူတောက ဘာလုပ်ရမှာလဲလို့..အဲဒါကြီးကို…”
ထယ်ကြီးက မူတော လက်ကလေးကု ဆွဲယူက သူ့လချောင်းကြီးပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်တယ် ..။
“ အိုး…”
“ ကိုင်ဆုပ်ကြည့်..မူတော ယောကျ်ား လီး ကို အရင်က တခါမှ မကိုင်ဖူးဘူး မဟုတ်လား …”
“ အင်း..မကိုင်ဖူးဘူး …”
“ ကိုင်ဆုပ်ကြည့်..စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လို ခံစားရလဲ ပြောပြ..”
မူတောက လချောင်းကြီးကို ပွတ်သပ် ကိုင်ဆုပ်ကြည့်နေပြီး “ ပူပူနွေးနွေးကြီးနော် ..အရမ်းလဲ တုတ်တာဘဲ …”
တကယ်တော့ မူတောက ထယ်ကြီး လချောင်းကို ကိုင်သာ မကိုင်ဖူးတာပါ..အိမ်ထဲကနေ ထယ်ကြီး ကိုယ်တုံးလုံး ချွတ်ချွတ်ပြီး ရေချိ ုးတာကို ချောင်းကြည့်နေကျပါ ။ ဒါကြီးကို ကြည့်ကြည့်ပြီး
ထယ်ကြီးကို စိတ်ဝင်စားခဲ့တာ မဟုတ်လား ။ အခုတော့ မူတော လက်ထဲကို ဒီလချောင်းကြီး ရောက်နေပြီ ။
အတန်ကြီးကို အားရပါးရ ဆုပ်ကိုင် ပွတ်သပ်နေတဲ့အချိန် မူတောရဲ့ စိတ်တွေ တအား ထကြွ သောင်းကျန်းလာရပါတယ် ။ ထယ်ကြီး က ကြောင်မနေ ။ ငိုင်မနေ ။ ငေးမနေ နှေးမနေဘူး ..။
လက်မြန်ခြေမြန် နဲ့ မူတောကို နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့စုတ်နမ်းလိုက်တယ် ။ မူတောကလည်း လီးကြီးကို ကိုင်ဆုပ် နယ်ဖတ်နေပြီး စိတ်တွေ လာနေတာ ။ မူတော နို့ကြီးတွေကို အကျ် ီပေါ်ကဘဲ
ကိုင်ဆုပ်နယ်သလို ဖင်ကြီးတွေကိုလည်း ပွတ်သပ်တယ် ။ မူတောရဲ့ လျာလေးကို သူ့လျာကြီးနဲ့ ပွတ်ကစား ပေးရင် မူတော အဝတ်တွေကို စချွတ်တယ် ။ သူ့အင်္ကျ ီကိုလည်း ချွတ်လိုက်တယ် ။
ဗလတောင့်တောင့် ကိုယ်တုံးလုံးကြီးနဲ့ ထယ်ကြီးကို မူတော ကြည့်ပြီး စိတ်တွေ တအား ဖေါက်ပြန်တယ် ။ ခံချင်စိတ်တွေလည်း အရမ်း ပေါ်လာတယ် ။ စောက်ဖုတ် တအား ယားလာတယ် ။
ထယ်ကြီး အဝတ်တွေ ချွတ်တာကို မငြင်းဆန်တော့ဘူး ။ မတားတော့ဘူး ။ ထယ်ကြီးကလဲ သူ့လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ မူတော စောက်ပတ်ကို ပွတ်သပ် ကိုင်တွယ်ပေးရင်း နို့တလုံးကို
ကိုင်စို့ပေးလိုက်တယ် ။
“ အို..ဟင့်ဟင့် . ..ကိုထယ်ကြီးရယ်..မူတောကို တကယ် ချစ်တာမှ ဟုတ်ရဲ့လား..ဒါက်ုဘဲ မူတောက ပူတာ …”
“ တကယ် ချစ်တာ မူတော..မူတောကို တကယ် လက်ထပ် ယူမှာ…”
နို့ကြီးတလုံးကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကိုင်ညှစ်ရင်း နို့သီးခေါင်းလေးကို စို့လိုက် လျာထိပ်နဲ့ ထိုးလိုက် လုပ်ပေးနေတယ် ။ မူတော အရမ်း စိတ်တွေ ထန်သထက် ထန်လာသည် ။ ထယ်ကြီးက
အချိန်ဆွဲတဲ့ လူ မဟုတ်ဘူး ။ မူတော ပေါင်တန်တွေကို ဖြဲကားရင်း စောက်ပတ်ကို လျာနဲ့ ကုန်းယက်တယ် ။ ပြတ်ပြတ် ပြတ်ပြတ် အသံတွေ ဆူညံလာတယ် ။ မူတော တအား အော်ညည်းတယ် ။
ထောင်ထွက်နေတဲ့ စောက်စိလေးကို ထယ်ကြီး နှုတ်ခမ်းကြီးတွေက ငုံစုတ်ပေးလိုက်တော့ မူတော မနေနိုင်တော့ဘူး ။ ခ့းလေး ကော့တက်ပြီး ထယ်ကြီး လီးကြီးကို သူ့အဖုတ်ထဲကို ထိုးသွင်းစေချင်ပြီ
။ ထယ်ကြီးကလဲ မူတော လိုလားနေတာကို သိတယ် ။ မူတော ကို အဖုတ်ယက်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး မူတော ပေါင်တန်တွေအကြား သူ့ကိုယ်ကြီးကို နေရာယူလိုက်ပြီး သူ့လချောင်းကို
မူတော စောက်ဖုတ်ပေါက်ထဲကို တေ့စိုက် ထိုးသွင်းလိုက်ပါတော့တယ် ။
“ အင်း…အင်း….အား…..”
အရည်တွေ စိုရွှဲနစ်နေတဲ့ မူတော စောက်ဖုတ်က ထယ်ကြီးရဲ့ လီးတုတ်ကြီးကို တအိအိ စီးစီးပိုင်ပိုင်နဲ့ လက်ခံနေတယ် ။ အတွင်းသား အိအိတွေကို ထိပ်ဖူးကြီး အတင်းကာရောကြီး ပွတ်သပ်ပြီး
ဝင်လာတော့ မူတော အရသာထူးတွေ တအားကောင်းကောင်း ရနေတယ် ။
ထယ်ကြီးက လီးကို ဆက်မသွင်းဘဲ အနောက်ပြန်ဆုတ်ထုတ်ပြီး ပြန်သွင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်တယ် ။ ပတ် ပတ် ဆိုတဲ့ အသံလေးတွေ ထွက်နေတယ် ။ မူတော ကြိုက်နေတယ် ။ ထယ်ကြီး
လိုးထည့်နေတာတွေကို ကြိုက်နေတယ် ။ ထယ်ကြီး တရှူးရှူးနဲ့ မူတောကို တပတ်ပတ်နဲ့ အသွင်းအထုတ် တိမ်တိမ်လေးတွေ နဲ့ လိုးနေတယ် ။
“ အင်း..အင်း..အင်း…ဟင့်ဟင့်…”
မူတော ယောကျ်ားနဲ့ တခါမှ မလိုးဘူးပေမယ့် ဏှာကြွပြီး ဟိုဟာ ဒီဟာတွေနဲ့ အာသာဖြေဘူးတယ် ။ အခုတော့ ထယ်ကြီးရဲ့ လီးစစ်စစ် နဲ့ စကြုံဘူးရတာဘဲ ..။ လီးစစ်စစ်ရဲ့ အရသာ ကို မူတော
အရမ်း သဘောတွေ့နေတယ် ။ ကျဉ်းကြပ်တဲ့ မူတော စောက်ဖုတ်အိအိလေးကို လိုးရတဲ့အတွက် ထယ်ကြီး သိပ် ကြာကြာ မလိုးနိုင်ဘူး..။ အီဆိမ့်နေအောင်ကို ကောင်းလွန်းနေတယ် ။
သူ့လချောင်းကို သားရေကွင်းနဲ့ ပတ်စည်းထားသလို တင်းကြပ်နေတယ် ..။ ခဏလေးနဲ့ သုတ်ရည်တွေ မူတော စောက်ပတ် အထဲကို ပန်းထုတ်မိပြီး ပြီးသွားရတော့တယ် ။
“ အား…အား…အား……..ကောင်းလိုက်တာ မူတောရယ် …..“
“ မူတောရောဘဲ…တအား ကောင်းသွားတယ် ….ထယ်ကြီးရယ်..တကယ်…ရှယ်ဘဲ…..”
မူတောလဲ ကောင်း..ထယ်ကြီးလည်း ကောင်း..နှစ်ယောက်စလုံး အထွဋ်အထိပ်ကို ရောက်ရတာမို့ သူတို့ အရမ်း ကျေနပ်နေကြတယ် ။
စေးထော် ကလိုထူးရဲ့ အိမ်မှာ အရက်သောက်နေတဲ့ အချိန် ဟိုညက စိုင်းဟတ်ရဲ့ အိမ်ကို သူတို့အဖွဲ့ ဝင်ဝုန်းတော့ စိုင်းဟတ်ရဲ့ မယား နန်းမူရဲ့ အဝတ်မဲ့ ကိုယ်အောက်ပိုင်းတွေကို တွေ့မြင်ခဲ့ရလို့ဒီလှလှပပ ပစ္စည်းတွေက သူ့မျက်လုံးထဲက မထွက်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ် ။
“ ကလိုထူး..”
“ ဟုတ်..အကိုစေးထော်…”
“ ငါ နန်းမူကို လိုးချင်တယ်ကွာ….”
“ အဟင်း…”
“ ဘာအဟင်းလဲ….မင်းက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုချင်တာလား….ကလိုထူး..”
“ မဟုတ်ပါဘူး…အကိုစေးထော်…..”
ကလိုထူးက အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားတယ် ..။
“ ကလိုထူး..မင်း ဘယ်ထွက်သွားတာလဲ..ပြန်လာလေကွာ…..”
“ ဆတ်သားခြောက် ထပ်သွားယူတာ….လာပြီ…လာပြီ …..အကိုစေးထော်…..”
ကလိုထူးက ဆတ်သားခြောက် ဆီဆမ်း ဇလုံလေးကို စေးထော်ရဲ့ ရှေ့မှာ လာချပေးတယ် ။ စေးထော် တော်တော် မူးနေပြီ . ကလိုထူးလည်း အဲ့ညက အဖြစ်အပျက်ကို တတ်နိုင်ရင် မေ့လိုက်ချင်တယ်
…ဘာလို့လည်း ဆိုတော့ စိုင်းဟတ်ကို သူ ပစ်သတ်ခဲ့လို့ ..။ ဓါးပြတိုက်..ပြန်ပေးဆွဲ အလုပ်တွေကို ကလိုထူး လုပ်ခဲ့ပေမယ့် အခုလို လူတယောက်ကို ပစ်မသတ်ဖူးသေးဘူး ။ စေးထော်က နန်းမူရဲ့ ဖင်ဖြူဖြူဖွေးဖွေးကြီးတွေနဲ့ စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို အဲဒီတုန်းက တွေ့လိုက်ရပြီး အစွဲကြီး စွဲပြီး တအားကြိုက်နေတယ် ။ ခက်တော့ ခက်နေပြီ ။
“ ကလိုထူး…..”
“ ဗျာ..အကို…”
“ မင်း..ဒီနေ့ စိုင်းဟတ်ရဲ့ ရက်လည် ဆွမ်းကျွေးတာ သိလား…..”
“ ဟုတ်…သိတယ် အကိုစေးထော်…”
“ ငါတို့ နန်းမူဆီ သွားကြရအောင်ကွာ……”
“ ဟာ..အကို ဖြစ်ပါ့မလား….တတ်နိုင်ရင် လျှိုပြီး နေကြရင် ကောင်းမယ် ….”
“ ဘယ်သူသိတာ လိုက်လို့ကွာ…..အဲ့ညက ငါတို့ မျက်နှာဖုံးတွေ စွပ်ထားကြတာဘဲ…..”
ကလိုထူး စေးထော်ကို ကြောက်ရတယ် ။ သူ့ကို မလွန်ဆန်ရဲဘူး ။ တကယ်တော့ သူက ကလိုထူးတို့ လူစုကို ဦးဆောင်နေတဲ့ ခေါင်းဆောင်တယောက် ဘဲ…။
“ လာကွာ…ပြောနေကြာတယ်..နန်းမူ အိမ်ကို သွားမယ်….”
ကလိုထူး မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ စိတ်ညစ်နေတယ် ။ စေးထော်က သူထိုင်နေတဲ့ ကွပ်ပျစ်ပေါ် ချထားတဲ့ သူ့သေနတ်ကို ကောက်ယူပြီး ခါးကြားမှာ ထိုးလိုက်တယ် ။ ရှပ်အင်္ကျ ီပွပွကြီးကို အပြင်ထုတ် ဝတ်ထားလို့ သေနတ်ပါတာကိုတော့ လူမသိနိုင်ဘူး ။
“ လာကွာ..သွားမယ်….”
ကလိုထူး ကုပ်ကုပ်လေး လိုက်သွားရတော့တယ် ..။
စိုင်းဟတ်အိမ်မှာ ဆွမ်းကျွေးလာစားတဲ့ လူတွေ တော်တော် များတယ် ။ နန်းမူ မျက်နှာညှိုးညှိုးလေးနဲ့ လူတွေကို ဧည့်ခံနေတယ် ။ စေးထော်နဲ့ ကလိုထူးက သူတို့ဟာ စိုင်းဟတ်ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေပ..သတင်း ကြားရတာ စိတ်မကောင်းဘူး …လို့ ပြောကြတဲ့အချိန် စေးထော်က နန်းမူရဲ့ တကိုယ်လုံးကို တပ်မက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတယ် ။ ကလိုထူးက စာအိတ်လေးနဲ့ ထည့်ထားတဲ့ ငွေကို နန်းမူ လက်ထဲကို ထည့်လိုက်တယ် ။
လူတွေကို ထမင်းဟင်းတွေ လိုက်ထည့်ပေးနေတဲ့ နန်းနူရဲ့ ခါးသေးသေး အောက်က ဖင်ကားကားကြီးတွေကို စိုက်ငေးရင်း စေးထော် ပစ်မှားနေတယ် ။ နန်းမူကို ဗြုန်းချင်နေတယ် ။ ဖြုတ်ချင်နေတယ် ။
နန်းမူ အိမ်က ပြန်လာတဲ့အချိန် စေးထော် နန်းမူကို ညဖက် အကြမ်းဖက် ဖမ်းခေါ်ပြီး တောထဲမှာ အတင်း ဗြုန်းပစ်မယ် လို့ ကြံနေတယ် ။
သူ့အိမ်လည်း ပြန်ရောက်ရော အပြင်က ပြန်လာတဲ့ ညီမ မူတောနဲ့ တိုးတယ် ။
“ အကို ဘယ်က ပြန်လာလဲ..”
“ ရက်လည်ဆွမ်းကျွေးက ပြန်လာတာ…နင်ကော..ဘယ်က ပြန်လာလဲ..”
“ နော်ပဲတို့ အိမ်က ….”
စေးထော်က ပက်လက်ကုလားထိုင်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန် သူ့ခါးကြားမှာ ထိုးထားတဲ့ သူ့ပစ္စတိုသေနတ်ကို ထုတ်ယူပြီး ဘေးက ခုံလေးပေါ်မှာ တင်လိုက်တယ် ။ မူတောက သေနတ်ကို တွေ့တော့….“ အကို…မူတော သေနတ် ပစ်တတ်ချင်တယ်….သင်ပေးပါလား….” လို့ စေးထော်ကို ပြောလိုက်တယ် ။
“ ဟာ….မူတော..နင် ဘာဖြစ်နေလဲ..ဘာလို့ သေနတ် ပစ်တတ်ချင်ရတာလဲ….အေးအေးနေစမ်းပါဟာ….”
“အကိုကလည်း..လုပ်ပါ..မူတော ပစ်ချင်တယ်…..ပစ်တတ်ချင်တယ်…….”
“ ငါ မအားဘူး..အင်း…ထယ်ကြီးကို သင်ခိုင်း…..ကလိုထူး…”
“ ဟုတ် အကို…”
“ ထယ်ကြီးကို ခေါ်စမ်း..မူတောကို သေနတ်ပစ် သင်ခိုင်းလိုက်….”
“ ဟုတ်အကို ….”
မူတော ပြုံးသွားတယ် ။
ထယ်ကြီး နဲ့ မြင်းစီးထွက်မယ်…သေနတ်ပစ်သင်တယ် ဆိုပြီး တောထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေမယ်…။ ထယ်ကြီး ကို မူတော အရမ်း ခိုက်နေပြီ ။ သူလိုးတာ အရမ်းသဘောကျနေပြီ ။ သူ့လီးကြီးက တအားတုတ်လဲ တုတ် ရှည်လည်း ရှည်တယ် ။ မူတောကို သူ့လီးကို စုတ်ခိုင်းလို့ ခုဆို တွေ့တိုင်း စုတ်စုတ်ပေးနေရတယ် ။ မူတောက သူ့လီးကိုစုတ် သူက မူတော စောက်ပတ်ကို ယက်တယ် ။
ဒါတွေကို စဉ်းစား လိုက်တာနဲ့ စောက်ပတ်က ယားတက်လာတယ် ။
ဖေါဖေါ မမိုးသူနဲ့ အတူတူ အပေါ်ထပ်က သူဌေး လင်မယားရဲ့ အိပ်ခန်းတွေကို ရှင်းလင်း သန့်ရှင်းရတယ် ။ သူဌေးလင်မယား နှစ်ယောက် အတူတူ မအိပ်တာ ဖေါဖေါ သိလိုက်ရတယ် ။
ပထမ ဒေါ်ချယ်ရီရဲ့အိပ်ခန်းကို ရှင်းကြရတယ် ။ ကော်ဇောတွေ ဖုံစုပ်စက်နဲ့ စုပ်ရတယ် ။ ရေချိ ုးခန်း အိမ်သာ ဆေးကြော တိုက်ချွတ်ရတယ် ။ မမိုးသူဟာ တော်တော် အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်
ဆိုတာ တွေ့လိုက်ရတယ် ။
သူဌေးလင်မယားရဲ့ အိပ်ခန်းတွေ ထဲမှာ အခန်းဝှက်တွေ ရှိပြီး မီးခံသေတ္တာကြီးတွေ ရှိနေတာကိုပါ သိလိုက်ရတယ် ။
မမိုးသူက ဖေါဖေါ နင်တွေ့တာသိတာတွေ စိတ်ထဲမှာဘဲ ထားနော်..တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနဲ့ ..လို့ ပြောတယ် ။ ဖေါဖေါလည်း “ စိတ်ချပါ ..အမ ..ဖေါဖေါ ကိုယ်နဲ့
မဆိုင်တာတွေ ပြောလေ့မရှိပါဘူး …ဖေါဖေါ သစ္စာလဲ ရှိတယ်…ကိုယ့်ထမင်းရှင်တွေကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာ မဖေါက်ပါဘူး …” လို့ မမိုးသူကို ပြန်ပြောလိုက်တယ် ။ ဒေါ်ချယ်ရီရဲ့ အခန်းမှာ
ရာဘာလိင်တန်ချောင်း အတုကြီးတချောင်း က လွဲလို့ သိပ် ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ရပေမယ့် ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာတော့ လိင်ကိစ္စ အသားပေး စာအုပ်တွေ ဒီဗီဒီ ချပ်တွေ အစုံဘဲ တွေ့ရတယ် ။
မမိုးသူက လိင်ဆက်ဆံတဲ့ ပုံတွေနဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖေါဖေါ မတွေ့ဖူးဘူး ထင်ပြီး လာပြတယ် ။ “ ဖေါဖေါ ကြည့်စမ်း လီးကြီးတွေ နဲတာကြီးတွေ မဟုတ်ဘူး..ဖင်ပေါက်ထဲလည်း
ထိုးနေတယ်ဟာ..အမလေး …လန့်စရာ…”
မမိုးသူ က ဖေါဖေါကိုလည်းပြ သူလည်း ပုံတွေကို ကြည့်တယ် ။ စောက်ပတ်ထဲ လီး တပ်ရက် ပုံတွေ နဲ့ စောက်ပတ် ယက်ပေးနေတဲ့ ပုံတွေ ..လီးတုတ်တုတ်ရှည်ရှည်ကြီးတွေကို စုတ်ပေးနေတဲ့
ပုံတွေကို တွေ့ရကြည့်ရတော့ ဖေါဖေါ စိတ်တွေ မရိုးမရွ ထကြွလာရတယ် ။
မမိုးသူက “ ဖေါဖေါ..ယေကျ်ားနဲ့ ကြုံဘူးလား…” လို့ မေးတယ် ။ ဖေါဖေါက “ ဘာကြုံတာကို မေးတာလဲ အမ..” လို့ ပြန်မေးလိုက်တော့..“ ဟီး….အိပ်ဖူးလား..လိုးဖူးလား…မေးတာပါ ..” လို့
ရယ်ပြီး ပြောတယ် ။ ဖေါဖေါ လည်း “ ဟာ..အမကလဲ..ဘာတွေ လာမေးနေမှန်းလဲ မသိဘူး…” လို့ ရှက်သလိုနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး အိမ်သာကိုဘဲ ဖိတိုက်ချွတ်နေလိုက်တယ် ။
ဒေါ်ချယ်ရီအခန်းက လိင်တန်အတုကြီးကို မမိုးသူက ကောက်ကိုင်ပြီး ဖေါဖေါရဲ့ ဖင်တုံးတွေကို လာထိုးတယ် ။
“ အိုး..အမေ့ …လန့်သွားတာဘဲ …”
“ ကြည့်စမ်း ဖေါဖေါ လီး အတုကြီး ..ဒါမျိုး ဖေါဖေါ မြင်ဘူးလား…”
“ ဟင့်အင်း ..ဒါကြီးက ဘာလုပ်ဖို့လဲဟင်..အမ …”
“ ဖေါဖေါကလည်း တကယ် မသိဘူးလား …ဒါ အာသာဖြေဖို့လေ …မိန်းမတွေ စိတ်လာတဲ့အခါ ဟိုထဲကို ဒါနဲ့ ထိုးပြီး ဖြေဖျောက်တာပေါ့….”
“ အမလေး..ကြက်သီးထလိုက်တာ အမ ရယ်..ဒီလိုဘဲ လုပ်ကြလားဟင် …”
ဖေါဖေါက ဒါမျိုးတွေကို မသိ မကြုံဘူး မကြားဘူးသလို ဟန်ဆောင်လိုက်တယ် ။
“ ဖေါဖေါကလည်း ဒါတောင် မသိဘူးလား..တောရွာတွေမှာ ဆိုရင် ခရမ်းသီးတောင့်တွေနဲ့ ထိုးပြီး အာသာဖြေကြတာမျိုးလေ ….”
“ အီး ..ရှက်စရာကြီး အမ ရယ် ..နားရှက်ပါတယ်..ကြားရတာ…”
ဖေါဖေါက မျက်နှာလေး ရဲတွတ်ပြီး ရှက်တဲ့ပုံနဲ့ သူမ နားကို သူမ ပိတ်ဟန် ပြုလိုက်တယ် ။
မမိုးသူက ရယ်တယ် ။
“ ဒါ..ဒါ..သူဌေးကတော်..သုံးတာလားဟင်…”
“ သူ့အခန်းထဲမှာ တွေ့တော့ သူ သုံးလို့ ဖြစ်မှာပေါ့..ဖေါဖေါရေ..ငါလည်း ဘယ်သိပါ့မလဲ ..ဟင်းဟင်း…..”
မမိုးသူက လိင်တန်အတုကြီးကို သူတို့ တွေ့တဲ့နေရာမှာ ပြန်ထားလိုက်တယ် ။
ဖေါဖေါလည်း မမိုးသူ လိုချင်တဲ့ ပုံစံအတိုင်း သူဌေးလင်မယားရဲ့ အခန်းတွေကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်ပါတယ် ။ မိုးသူလည်း ဖေါဖေါ အလုပ်လုပ်တာကို သဘောကျသွားတယ် ။ ညနေစာ ချက်ပြုတ်တော့
လည်း ဦးဇော်ဇော်နဲ့ ဒေါ်ချယ်ရီဇော်တို့ ဘာစားတတ်လဲ..မမိုးသူဆီက မေးမြန်းပြီး ဖေါဖေါလည်း သေသေချာချာ ချက်ထားလိုက်ပါတယ် ။
ညနေစောင်းမှာ ဦးဇော်ဇော်နဲ့ ဒေါ်ချယ်ရီ ပြန်ရောက်လာကြတယ် ။
မမိုးသူနဲ့ ဖေါဖေါတို့နှစ်ယောက် သူဌေးလင်မယားကို ညနေစာ ပြင်ဆင် ကျွေးကြတယ် ။ သူတို့ ဖေါဖေါ ချက်တဲ့ ဟင်းတွေကို သဘောကျကြတယ် ။ သူတို့ ထမင်းစားပွဲမှာ စားနေကြတဲ့အချိန်
ဖုန်းလာတယ် ။ အိမ်က လိုင်းဖုန်းကို ခေါ်တာ ။ မမိုးသူ ပြေးကိုင်လိုက်တယ် ။ မမိုးသူက ဖုန်းခွက်ကို လက်နဲ့ ပိတ်ထားပြီး..“ မချယ်ရီ ..ကြို့ကုန်းက ဒေါ်စတယ်လာ က သူ့ဆီမှာ
ပစ္စည်းတွေ ရောက်နေပြီ ..မချယ်ရီ လာယူနိုင်မလား…တဲ့ ..လို့ ဒေါ်ချယ်ရီဇော်ကို လာပြောလိုက်တယ် ။ ဒေါ်ချယ်ရီဇော်က “ ဟာ..ရောက်နေပြီဆိုရင် သွားယူမှာပေါ့..စတယ်လာ့ကို လာယူမယ်
လို့ ပြောလိုက်..” လို့ မမိုသူကို ပြောခိုင်းတယ် ။ ထမင်းလည်း စားပြီးရော ဒေါ်ချယ်ရီဇော်လည်း မမိုသူကို အဖေါ်ခေါ်ပြီး အိမ်က ဒရိုင်ဘာနဲ့ ကြို့ကုန်းကို ပစ္စည်းတွေ သွားယူတယ် ။
ဖေါဖေါလည်း ပုဂံတွေ ဆေးကြောနေတဲ့အချိန် ဦးဇော်ဇော် မီးဖိုခန်းတံခါးပေါက်ဝကို ရောက်လာပြီး “ ဖေါဖေါ ..လာ အပေါ်ထပ် တက်ရအောင် .” လို့ လာခေါ်ပါတယ် ။
ဒေါ်ချယ်ရီ အပြင်ထွက်နေတုံး တွေ့ကြရတယ် ဆိုတာ ဖေါဖေါလည်း သိတာကြောင့် လက်ကို ဆပ်ပြာမွှေးနဲ့ သေသေချာချာ ဆေးပြီးတာနဲ့ အပေါ်ထပ်ကို တက်ခဲ့လိုက်တယ် ။ ဦးဇော်ဇော်ရဲ့ အိပ်ခန်း
ပေါက်ဝကို ရောက်တော့ ဦးဇော်ဇော် သူ့ ကုတင်ကြီး ဘေးနားမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။
“ လာ..ဖေါဖေါ ..ဒီမှာ ဖေါဖေါ ရဲ့ အမေ ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံ ထုတ်ပေးထားတယ်….”
ဦးဇော်ဇော်က အညိုရောင် စက္ကူ ထုပ်ကြီးတထုပ်ကို ဖေါဖေါ လက်ထဲကို ထည့်လိုက်တယ် ။
“ ကျေး..ကျေးဇူးပါ..ဦး …..”
ဖေါဖေါက လှည့်ထွက်မယ် ပြင်တော့ “ ဖေါဖေါ နေအုံးလေ..ဒီငွေထုပ်ကို နင် အောက်ဆင်းတဲ့ အခါကျ မှ ယူသွား…အခု နင် ငါ့ဆီ ခဏ လာအုံး…” လို့ ပြောတယ် ။ ဖေါဖေါလည်း ရင်တွေ အရမ်းကို
ခုံသွားတယ် ။ သူ..သူ..သူ ဖေါဖေါကို တခုခု လုပ်တော့မယ် ….။
“ ဖေါဖေါ….နင် ငါ လိုချင်တာတွေ ပေးမယ် ဆိုရင် ဒီထက်များတဲ့ ငွေတွေ ငါ နင့်ကို ပေးအုံးမယ်..တခုတော့ ရှိတယ် ..နင် ငါလိုချင်တာတွေကို မငြင်းဆန်ရဘူး …ခံရမယ်..ဒါဆိုရင် ..နင့်ကို ငါ
တကယ့်ကို ကူညီမယ်…နင့်အမေ ဆေးကုတာ တခုထဲတင် မဟုတ်ဘူး..နင့် ဘဝကို ပြောင်းးသွားအောင် ငါ လုပ်ပေးနိုင်တယ် …နင် ယုံသလား..ဖေါဖေါ…”
“ ယုံပါတယ်….ဦး….”
“ ဒါဆို…လာ…ဒီကိုလာ….”
ဖေါဖေါ သူ့အနားကို တိုးကပ်သွားလိုက်တယ် ။
“ နင့်ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်တွေ အားလုံးကို တခု မကျန် ချွတ်ပစ်လိုက်..ဖေါဖေါ…..”
“ ရှင်…”
“ အချိန် သိပ်မရဘူး..သူတို့ ပြန်မလာခင် နင် ငါ့ကို အကုန် ပေးရမှာ….”
အဝတ်အစား အားလုံးကို ချွတ်ပစ်ရမှာကို ဖေါဖေါ ကြောက်နေ ရှက်နေတယ် ။ တခါမှ တစိမ်း ယောကျ်ားတွေ အရှေ့မှာ ဖင်တုံးလုံး မချွတ်ဖူးသေးဘူး ။ ထယ်ကြီး ကို ပေးလိုးတာက အမှောင်ထဲမှာ..။
ထမိန်လေး အသာ လှန်ပြီး သူလိုးတာ ။ ကိုယ်တုံးလုံးကြီး မချွတ်ရဲပါဘူး ..။
“ ရှက်တယ်..ဦးရယ်….”
“ ဟားဟား..နင်ကလဲ အလုပ်သဘောဘဲဟာ…ငါက အလကား နင့်ကို ချွတ်ခိုင်းတာမှ မဟုတ်တာ…..နင် လိုချင်တဲ့ ငွေ ပေးနေတယ်လေ..နောက်လဲ ထပ်ပေးအုံးမှာ…ငါက နင့်ကို နင်တို့ရွာမှာ
သွပ်မိုး အုတ်ခံ နှစ်ထပ် အိမ်တလုံး ချက်ချင်း ဆောက်ပေးလိုက်နိုင်တယ် ဆိုတာ သိရဲ့လား….”
“ သိပါတယ်…ဦး ….”
“ ကဲ..ဒါဖြင့်..ချွတ်…အကုန် ချွတ်….မြန်မြန်ဟာ…”
ဖေါဖေါလည်း သူ့အလိုကို လိုက်ရပါတော့တယ် ။ ဖေါဖေါ ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစား အားလုံးကို သူ့ရှေ့ မီးအလင်းကြီးအောက်မှာ ချွတ်ချပစ်လိုက်ရပါတယ် ။
တောက်ပြောင်တဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေနဲ့ သေသေချာချာ စူးစိုက်ပြီး ကြည့်နေတဲ့ ဦးဇော်ဇော်လည်း သူ့ခါးဝတ် ပုဆိုးကိုလည်း ကွင်းလုံး ချွတ်ချလိုက်ပါတယ် ။ ဖေါဖေါ ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်သွားသလို သူလဲ
ဖြစ်သွားအောင် သူ့ကိုယ် အပေါ်ပိုင်းမှာ ဝတ်ထာားတဲ့ စွပ်ကျယ် လက်ပြတ်ကိုလည်း ဦးဇော်ဇော် ဆက် ချွတ်ပစ်လိုက်ပါတယ် ။
“ အို ..”
ဖွံ့ထွားတင်းရင်းတဲ့ နို့ကြီးတွေက အပေါ်ကို ဦးမော့ ခပ်ကော့ကော့လေးနဲ့ တအားကြီး လှလွန်းနေတယ် ။ ခါးသေးသေးနဲ့ စွင့်နေ ကားနေတဲ့ ဖင်စိုင်တုံးကြီးတွေကလည်း ဖြူဖွေးဝင်းအိနေတယ် ။
ပေါင်တန်လှလှတွေ ကြားက မို့ဖေါင်းတဲ့ စောက်ပတ်ကြီးကတော့ အလှဆုံးဘဲ လို့ ဦးဇော်ဇော်က မှတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ် ။
“ အမွှေးမရှိပါလား..နင်..အမွှေးကို ရိပ်တာလား..နုတ်တလား ….ဖေါဖေါ..”
“ အာ..ဦးကလဲ ဘာတွေ လာမေးနေမှန်း မသိပါဘူး……. ”
“ ငါမေးရင် ဖြေစမ်း..ငါ့ကို စိတ်ထွက်အောင် မလုပ်နဲ့ ဖေါဖေါ….”
“ ဟုတ်…ဖေါဖေါ ရိပ်လဲ မရိပ်..နုတ်လည်း မနုတ်ဘူး..နဂိုဘဲ….အမွှေး မပေါက်ဘူး…”
“ ဟား..စောက်ကတုံးနဲ့ လာတိုးနေတာကိုး ….နင် ဂျိုင်းမွှေးကော ပေါက်လား ….”
“ ဂျိုင်း မွှေးတော့ ပေါက်တယ်..ဦး……”
“ နင့်စောက်ပတ် အရမ်း လှတာဘဲ..လာစမ်း..ကုတင်ပေါ် ပက်လက် အိပ်လိုက် ..ပေါင်တွေကို ဖြဲကားစမ်း….”
ဖေါဖေါလည်း သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း ကုတင်ပေါ်က မွေ့ယာ အိအိကြီးပေါ်မှာ ပက်လက် လှဲအိပ်ချလိုက်ပြီး ပေါင်တွေကို ဖြဲကား ပေးလိုက်ရပါတယ် ။
ဖေါင်းမို့တဲ့ စောက်ပတ်ကြီးကို ဦးဇော်ဇော် သေသေချာချာ ငုံ့ကြည့်သည် ။
“ ဟင့်..ရှက်တယ်…”
ဖေါဖေါက သူမ ပေါင်တန်ဖြူဖြူတွေကို စေ့လိုက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်လို့ ဦးဇော်ဇော် က “ မရှက်နဲ့ ဖေါဖေါ …နင်နဲ့ ငါနဲ့ ကြားထဲမှာ အရှက် ဆိုတာကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်စမ်းဟာ …နင် လိုတာတွေ ငါ
ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်..ငါလိုတာကိုလည်း နင် ပေးမယ် မဟုတ်လား..”လို့ ပြောလိုက်ရင်း ပေါင်တွေကို ဘေး ဖက်ကို တွန်းထားလိုက်သည် ။
“ ရှက်တာပေါ့လို့..ဟင့်…”
ဦးဇော်ဇော်လည်း တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဖေါဖေါရဲ့ ပေါင်တန်တွေ အကြားကို ခေါင်းထိုးအပ်လိုက်ပြီး အရည်တွေ စိုနေတဲ့ဖေါဖေါရဲ့ စောက်ပတ်ကို လျာကြီးနဲ့ ယက်ထည့်လိုက်ပါတယ် ။
“ အို့..ဦး..ဟင့်ဟင့်..စောက်ပတ်ကို ဘာလို့ ယက်တာလဲ…”
ဦးဇော်ဇော် က ဘာမှ ပြန်မဖြေအားဘူး ။ စောက်ပတ်ကို ဆက်တိုက်ဘဲ လျာကြီးနဲ့ တပြတ်ပြတ် နဲ့ ဖိဖိ ယက်ပါတော့တယ် ။
“ ဦးရယ်..စောက်ပတ် ဆိုတာ ယက်ရတဲ့ဟာ ဟုတ်လို့လား ….”
ဖေါဖေါက အရိုးခံ တောသူလေးလို ပုံစံနဲ့ မေးလိုက်တယ် ။ ဦးဇော်ဇော်က ဘာမှ ပြန်မဖြေဘူး ။ စောက်ပတ်အတွင်းထဲကို သူ့လျာထိပ်ကို ထိုးသွင်းနေတယ် ။
ဖေါဖေါ.. ဖင်ကြီးတွေ ခါရမ်း လူးပျံပြီး တအားအား အော်နေရတယ် ။ ဖေါဖေါ ဖင်တုံးကြီးတွေကို ဦးဇော်ဇော် ညှစ်ဆုပ်ကိုင်ပြီး စောက်ပတ်ကို သဲကြီးမဲကြီး ယက်နေတယ် ။ ဖေါဖေါ အရမ်းကောင်း
တအားသဘောကျ ကြိုက်နေတယ် ။ စောက်စိကို စုတ်လိုက်တော့ ဖေါဖေါ တဆတ်ဆတ်ခါသွားရတယ် ။ သတိကင်းလွတ်သွားသလိုတောင် ဖြစ်သွားရတယ် ။ ကောင်းလွန်းလို့ …။
ဦးဇော်ဇော် က စုတ်ပေးတာ ယက်ပေးတာကို ဖျတ်ကနဲ ရပ်လိုက်ပြီး ..“ ကောင်းလား..ဖေါဖေါ ..” လို့ မောဟိုက်သံကြီးနဲ့ မေးလိုက်တော့ ဖေါဖေါလည်း “ အင်း..အင်း..ကောင်းတယ်..တအား…” လို့
ဖြေလိုက်တယ် ။ ဖေါဖေါက သူ ဆက် ယက်မယ်လို့ ထင်ထားပေမယ့် သူ ဆက် မယက်ပေးတော့ဘူး ။
သူ့ခါးက ပုဆိုးကို ချွတ်ချပစ်လိုက်ပြီး ဖေါဖေါရဲ့ ပေါင်တန်တွေကို ဖြဲကားလိုက်ပြီး သူ ဖေါဖေါကို တက်ခွလိုက်တယ် ။ သူ..သူ…ဖေါဖေါကို လိုးတော့မယ် …။
ဖေါဖေါ သူ့ပေါင်ကြားကို လှမ်း ကြည့်လိုက်တယ် ။ နီညိုညို လီးတန်ကြီးက မတ်မတ်ထောင်နေတယ် ။ ဒစ်ကြီးက ပြဲလန်နေတယ် ။ တော်တော်ကြီးတဲ့ ဒစ်လုံးကြီး ..။
သူက သူ့လီးကြီးကို အရင်းနားကနေ ထိန်းကိုင်ပြီး ဖေါဖေါ စောက်ဖုတ် အဝမှာ တေ့လိုက်တယ် ။ လီးထိပ်ကြီး လာထိတေ့လိုက်တာက ဖေါဖေါ ကို ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ထသွားစေတယ် ။
သူ ဖေါဖေါ နို့တလုံးကို ကိုင်ဆုပ်ပြီး ထောင်ထ မာတင်းနေတဲ့ နို့သီးလေးကို ပြွတ်ကနဲ စုတ်လိုက်တယ် ။
“ အို …”
တချိန်ထဲ လိုလိုမှာ သူ့လီးကြီးကို ဖိသွင်းထည့်လိုက်တယ် ။ သူထင်ထားသလို ဘီးက စောက်ပတ်ထဲကို မဝင်ဘဲ တစ်နေတယ် ။ အရည်တွေ စိုရွှဲနေတာတောင် လီးကြီးက တစ်ဆို့ကြီး ဖြစ်နေတယ် ။
ကြပ်တင်းနေတဲ့ စောက်ပတ်ထဲကို သူ မရရအောင် သွင်းလိမ့်မယ် ဆိုတာ ဖေါဖေါ သိနေတယ် ။ ထယ်ကြီး တုံးက ကြုံ ပြီလေ ။ ယောကျ်ားတွေ ကလည်း မိန်းမ စောက်ပတ်က အဲလို ကြပ်နေမှ
ကြိုက်ကြတာ ..။ သူတို့ မဝင်ဝင်အောင် ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ်နဲ့ ထိုးသွင်း ထည့်ကြမှာ ..။ ဒီလို တင်းကြပ်နေတဲ့ အထဲကို ဖိဖိသွင်းထည့်တဲ့အခါ သူတို့အဖို့လည်း အရသာ ထူးကဲသလို ဖေါဖေါတို့
မိန်းမတွေအတွက်လည်း အတွင်းသားနုနုလေးတွေကို လီးချောင်းကြီးနဲ့ ထိုးထိုးသွင်းလိုက် ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ်လုပ်လိူက် လုပ်နေတော့ အရမ်းကို အရသ ထူးကဲရတာပေါ့ရှင်…။
ထယ်ကြီးနဲ့ ကြုံဘူးတာတောင် ဖေါဖေါ စောက်ဖုတ်က သူ့လီးကြီး လျောလျောလျူလျူ မဝင်နိုင်အောင်ကို ကြပ်တစ်နေတယ် ။ သူကလည်း မိန်းမလိုးတာ နောကြေနေတဲ့ လူကြီး ပါ ။ ဖိဖိပြီး
ထိုးသွင်းတာ ဖေါဖေါလည်း အီဆိမ့်နေအောင် ကောင်းနေရသလို လီးကြီးလည်း အဆုံး ဝင်သွားပြီး သူ ဖြေးဖြေးချင်း လိုးပေးနေတယ် ။
“ အင်း..အင်း…အား..ဟင်း..ဟင်း…အင်း..”
ကောင်းလိုက်တာရှင် …။
ဒီလူကြီး လီးကလည်း ကြီး တောင်တာကလည်း အရမ်းမာကျော..လိုးလဲ လိုးတတ်တယ် ။ ထိလိုက်တာ အချက်တိုင်း ..။
“ ကောင်းလား..ကောင်းလား..” လို့လည်း မေးတယ် ။ ဖေါဖေါကလည်း ကောင်းတယ်..ကောင်းတယ်လို့ သူ အားရှိအောင် ဖြေပေးပါတယ် ။ တကယ်လည်း တအား ကောင်းတယ်လေ ။
လိုးနေတဲ့ အချိန် သူ့လက်တဖက်ကလည်း ဖေါဖေါ ဖင်အောက်ကို လက်သွင်းပြီး ဖင်တုံးတွေကို ကိုင်တယ် ။ ငုံ့ပြီးလည်း ဖေါဖေါ နို့တွေကို သူစို့တယ် ။
သူ့လိုးချက်တွေ ဆောင့်ချက်တွေ တဖြေးဖြေးနဲ့ မြန်လာသလို ကြမ်းလာတယ် ။
“ အိုကေရဲ့လား..ဖေါဖေါ..” လို့ သူမေးတယ် ။ ဖေါဖေါလည်း သူလိုးတာတွေ တအားခိုက်နေတာ ဆိုတော့ ခေါင်းကို တွင်တွင် ညှိမ့်ပြရင်း..“ အရမ်းကောင်းနေတယ်..ဦးရယ်…” လို့ ပြန်ဖြေပေးရင်း
သူလိုးထည့်တဲ့ အချိန်တွေ ပြန်ပြန်ကော့ပင့်ပေးမိတယ် ။
ဖွတ်ဖပ် …ဖွတ်ဖပ် ဖွတ်ဖပ် ..ဖွတ်ဖပ်….အား….အား……..ဦးရယ်…..ကောင်း…ကောင်းလိုက်တာ……အို…….အို …..။
သူ့လက်မောင်းတွေကို ဖေါဖေါ ကိုင်ဆုပ်ရင်း သူနဲ့အတူ လမ်းဆုံးကို တက်လှမ်းမိတဲ့အထိ တငြိမ့်ငြိမ့်နဲ့ လိုးလိုက်ရတာ ကောင်းလည်း ကောင်းသွားရော အသံကုန် အော်ညည်း လိုက်မိတယ် ရှင်..။
ဦးဇော်ဇော် က သုတ်ရည်တွေကို တဖျောဖျောနဲ့ ဖေါဖေါရဲ့ စော်ခေါင်းထဲကို ပန်းထုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်လုံးကြီး ဆတ်ကနဲ တုန်သွားအောင်ကို ကောင်းသွားတဲ့ပုံ ..။
“ကောင်းလိုက်တဲ့ စောက်ပတ်…..ဟူး………”
ဖေါဖေါကတော့ စိတ်ထဲက ( ကောင်းလိုက်တဲ့ လီးကြီး..လိုးလဲ လိုးနိုင်တဲ့ လူကြီး…..) လို့ အောက်မေ့မိပါတယ်ရှင် …။
ထယ်ကြီး သေနတ်ကို တစစီ ဖြုတ်ပြီး တိုက်ချွတ်နေတယ် ။
ဒါနဲ့ အလုပ်လုပ်နေတော့ အရေးရယ် အကြောင်းရယ်မှာ ဂျမ်း မဖြစ် အောင် အမြဲ တိုက်ချွတ်ထားမှ ။
“ ထယ်ကြီး….ထယ်ကြီး …. ”
အိမ်အပြင်က ကလိုထူးရဲ့ ခေါ်သံ ကြားလိုက်ရတယ် ။
“ ဟေး..ကလိုထူး..လာလေ ..ဝင်ခဲ့..”
ကလိုထူး မျက်နှာကို မြင်တာနဲ့ သတင်းထူး ပါလာတယ် ဆိုတာ သိလိုက်တယ် ။ ကလိုထူးက သတင်းထူး သတင်းဦးဆို သိပ်ပြောပြချင်တဲ့ကောင်
။ ကောလဟာလ ဖြန့်ချီတဲ့နေရာမှာ နံပါတ် တစ် ။
“ ဘာထူးလဲ…”
“ ဟ…ထူးလို့ လာပြောတာ..လာခေါ်တာ..ထယ်ကြီး..”
“ ဆိုပါအုံး…ဘာတွေများ ထူးသလဲ…”
“ စေးထော်….စိုင်းဟတ်ရဲ့ မယား နန်းမူကို စွဲလန်းနေပြီး ရက်လည်ဆွမ်းကျွေးတာကို ငါ့ကို အဖေါ်ခေါ်ပြီး
သွားတယ်ကွာ….နောက်ပြီး နန်းမူကို ဖမ်းပြီး တောထဲမှာ ထားပြီး ကျင့်မလို့တဲ့..”
“ ဟာ…စေးထော်ကတော့ လုပ်တော့မယ် …အေးဆေး မနေနိုင်ဘူး….”
“ အေး..ဟုတ်တယ်..အမှုကြီးအုံးမယ် …. ”
“ အမှုကြီးတာတင် ဘယ်ကမလဲ..ဒို့တတွေပါ သူ့အမှုတွဲထဲ ပါနိုင်တယ်ကွ..ကလိုထူးရ…မီးခိုး ကြွက်လျှောက်…”
နောက်တခု က စေးထော်က မင်းကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ် ..”
“ ဘာအတွက်လဲ..အလုပ် ပေါ်ပြန်ပြီလား …ကောင်းတာပေါ့ ငါလဲ ရေခန်းလာပြန်ပြီ…”
“ မပေါ်ပါဘူး….ထယ်ကြီး..မင်းကလည်း အသုံးအစွဲ ကြမ်းလွန်းတယ်ကွာ…ကုလားခပ်တဲ့ရေ ကုလားဖင်ဆေးတာနဲ့ ကုန်ရော ဆိုသလိုကြီး….”
“ ပြောလေကွာ..စေးထော်က ဘာအတွက် ခေါ်တာလဲ…”
“ ပြောမှာပါ…စေးထော်က သူ့ညီမ မူတောက သေနတ်ပစ် သင်ချင်တယ် ဆိုလို့ မင်းကို သင်ခိုင်းဖို့ ခေါ် ခိုင်းလိုက်တာ…”
“ ဟေ…..ဟုတ်လား …”
ထယ်ကြီးရဲ့ မျက်နှာ ဝင်းပသွားတယ် ။
“ တကယ်လား……”
“ ဟာ..တကယ် မဟုတ်ဘဲ ငါက ပြောပါ့မလား…”
“ နေပါအုံး..စေးထော်က သူကိုယ်တိုင် ဘာလို့ မသင်ပေးနိုင်တာလဲ…”
“ မသိဘူး..မင်းက စိတ်ရှည်တယ်…မင်းကို သွားခေါ်လို့ သူ ပြောလို့ ငါလာခေါ်တာ…”
ထယ်ကြီး ရင်ဘတ်ထဲ ကုလားဘုရားပွဲ လှည့်နေပြီ ။ ဒိန်းတပ်တပ်..ဒိန်းတပ်တပ် နဲ့..။ ပျော်သွားလို့ ..။
မူတောကို ကျိုက်ထို သွားတုန်းက ဗြုံးလိုက်ရပြီးနောက် အခွင့်မသာလို့ ထပ် မဗြုံးရတော့ဘူး ။
အခုတော့ ရေငတ်တုံး ရေတွင်းထဲ ပြုတ်ကျပြီ ။
မူတော ကို သေနတ်ပစ်တာတင် မကဘူး ..။ ပုလွေသင်တန်းတွေပါ ပေးလိုက်အုံးမည် လို့ တွေးတော
ရင်း ပီတိတွေ ဖြာဝေနေတယ် ။ ဝမ်းသာ လုံး ဆို့နေတယ် ။
“ ကဲ သွားစို့ ကလိုထူးရေ….ဆရာသမားက ခိုင်းတော့လဲ လုပ်ပေးရတာပေါ့လေ…”
ကလိုထူးက မင်းအကြောင်း ငါသိပါတယ် ဆိုတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ထိုင်ရာက ထတယ် ။ ဒီအချိန်မှာ ဖုန်း
မြည်လာတယ် ။ ထယ်ကြီးရဲ့ ဟန်းဖုန်း ..။
အိမ်တံခါးကို အပြင်ကနေ သော့ခတ်နေရင်း ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တယ် ။
“ ဟင်……ဖေါဖေါ ခေါ်တာပါလား …”
ပထမ မထူးတော့ဘူး စဉ်းစားပြီးမှာ အလုပ်ကိစ္စ ဘာများ ထူးခြားလဲ သိချင်တာနဲ့ ထူးလိုက်တယ် ။
“ ဖေါဖေါ….”
“ ထယ်ကြီး….နင်ကလည်း ဖုန်းတောင် မဆက်ဘူး…”
“ ငါ မအားလို့..ဖေါဖေါ..စေးထော် ခိုင်းထားတာတွေ လုပ်နေရတာ..အခုတောင် သူခိုင်းတာ သွားလုပ်မ
လို့..”
“ အေး..အေး…..နင် ဒါဘဲ လုပ်နေ..တော်ကြာ သူ့ညီမနဲ့ ညားနေမယ်….ဟွန်း….”
ဖေါဖေါ စကားကြောင့် ထယ်ကြီး လိပ်ပြာမလုံ ဖြစ်သွားရတယ် ။
“ ကိစ္စ ဘာထူးလဲ..အိုကေလား..ဖေါဖေါ…..”
“ အိုကေပါတယ် …ဘာမှတော့ မထူးသေးပါဘူး…နင်လဲ ရန်ကုန် လာခဲ့အုံးလေ….”
“ အေး..အေး…လာမယ်..လာမယ်….”
“လာရင် ကြိုတင် ဖုန်းဆက်လိုက်…”
“ အေးအေး..ဆက်မယ် …ဆက်မယ် …”
ထယ်ကြီး ငါးရံ့နှစ်ကောင်ကတော့ ဖမ်းထားနေပြီ ။ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ..။ ဘာလုပ်မလဲ…။ မီးစင်
ကြည့်ကရမှာဘဲ…လို့ စိတ်ထဲမှာ တွေးရင်း ဆိုင်ကယ်ကို စက်နှိုးလိုက်တယ် ။
){kind=link}
0 Comments