မိုးဆမ်းပန်း လန်းလန်းလေး (ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)

 

" မိုးဆမ်းပန်း လန်းလန်းလေး " အပိုင်း ( ၄ ) ဇာတ်သိမ်းပိုင်း

ဇာတ်လမ်း - ဗမာငချွတ်

နေဒွန်း သေနတ်ကိုတိုက်ချွတ်နေသည်။

တစစီဖြုတ်ပြီး တိုက်ချွတ်ကာ ပြန်တပ်ဆင်သည်။ နယ်စပ်က ရလာတဲ့၉မမ ကျည်ဆံဘူးကိုထုတ်ယူပြီး

ကျည်ကပ်တွေ ထဲကိုကျည်ဆံတွေ ဖြည့်သည်။

နေဒွန်း မျက်နှာထား တင်းမာနေတာကိုနွေရ ွက်ဝါ သတိပြုမိသည်။

သူဘာဖြစ်နေလ ဲ..ဘာ မကျေနပ်ဘူးလဲ.... ဘာကြောင့်သေနတ်ထုတ်ကိုင်ပြင်ဆင်နေသလဲ....။

အခုလေးတင်ဘဲ နေ ွရွက်ဝါကိုနေဒွန်း လိုးသည်။ စောက်ပတ်ကိုတင်မက ဖင်ကိုပါ လိုးသည်။

နွေရွက်ဝါလဲ နေဒွန်းကိုအနီးကပ်ဝင်ပူး ခဲ့တာ အကျိုးရှိသည်။

နေဒွန်းသည်နွေရ ွက်ဝါကိုသူ့စိတ်အာသာပြေဖို့အမြ ဲ စိတ်ကြိုက်ခေါ်လိုးနေရုံမကဘဲ သူ့အလုပ်တွေမှာပါ အသုံးချ

အသုံးပြုလာတာကြောင့်နေဒွန်းရဲ့ အတွင်းရေးန ဲ့အဆက်အသွယ်လုပ်ကွက်တေ ွကိုနွေရ ွက်ဝါ တော်တော်

သိထားခဲ့ပြီ။

နေဒွန်း လက်ချက်ကြောင့်နွေရ ွက်ဝါရဲ့ စောက်ပတ်ရော ဖင်စအိုပေါက်ရော နာကျင်ကျိန်းစပ်နေသည်။

ဒီလိုနာကျင်ခ ဲ့တာတွေ ..တနေ့တော့ပေးဆပ်နိုင်ပါလိမ့်မည်လို့နွေရွက်ဝါ တွေးနေသည်။

“ ကိုကြီး....”

နေဒွန်းသည်တစုံတခုကိုစဉ်းစားနေ တွေးနေလို့နွေရွက်ဝါ ခေါ်တာကိုသတိမထားမိမကြားဘူး ။

“ ကိုကြီး....”

“ အင်...ဘာလဲ...နွေ...”

“ ကိုကြီး ဘာဖြစ်နေလ ဲဟင်.... စိတ်အနှောက်အယှက်တခုခုရှိလား ..တခုခုကိုစိုးရိမ်နေလား …. ”

“ အင်း.... ရန်သူတော်တယောက်ပြန်ထွက်လာပြီ …. ဒို့ကိုရန်ရှာနိုင်တယ် ...သတိထားဖို့လိုမယ်..”

“ ဘယ်သူလ ဲဟင်... အဲဒီရန်သူဆိုတာက . . ”

“ သူ့နံမည်က ကိုကိုမောင် …. စောက်ရမ်းမောင်မောင်လို့လည်း လူသိများတယ် ...”

“ အော် ….. …..”

နွေရွက်ဝါ က မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။ သို့ပေမယ့်ကိုကိုမောင်ဘယ်သူဆိုတာရော ဘာကြောင့်နေဒွန်း

စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုတာကိုပါ နွေရ ွက်ဝါ သိနေသည်။ နေဒွန်း ကိုဝင်ပူးဖို့သူမကိုအထက်က တာဝန်ပေးကထဲက

နေဒွန်းရ ဲ့ နောက်ကြောင်းဖိုင်မှာ သူမ အကုန်ဖတ်ဖူးခဲ့ပါသည်။

ကိုကိုမောင်ထောင်ထ ဲ ဝင်သွားတာ နေဒွန်းရဲ့ လက်ချက်လို့နေ ွရွက်ဝါ သိထားသည်။

ပိုင်လောက်တဲ့အချိန်ကောင်းကိုနွေရွက်ဝါ စောင့်နေသည်။ ပိုင်တာန ဲ့နေဒွန်းကိုဆွ ဲစိလိုက်တ ဲ့အချိန်

တချက်ခုတ်နှစ်ချက်ပြတ်ဆိုသလို နေဒွန်းရ ဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုအကုန်အားလုံး သက်ဆိုင်ရာကို ပြန်မအပ်ဘဲ

သူမအတွက်လည်း ချန်ထားလိုက်မည်လို့နွေရွက်ဝါ ကြံနေတာ ။ အထက်ကလည်း ကိုယ်ကိုရင်းပြီး

ထောက်လှမ်းပေးလို့ချီးကျူးကြမည်။ သူမလည်း မြက်မြက်လေး ရလိုက်မည်။ ဒီသဘော ။

ကံကောင်းရင်ရာထူးပါ တက်နိုင်သည်။

နေဒွန်းက သူ့လူတယောက်နဲ့ချိန်းထားတယ်ဆိုပြီး နေ ွရွက်ဝါကိုမခေါ်ဘဲ သူ့တယောက်ထဲ ထွက်သွားသည်။

နွေရွက်ဝါ ကို ငေ ွတွေ တထောကြီး ပေးသွားသည်။ လိုချင်တာ ထွက်ဝယ်... တဲ့ ...။

နွေရွက်ဝါ မြို့ထဲကိုထွက်ခဲ့သည်။

နယ်မှာ ရှိတ ဲ့သူမ အမေကို ငေ ွနဲနဲ ပို့ချင်လို့ဆွေမျိုးနီးစပ်တော်တ ဲ့အမတယောက်အိမ်ကိုသွားတာ ။

ကားတွေ ပြည့်ကြပ်နေတဲ့လမ်းမကြီးကို ဖြတ်လိုက်တဲ့အချိန်မိုးက ဝေါကနဲ ရွာချလိုက်လို့ပါလာတဲ့ခေါက်ထီးကို

အမြန်ဖွင့်လိုက်ရသည်။ တော်ပါသေးရဲ့..ထီးပါလို့။

၃၈လမ်းထဲကို ဝင်လိုက်တ ဲ့အချိန်အနောက်ကနေ “ လင်းလင်းဆွေ ” လို့ခေါ်လိုက်တဲ့အသံကြောင့်

နွေရွက်ဝါ ဆတ်ကနဲ တုန်သွားရသည်။ သူ့နံမည်အရင်းကို ခေါ်လိုက်လို့။

လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ “ ဦးအံ့ဘွယ် ” ….။

“ ဟင်..ဆရာဦးအံ့ဘွယ် ...”

“ နင်ဘယ်သွားမလို့လ ဲ...”

“ ဒီလမ်းထဲက ကျမ အမျိုးတယောက်အိမ်ကို ...”

“ ဘာထူးလဲ...”

“ ကျမ ဆရာ့ဆီကိုအီးမေး န ဲ့ရီပို့တ်.. ပို့နေတာဘဲ..ဆရာ..အဲ့အတိုင်းဘဲလေ ..”

“ အေးလေ...ဒါတော့သိတာပေါ့...နင်တော်တော်ပွနေလားလို့..မေးတာ..”

“ အာ..ဆရာကလဲ...”

“ နင့်ကိုငါ တအား တွေ့ချင်နေတာ...ဟင်း..တွေ့ချင်နေတဲ့အချိန်နင့်ကိုလှမ်းတွေ့လိုက်လို့..”

“ ဆရာက ကျမကိုဘာလို့တွေ့ချင်တာလဲ...”

“ နင်ကလဲဟာ..သိသားနဲ့..”

“ မသိလို့မေးနေတာပေါ့ဆရာရယ်... မိုးကလ ဲ များလိုက်တာ.... ကျမတို့တနေရာရာသ ွားပြီး စကား ပြောကြရင်

ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်...”

“ အေး..ဟုတ်တယ်.. ဆိုင်တွေတော့မသွားသင့်ဘူး... နင်က အန်ဒါကာဗာ မဟုတ်လား...”

“ ဟုတ်တယ်..ဆရာ.. ဆရာက လူသိများတယ်... နေဒွန်းတို့က ဆရာ့ကိုသိတယ်...”

“ ဒါဆို..လာ.. ငါ့မှာ ကားပါတယ်.... တနေရာရာ သ ွားရအောင်...”

နွေရွက်ဝါ ( သို့ ) လင်းလင်းဆွေ သည်သူ့ဘော့စ်ရဲမှူးဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ ကားန ဲ့ပါသ ွားပါပြီ။

ကားတွေက တလမ်းလုံး ပိတ်ကြပ်နေသည်။ ဦးအံ့ဘွယ်ရော နွေရွက်ဝါ ရော အတေ ွးကိုယ်စီန ဲ့။

နွေရွက်ဝါသည်ဦးအံ့ဘွယ်သူမကို ဖြုတ်တော့မယ်ဆိုတာ သိနေသည်။ ဦးအံ့ဘွယ်ကိုနွေရွက်ဝါ မလွန်ဆန်နိုင်ဘူး ။

အင်းလေ ..သူလိုချင်တာပေးလိုက်ပြီး သူ့ကိုပေါင်းထားတာဘ ဲ ကောင်းပါတယ်လို့တေ ွးနေသည်။ နောက်ကိုလည်း

သူ့အကူအညီတွေ ယူချင်ယူရအုံးမှာ ။

ဦးအံ့ဘွယ်ကလ ဲ နေ ွရွက်ဝါ ဖက်ကိုမသိမသာ စောင်းငဲ့ကြည့်ပြီး တဏှာစိတ်တွေ ပွားများနေသည်။

သူပိုင်တ ဲ့တာမေ ွက တိုက်ခန်းကိုသ ွားနေတာ ဖြစ်သည်။ ဦးအံ့ဘွယ်သည်လည်း အခ ွင့်အရေးကိုအသုံးချတတ်တ ဲ့လူ

တယောက်ပီပီအလုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မြိုးမြိုး မျက်မျက်စားဖို့ကြုံလာရင်ဖမ်းစားခဲ့တာကြောင့်တိုက်ခန်းတေ ွ

တော်တော်များများ ပိုင်သည်။

အခုသူပိုင်တိုက်ခန်း တခန်းကိုနွေရွက်ဝါ ကိုခေါ်သွားပြီး နှိပ်မှာ ဖြစ်သည်။

နွေရွက်ဝါရဲ့ ဆူဖြိုး လုံးဝန်းတ ဲ့နို့ကြီးတေ ွကိုသူတပ်မက်ခဲ့တာ တော်တော်ကြာခ ဲ့ပြီ။ နေ ွရွက်ဝါ သည်

အညှာလွယ်သည်လို့သူသိခဲ့တာ ကြာပြီ။ အခွင့်သင့်ရင်တော့ဒီစော်ကိုစားသုံးလိုက်မည်လို့လဲ အားခဲထားတာ

ကြာပြီ။ အခုတော့စားသုံးနိုင်မည့်နေ့န ဲ့အချိန်ကိုဆိုက်ရောက်သွားပြီ ။ စားသုံးမည်. .ဖြုတ်မည်ဆိုတာတွေ

တွေးလိုက်တာန ဲ့ငပဲက ထိန်းကန ဲ မတ်လာ မာလာ သည်။

“ လင်းလင်းဆေ ွ...”

“ ရှင်..ဆရာ...”

“ နေဒွန်းက နင့်ကိုနေ့တိုင်း အိပ်တာဘဲလား....”

“ အို..ဆရာကလဲ... ဘာတွေ လာမေးနေတာလ ဲ..”

“ အဟက်ဟက်.. နင်ကလဲ ဒါလေး မေးတာများ...ပြောပြစမ်းပါ ...”

“ အိပ်တာပေါ့..ဆရာကလ ဲ....”

“ ဘယ်နှစ်ခါလောက်လုပ်သလဲ..”

“ အမလေး.. အသေးစိတ်တွေ သိချင်တာလား ဆရာရယ် ...”

“ နင်ကလဲ.. ဒို့နှစ်ယောက်ထဲ ရှိနေတဲ့အချိန်မေးတာဥစ္စာ.... ပြောပြစမ်းပါဟာ..”

“ ဆရာက နား အရသာခံချင်နေတာလား.. ဟင်းဟင်း... က ဲက ဲ ..ဘာသိချင်တာလဲ..”

“ ဘယ်နှစ်ခါလောက်လုပ်သလဲ လို့...”

“ အမှန်မရှိဘူး..ဆရာ...နှစ်ခါ.. သုံးခါ.. တခါတခါ သူတအား တဏှာစိတ်တွေ ကြီးနေရင်လေးငါးခါ ထိလုပ်တယ်

...”

“ ဟေ..ဒီဘ ဲ အားကြီးလှချည်လား ..”

“ အင်း..သူက စိတ်လ ဲကြီးတယ်...လုပ်လဲ လုပ်နိုင်တယ် ...”

“ သူလုပ်တာ နင်ကြိုက်လား.. .ပြီးကော ပြီးလား ...”

“ ခစ်ခစ်....ကျမ ကြိုက်ပါတယ်... ပြီးလ ဲ ပြီးတယ် ...”

ဦးအံ့ဘွယ်မှာ နေ ွရွက်ဝါ ( ခေါ် ) လင်းလင်းဆွေ ပြောတာတွေကို နားထောင်ပြီး စိတ်တွေ ထကြ ွလာသည်။

သူ့ပုဆိုးထ ဲက ပစ္စည်းကြီး မာကျော နိုးကြား ထကြ ွလာတော့သည်။

လင်းလင်းဆွေရ ဲ့ ပေါင်တန်တဖက်ကိုလှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

လင်းလင်းဆွေက မရုန်းကန်မငြင်းဆန်လို့ဦးအံ့ဘွယ်ပေါင်တန်တလျောက်ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

“ လင်းလင်းဆေ ွ.. နင့်ကိုလုပ်ရတာ နေဒွန်း ဆိုတဲ့ကောင်အရမ်းကံကောင်းတာဘဲဟာ...”

“ ဘာလို့..”

“ အော်..နင်က အသားလဲ ဖေ ွး.. ရုပ်ကလဲ လှ.. ကိုယ်လုံးတွေက တောင့်လဲ တောင့်တယ်လေ ...”

“ အိုး...ဆရာက မြှောက်နေပြန်ပြီ ...”

“ တကယ်ပြောနေတာ ..နင်ဒါနဲ့အတည်တကျ ရီးစား မရှိဘူးလားဟင်...”

“မရှိဘူး..ဆရာ...”

“ နင့်ရုပ်နင့်ရည်န ဲ့ဟာ.... အိမ်ထောင်ပြုဖို့မစဉ်းစားတော့ဘူးလား....”

“ မစဉ်းစားသေးပါဘူး.. ဆရာရယ် ...”

ဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ လက်က ပေါင်တန်တလျောက်အစုန်အဆန်ပွတ်သပ်နေရာက ပေါင်ရင်းဖက်ကိုတရွေ့ရွေ့န ဲ့

ရွေ့လာသည်။

“ နေဒွန်းက နင့်ကိုအနောက်ဖက်လည်း လုပ်လား..”

“ ဘာလဲ ဆရာ.. လင်းဆွေ နားမလည်ဘူး ...”

“ အော်..နင့်ကိုဖင်ချလားလို့မေးတာ...”

“ အာ..ဆရာကလဲ....”

နွေရွက်ဝါ က ရှက်တဲ့ဟန်န ဲ့ခေါင်းလေး တဖက်ကိုလှည့်လိုက်သည်။ ဦးအံ့ဘွယ်လက်ချောင်း တွေက သူမ

ပေါင်ရင်းဂွဆုံနေရာကိုစမ်းနေသည်။

“ ဆရာက သိပ်ကဲတာဘဲ....”

“ နင်မဖြေသေးဘူး..ငါ့မေးခ ွန်းကို....”

“ ဘာလဲ..ဆရာရဲ့...”

“ နင့်ကိုဖင်ချလား...ဆိုတာလေ ...”

“ ဆရာကလ ဲ ခက်လိုက်ထာ......အင်း..ချတယ်...ချတယ်....”

ဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ လက်က သူမ၏ စောက်ဖုတ်ကိုရေရေလည်လည်ကိုင်တွယ်နေသည်။

“ အို့..ဆရာ.....ဆရာ..ဘာတေ ွ လုပ်နေတာလဲ ...ဘေးကကားပေါ်က မြင်လိမ့်မယ်....”

ဘေးချင်းယှဉ်ရှိနေတဲ့ဘတ်စ်ကားပေါ်က လူတွေ ဆိုရင်မြင်နိုင်တာကြောင့်နေ ွရွက်ဝါက ဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ လက်ကြီးကို

တွန်းဖယ်ရင်း ဟန့်တားလိုက်သည်။ လူမြင်မှာ စိုးလို့သာ တားလိုက်ရတာ ဖြစ်ပေမယ့်နွေရ ွက်ဝါ ( သို့မဟုတ် )

လင်းလင်းဆွေ လဲ စောက်ဖုတ်မှာ အရည်တွေ စိုစိုရွှဲနေရပြီ။

“ နင်ဖင်ဘယ်နှစ်ခါလောက်ခံဘူးလဲ.. နေဒွန်း အရင်ကကော ခံဘူးလား...နင်စိုးထွဋ်န ဲ့လိုးတာ ငါသိတယ် ...စိုးထွဋ်

နင့်ကိုဖင်ကော လိုးသေးလား...”

နွေရွက်ဝါလဲ ပါးစပ်ကြမ်းတ ဲ့ဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ မေးခ ွန်းတွေကြောင့်မျက်နှာလေး နီရ ဲနေသည်။ “ ဆရာရယ်...ဘာတွေ

လျောက်မေးနေတာလဲ...” လို့ရှက်သလိုညည်းလိုက်သည်။

“ ငါ ကြားချင်လို့ဟာ..ဖြေမှာ ဖြေစမ်းပါ....”

ဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ လက်ခလယ်ကြီးက ထမိန်ပေါ်ကနေပြီး အဖုတ်ကြောင်းကိုလိုင်းဆွ ဲနေပြန်လို့နေ ွရွက်ဝါလဲ

ဘေးကကားပေါ်က မြင်လေမလားလို့ဘယ်ညာ ကိုလှမ်းကြည့်မိသည်။

“ ဟိုလေ..ဟို.... ကိုစိုးထ ွဋ်နဲ့လည်း လုပ်ဖူးတယ်....”

ဦးအံ့ဘွယ်မှာ တဏှာစိတ်တွေ ထန်သထက်ထန်လာသည်။ သူ့ပုဆိုးထဲက အတန်ကြီး မတ်မတ်ထောင်နေတာ

နွေရွက်ဝါ တွေ့ရသည်။

“ နင်..နင်.. ငါ့ကိုလည်း ဖင်ပေးချဟာ...”

ဦးအံ့ဘွယ်သည်စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နွေရွက်ဝါရဲ့ ထမိန်ကိုဆ ွ ဲဖြေဖို့ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ ဆရာ..ကားထ ဲမှာ မကောင်းပါဘူး.. လူတွေ မြင်ကုန်မယ်... ဆရာခေါ်တဲ့နေရာရောက်မှလုပ်ပါ ..”

“ အေး..နင်ငါ့လီးကို စုတ်ပေးရမယ်နော်...”

“ အင်းပါ.. ဆရာရယ်... စိတ်ချပါ ...”

ဦးအံ့ဘွယ်သည်သူ့တိုက်ခန်းအနားကိုရောက်သောအခါ တဏှာစိတ်တွေက ပြင်းထန်လွန်းနေတာ ကြောင့်ကားကို

ကြုံရာနေရာမှာ ထိုးရပ်လိုက်သည်။

“ ဆရာ..ဒီနေရာမှာ ကားရပ်လို့ရရ ဲ့လား...”

“ အို...မသိဘူးဟာ...ငါ ရပ်ချင်တ ဲ့နေရာ ရပ်မှာဘ ဲ...”

သူတို့ကားထဲက ဆင်းကြသောအခါ ယဉ်ထိန်းရ ဲတယောက်သည်သူတို့ကားဆီကိုလျှောက်လာနေသည် ။

“ ဒီနေရာမှာ ကားရပ်လို့မရဘူးဗျ....”

“ ဟေ့..ရ ဲဘော်...ငါက မူးယစ်က ရဲမှူး.... ငါတို့အရေးကြီး တာဝန်နဲ့လာတာ.. ရပ်လို့မရလည်း မင်း ငါ့ကားနားက

စောင့်ပေး.. မကြာဘူး..ခဏဘဲ...”

“ ဟုတ်....ဟုတ်ကဲ့...”

ဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ ဒီဇိုင်းန ဲ့အသံသြသြကြီးကြောင့်ယဉ်ထိန်းရ ဲသားလေးသည်ဦးအံ့ဘွယ်ကိုအလေးပြုလိုက်သည်။

တိုက်ခန်းပေါ်ကိုတက်ကြတဲ့အခါမှာ ဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ ပုဆိုးအောက်က အချောင်းကြီး ထိုးထောင်ထွက်နေတာ နွေရ ွက်ဝါ

မြင်နေရသည်။ ဒီလူကြီး တအား ထန်နေပြီ.. အခန်းရောက်ရင်တော့ငါ့ကိုအပီအပြင်လိုးတော့မှာဘဲ... လို့သူမ

တွေးနေမိရင်း စောက်ပတ်တအား ယားတက်လာရသည်။

အခန်းထဲကိုရောက်တာန ဲ့ဦးအံ့ဘွယ်သည်သူ့ခါးက ပုဆိုးကိုကွင်းလုံး ဆ ွဲခ ျွတ်ချလိုက်သည်။

အတ ွင်းခံဘောင်းဘီဝတ်မထားတာကြောင့်သူ့ကိုယ်အောက်ပိုင်း ဗလာကျင်းသွားတာနဲ့မဲပြောင်ရှည်လျားတ ဲ့

လီးတန်ကြီး မတ်မတ်ထောင်နေတာကို နွေရွက်ဝါ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒစ်ပြ ဲကြီး ထိပ်က အပေါက်လေးကနေ

အရည်ကြည်တွေ စိမ့်ယိုကျနေတာကိုလည်း တွေ့မြင်နေရသည်။ အမွှေးမ ဲမ ဲတွေ ကြားက လီးကြီးကို မြင်ရတာန ဲ့

နွေရွက်ဝါ ခံချင်စိတ်တွေ ထိန်းလို့မရအောင်ဘဲ ထကြ ွလာတော့သည်။

“ လင်းလင်းဆေ ွ.... ငါ့လီးကိုစုတ်ပေး....”

သူမကလည်း စုတ်ချင်နေတာ ..။ ဒူးလေးထောက်ပြီး ပူပူနွေးနေ ွး လီးတန်ကြီးကိုပါးစပ်လေးဟပြီး ငုံလိုက်သည်။

သူ့လီးကြီးက နွေရ ွက်ဝါ ပါးစပ်န ဲ့အပြည့်ဘ ဲ ။ ငံကျိကျိလီးဒစ်ကြီးကို စပြီး စုတ်ပေးလိုက်သောအခါ ဦးအံ့ဘွယ်

မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး အင်းကန ဲ အသံထွက်လိုက်တာကိုမော့ကြည့်လိုက်လို့နွေရွက်ဝါ တွေ့လိုက်ရသည်။ စိတ်ထဲမှာ (

သေချင်းဆိုးကြီး ..ဇိမ်ခံနေလိုက်တာ ...) လို့ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ သူ့ညှီစို့စို့လီးကြီးကိုတော့ခပ်သွက်သွက်လေး

စုတ်ပေးလိုက်သည်။

တ ွ ဲလောင်းကျနေတဲ့သူ့လဥကြီး နှစ်လုံးကိုလည်း လက်ဖဝါးထဲ ဖ ွဖွလေး ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ ဦးအံ့ဘွယ်ကြီး

တအင်းအင်းနဲ့ဖီလင်တွေ စွတ်ဆက်တက်နေပြီး တခါတခါ နွေရ ွက်ဝါရဲ့ ခေါင်းကိုသူ့လက်ကြီးနဲ့

လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့လီးကြီးကိုစုတ်နေတဲ့ကြားက ပါးစပ်ထဲကိုထိုးညှောင့်ချင်သေးသည်။

“ အား....အား....ကောင်းလိုက်တာဟာ.. စုတ်..စုတ်.. နင့်လျာလေးနဲ့ကလိပေး....အီးဟီး..အဲလိုလေး..အဲလိုလေး

….ကောင်းတယ်.....အိုး...ကောင်းတယ် ...အားဟား..စုတ်..စုတ်”

သူ့ကိုယ်ကြီး ဆတ်ကန ဲ ဆတ်ကနဲ တုန်ခါသွားလို့ပြီးများသ ွားတာလား စိတ်ပူလိုက်မိသည်။ သုတ်ရည်တွေ ပါးစပ်ထဲ

ဝင်မှာထက်. .ပြီးသွားလို့အလိုးမခံလိုက်ရမှာကိုစိုးလို့ ..။

နွေရွက်ဝါ သူ့လီးကြီးကိုအစုတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ အင်..ဟင်.... ဘာလဲ..ဘာလို့လဲ....”

ဦးအံ့ဘွယ်မျက်လုံး ပွင့်လာသည်။

“ ဆရာ... လုပ်စရာရှိတာတွေ လုပ်လိုက်ရအောင်..ကျမ...ကျမ....”

ကျမ စောက်ပတ်တွေ အရမ်း ယားနေပြီလို့ပြောလို့မထွက်ဘူး ။

ဦးအံ့ဘွယ်လည်း တော်တော့်ကိုထန်နေပြီထင်တာဘဲ ။

“ လာ..လာ..လင်းလင်းဆေ ွ..” လို့လက်ကိုဆ ွ ဲခေါ်သည်။ အိပ်ခန်းထဲကို ..။

အိပ်ခန်းထ ဲမှာ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်အိုကြီးတလုံး ရှိနေသည်။ ရေမြုပ်မွေ့ရာထူထူနဲ့။

“ နင့်အဝတ်တွေ ချွတ်ဟာ....” လို့ဦးအံ့ဘွယ်က ပြောရင်း သူ့ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှာကျန်ရှိနေတဲ့ရှပ်လက်တိုကို

ခ ျွတ်လိုက်သည်။ နွေရွက်ဝါလည်း တအား ခံချင်စိတ်တွေ များနေသည်။ အဝတ်တွေကိုအမြန်ဆုံး

ခ ျွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်သွားတ ဲ့သူမကို ဦးအံ့ဘွယ်က ပြူးကျယ်တ ဲ့မျက်လုံးကြီးတွေနဲ့

စိုက်ပြီးကြည့်သည်။

“ အဝတ်မပါဘ ဲ နင်တော်တော်လှတာဘဲ လင်းလင်းဆွေ... နင့်နို့တွေက တွ ဲမကျသေးဘူး...”

“ ဆရာရယ်... ခစ်ခစ်ခစ်...”

“ ကုတင်စောင်းမှာ ပက်လက်အိပ်ပေး...”

“ ကောင်းပါပြီတ ဲ့ရှင်...”

နွေရွက်ဝါ ( သို့မဟုတ် ) လင်းလင်းဆွေ ကုတင်စောင်းမှာ ဦးအံ့ဘွယ်ခိုင်းတဲ့အတိုင်း ပက်လက်အိပ်ကာ

နေပေးလိုက်တော့ဦးအံ့ဘွယ်လည်း သူမပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကိုဆ ွဲဖြ ဲလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်ကာ

နေရာယူလိုက်သည်။ နေ ွရွက်ဝါရဲ့ ပေါင်ဂွဆုံက မိန်းမအင်္ဂါ စောက်ဖုတ်ကြီးက ခုံးဖေါင်းကြွနေသည်။ အရည်တေ ွလဲ

စိုလူးနေသည်။

စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသား ထူထူကြီးတွေက ပေါင်ဖြ ဲထားလို့ဟတတလေး ပွင့်အာနေတော့အတွင်းသား ရဲရဲတွေကို

ဦးအံ့ဘွယ်မြင်လိုက်ရတော့သူ့လီးတန်ကြီးက တထပ်ထပ်နဲ့လှုပ်ခါသွားသည်။ ကမူးရှူးတိုးဘ ဲ သူ့လီးကြီးကို

စောက်ဖုတ်မှာ တေ့ပြီး ဖိထိုးသွင်းလိုက်သည်။

နွေရွက်ဝါလည်း တအား ယားတာမှ စောက်ဖုတ်ထဲက လှိုက်လှိုက်ယားနေတာဆိုတော့ဦးအံ့ဘွယ်ထိုးထည့်တာကို

ခါးလေးကော့ပေါင်တွေ အစွမ်းကုန်ဖြ ဲကား ခြေထောက်တွေ မိုးပေါ်ထောင်လို့ခံယူလိုက်သည်။

လီးတုတ်တုတ်ကြီးက တဖျစ်ဖျစ်န ဲ့စောက်ဖုတ်အတ ွင်းသား နုနုလေးတွေကိုပွတ်တိုက်ရင်း အတ ွင်းကို

ဝင်ရောက်သ ွားသည်။

“ အင်း....အား.....အား.....ဆရာ..ဆရာ...ဖြေးဖြေး...... ကျွတ်ကျွတ်...ဆရာ့ဟာကြီးက တကယ့်

အယ်စတုံကြီး....ရှီး.....”

မ ဲ့ရွဲ့ကာ ပြောလိုက်တ ဲ့နွေရွက်ဝါကိုဦးအံ့ဘွယ်က ဘာမှပါးစပ်က မပြောပေမယ့်စိတ်ထဲက “ ကောင်မ.. ပိုနေတယ်..

လီးပေါင်းစုံနဲ့လိုးလာတ ဲ့စောက်ကောင်မ က ကညာ လာစစ်နေတယ်...” လို့ပြောလိုက်ရင်း လီးကို

သုံးလေးချက်လောက်ခပ်ဖြေးဖြေး အသွင်းအထုတ်လုပ်လိုက်သည်။

“ အင်း..အင်း..ဟင်း........ အမလေး..ဆရာရယ်... ကြီးလိုက်တဲ့လီးကြီး....”

“ နင်ကြိုက်လား...လင်းလင်းဆေ ွ....”

“ အင်း..အင်း....ကြိုက်တယ်.....အိုး...ရှီး......လိုး..လိုး..ဆရာ..လိုး......”

အရည်တွေက တအားထွက်နေတာကြောင့်စွပ်စွပ်ဆိုတ ဲ့အသံတွေ ထွက်လာသည်။

နို့ကြီးတေ ွက လိုးဆောင့်လိုက်တိုင်း တုန်ခါ လှုပ်နေသည်။ ဦးအံ့ဘွယ်က နို့ကုန်းစို့သလိုလက်န ဲ့လည်း

နို့သီးခေါင်းတဖက်ကိုပွတ်သပ်သည်။ ထောင်ထားတဲ့လင်းလင်းဆွေရဲ့ ခြေထောက်တွေကိုပူးစုပြီး သူ့လက်တဖက်နဲ့

ကိုင်လိုက်ပြီး ပြူးထွက်နေတဲ့မို့ဖေါင်းဖေါင်း စောက်ဖုတ်ကြီးထဲကိုဆက်တိုက်ဒလစပ်ဆောင့်လိုးသည်။

“ အင်း..အင်း...အား.....အား...အား......”

ဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ တွ ဲလောင်းကျနေတဲ့ဂေ ွးစိဥကြီးတွေက တရမ်းရမ်းနဲ့ဆောင့်လိုက်တိုင်း လင်းလင်းဆေ ွရဲ့ဖင်ကြားကို

ရိုက်ခတ်နေသည်။

ကုတင်အိုကြီးကလည်း လူသားနှစ်ယောက်ကာမ တလင်းကြောင့်တက ျွိကျွိနဲ့ရမ်းခါ လှုပ်နေသည်။

လင်းလင်းဆွေ မျက်လုံး စုံမှိတ်ပြီး လိုးဆောင့်ချက်တေ ွကိုအရသာရှိနေခိုက်..“ လင်းလင်းဆွေ..ပုံစံပြောင်း

ကြရအောင်..” လို့ပြောလိုက်တ ဲ့ဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ အသံကြီးကြောင့်ဇိမ်ပျက်သွားပြီး မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ ဟင်..ဆရာ...ဘယ်လိုနေပေးစေချင်လဲဟင်...”

“ ဖင်ကုန်းပေးဟာ.....”

လင်းလင်းဆွေ လည်း မလုပ်ချင်ပေမယ့်ဦးအံ့ဘွယ်အကြိုက်လိုက်ကာ ဖင်ကုန်းပေးလိုက်သည်။

ဦးအံ့ဘွယ်သည်ဝိုင်းကားနေတဲ့ဖင်တုံးဖြူဖြူကြီးတွေကိုသဘောကျပြီး ဖတ်ကနဲ ဖတ်ကနဲ လက်ဝါးကြီးတေ ွနဲ့

ရိုက်နေလို့လင်းလင်းဆွေ က “ အဟင့်..ဆရာ.. မလိုးဘဲ ဘာလုပ်နေတာလဲ.. ဒီမှာ ကုန်းပေးထားရတာ...” လို့

ညုတုတုအသံလေးနဲ့ပြောလိုက်သည်။

ဦးအံ့ဘွယ်က “ လိုးမှာပါဟာ..မပူပါနဲ့.. နင့်ဖင်တုံးတွေက လှလွန်းလို့ပါ....” လို့ပြောကာ လင်းလင်းဆွေ ဖင်တွေက်ု

လက်နှစ်ဖက်န ဲ့ဖြ ဲကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဦးအံ့ဘွယ်လည်း မိန်းမများရဲ့စအိုပေါက်ကိုဖင်ခံဘူးထားသလား..

မထားသေးဘူးလား ဆိုတာ အမြ ဲလေ့လာ စူးစမ်းခ ဲ့သည်။

လင်းလင်းဆွေရ ဲ့ စအိုပေါက်လေးသည်လိုးဘူးထားမှန်း သိသာနေသည်။ စအိုပေါက်ကိုသူ့လက်မကြီး န ဲ့ချေနယ်

ဆော့ကစားနေလိုက လင်းလင်းဆွေက “ ဆရာ..ဖင်လိုးမလို့လား.. စောက်ပတ်ကိုအရင်မလိုးဘူးလား...” လို့

ပြောလိုက်သည်။

“ နင့်စောက်ပတ်ကိုလိုးမှာပါ လင်းလင်းဆွေရယ်..မပူပါနဲ့.... မလိုးခင်အရင်ယက်လိုက်အုံးမယ် ...”

“ အို....မယက်န ဲ့တော့..ကျမ လိုချင်လှပြီ...လိုးမှာသာ လိုးပါတော့ရှင် ...”

ဦးအံ့ဘွယ်က သူမ စကားကို နားမထောင်ဘ ဲ ဖင်တုံးတွေ ကြားက ပြူးထွက်နေတဲ့စောက်ပတ်ဖေါင်း

ဖေါင်းကြီးကိုသူ့လျာကြီးန ဲ့အပြားလိုက်ယက်လေတော့သည်။

“ အား.....အား.....အ......ဆရာရယ်....စောက်ပတ်တအား ယားနေပါတယ်ဆိုမှ....”

ဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ စောက်ပတ်ယက်တဲ့အသံတွေက တပြတ်ပြတ်နဲ့ဆူညံနေသည်။

“ တော်ပြီ..မယက်န ဲ့တော့..လိုးပေးပါတော့....”

ဖင်ကြီးတွေ ရမ်းခါလှုပ်ရင်း လင်းလင်းဆေ ွက တောင်းဆိုနေပေမယ့်ဦးအံ့ဘွယ်က ဂရုမစိုက်ဘဲ စောက်ပတ်ကို

သဲကြီးမ ဲကြီး ဖိကာ ယက်နေသည်။ လင်းလင်းဆွေက စောက်ပတ်ကိုမယက်တော့ဘ ဲ လိုးဖို့တောင်းဆို

တောင်းခံလေလေ ဦးအံ့ဘွယ်က ပိုပြီးယက်ချင်လေလေ ဘ ဲ ။

တဏှာစိတ်တွေ အမြင့်ဆုံးကိုထကြွနေပြီဖြစ်တဲ့ဦးအံ့ဘွယ်ဟာ စောက်ပတ်ကိုလျာပြားကြီးန ဲ့ယက်

စောက်ခေါင်းထဲကိုလျာထိပ်န ဲ့ထိုးနေရုံနဲ့အားမရတော့ဘဲ လင်းလင်းဆွေရ ဲ့ စအိုပေါက်လေးကိုပါ သူ့လျာကြီးနဲ့

ထိုးကလိပါတော့သည်။ လင်းလင်းဆွေမှာ ဖင်လိုးခံဘူးပေမယ့်ဘယ်ယောကျ်ားကမှအခုလိုဖင်စအိုပေါက်ကို

မယက်ပေးဘူးလို့အတွေ့ထူးထူးမှာ နစ်မျောသာယာနေမိသည်။

“ အား...အား....အား.... အီး...အမလေး.......ဆရာရယ်...အို...ဘာတွေ လုပ်နေတာလ ဲ.....”

ဖင်ပေါက်လေးကိုအယက်ခံရသော လင်းလင်းဆေ ွသည်စောက်ပတ်မှကျင်တက်ကောင်းလွန်းသ ွားရပြီး

တချီပြီးသွားရသည်။

ဦးအံ့ဘွယ်လည်း ကျေနပ်အောင်ယက်ပေးပြီးတာမို့စောက်ပတ်နှင့်ဖင်ပေါက်ကနေ ပါးစပ်ခ ွာလိုက်ပြီး

စောက်ပတ်ကိုသူ့လီးကြီးန ဲ့လိုးဖို့ပြင်ဆင်တော့သည်။ ဒစ်ပြ ဲကြီးသည်ထိပ်ပေါက်လေးက အရည်ကြည်တွေ စို့ထွက်

ယိုစီးနေသလို စောက်ပတ်ကြီးှမှာဘ ဲ ကာမအရေကြည်တွေရော ဦးအံ့ဘွယ်ဘာဂျာကိုင်ထားလို့သူ့သွားရေတွေရော

စိုစိုရွှဲနေသည်။ လီးဒစ်ကြီးကိုဖိသွင်းလိုက်သောအခါ လင်းလင်းဆွေ လည်း သူမ ဖင်တုံးတွေကိုပိုပြီး

ထောင်ပေးလိုက်ရင်း လီးကြီး စောက်ခေါင်းထဲ အဝင်ကိုငံ့လင့်နေသည်။

ဦးအံ့ဘွယ်လိုးပြီ။ ဖင်ထောင်ရက်ပုံစံန ဲ့သူ့လီးကြီး စောက်ပတ်ထဲ ဝင်ထွက်နေတာကိုငုံ့ကြည့်ကာ လိုးရလို့

စိတ်ပိုကြွပြီး ဖင်တုံးတွေကိုတဖန်းဖန်း ရိုက်နှက်ကာ ကော့ကော့ပြီး လိုးပါတော့သည်။

“ ကောင်းလား..ကောင်းလား ….. ” လို့လဲ ပါးစပ်က မေးသေးသည်။

လင်းလင်းဆွေလည်း “ ကောင်းတယ်..ကောင်းတယ်....လိုး...လိုး...” လို့ပြန်ဖြေသည်။

ဦးအံ့ဘွယ်ကြုံးသည်။ လိုးဆောင့်သည်။ တဖတ်ဖတ်တဖွတ်ဖွတ်နဲ့တအားအား အသံတွေ အစုံဘဲ

ကြားနေရသည်။ ဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ တရှူးရှူး အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းတွေရော ..။

လင်းလင်းဆွေ အရှိန်တက်လာပြီး တအီးအီးအော်ကာ ဦးအံ့ဘွယ်ကို မြန်မြန်န ဲ့ကြမ်းကြမ်းဆောင့်ပေးဖို့

ပြောလာသောအခါ ဦးအံ့ဘွယ်လဲ ရှိသမျှ အား အကုန်ထုတ်ကာ မနားတမ်း ဆောင့်ထည့်တော့လင်းလင်းဆွေလဲ “

အမလေး.. အမလေး.... အီး.... ရှီး...” န ဲ့တုန်တက်ခါရမ်းကာ “ ပြီး” သွား ရလေ သည်။

ဦးအံ့ဘွယ်လည်း လင်းလင်းဆွေ ပြီးသ ွားတဲ့အချိန်စောက်ပတ်က ကြွက်သားတွေကိုတအား ညှစ်လိုက်တာကြောင့်

သူလည်း ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘ ဲ သုတ်ရည်တွေ တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ထွက်ကုန်ပြီး အထွဋ်အထိပ်ကို

တက်လှမ်းသွားရတော့သည်။

ဦးအံ့ဘွယ်လည်း စိတ်ဆောင်လို့သာ အခုလိုဒလကြမ်း ဆွ ဲပစ်လိုက်ခဲ့ပေမယ့်အသက်အရ ွယ်က မငယ်တော့။

တကိုယ်လုံး ခေ ျွးတွေ ရွှဲနစ်ကာ ဟောဟဲ.. ဟောဟဲ...နဲ့မောဟိုက်နေ၏ ။

လင်းလင်းဆွေမှာလည်း သူမကို ပြီးအောင်ကောင်းအောင်လိုးပေးတဲ့အတွက်ကျေနပ်နေသည်။

 ....................။....................။....................

.

.

.

ကိုကိုမောင်လည်း သူဖွက်ထားတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ယူလို့အဆင်ပြေသွားသည်။

ငွေ လက်ထ ဲ ပြန်ရှိတာနဲ့ကိုကိုမောင်လည်း ခေါင်းပြန်ထောင်လာသည်။ မိုးဆမ်းလည်း ကိုကိုမောင်အဆင်ပြေလို့

လက်ဖျား ငွေသီး... လိုတာ အကုန်ရလို့ပျော်မဆုံးဘူး ။

အသစ်ဖွင့်တဲ့ပလာဇာ ကုန်တိုက်တွေမှာ မိုးဆမ်းကိုအမြဲ တွေ့နိုင်သည်။

ဘာဘူသည်ကိုကိုမောင်နဲ့အတူတူအလုပ်တွဲလုပ်နေလို့မိုးဆမ်းနဲ့နီးစပ်နေသည်။ မိုးဆမ်းက ငွေ အခက်အခ ဲ

ရှိတုံးမို့ဘာဘူ့ဆီအကူတောင်းရင်း ဘာဘူန ဲ့ညိစွန်းခ ဲ့တာ ဖြစ်ပေမယ့်ဘာဘူ့လီးနဲ့ဘာဘူ့ကာမ

စပ်ယှက်တာတွေကိုတော့ကြိုက်သွားခ ဲ့လို့ဘာဘူ့ကို ပြန်ကုန်းချင်တဲ့စိတ်တွေ ဝင်သည်။ ဘာဘူကလည်း

မိုးဆမ်းကိုကိုကိုမောင်ရဲ့ အလစ်မှာ ဖြုတ်လို့ရရင်ဖြုတ်ချင်သည်။

ကိုကိုမောင်သည်ထောင်က ထွက်လာခါစ နေ့တိုင်း ညတိုင်း ငတ်ခ ဲ့သမျှ အတိုးချကာ ဆော်ခဲ့ပေမယ့်

အခုရိုးအီသွားပြီး သူ့အလုပ်တွေ ဖက်ကို စိတ်ရောက်နေသည်။ မိုးဆမ်းနဲ့မဖြုတ်ဖြစ်ဘူး ။

ကိုကိုမောင်က လက်ထဲ ငွေရှိတာနဲ့သူ့ကိုထောင်ထဲသွင်းပြီး သူ့မိန်းမ မိုးဆမ်းကိုသိမ်းပိုက်ခဲ့တ ဲ့နေဒွန်းကိုလက်စား

ချေချင်သည်။ နေဒွန်းကိုအနာတရ ဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့သူကြံစည်တော့သည်။

ဘာဘူသည်ကိုကိုမောင်နေဒ ွန်းကိုလက်စားချေဖို့ကိစ္စလုပ်ပေးသည်။ ကူညီသည်။

ဘာဘူ့မှာက ဒုစရိုက်လောကသား တပည့်တပန်းတွေ ရှိသည်။

ထောင်ခါလို့အပြင်ကိုခဏလေးန ဲ့ပြန်ရောက်လာတ ဲ့တပည့်တချို့က အလုပ်လုပ်ချင်လို့ခဏခဏ လာလာ

အလုပ်တောင်းသည်။

ဘယ်သူ့ကိုရိုက်ပေးရမလဲ.. ဘယ်သူ့ကိုအပျောက်ရှင်း ပေးရမလဲ ဆိုပြီး...။

ဘာဘူရဲ့ တပည့်သုံးယောက်က နေဒွန်းကိုဝိုင်း နှိပ်ဖို့တာဝန်ယူကြောင်း ကိုကိုမောင့်ကိုအာမခံသည်။ နေဒွန်းမှာ

သေနတ်ရှိတဲ့အကြောင်း ကိုကိုမောင်သိသည်။ သို့ပေမယ့်မြို့ထ ဲ လူလည်ခေါင်နေ့အချိန်ကြီးဆိုရင်နေဒွန်းသည်

သူ့တရားမဝင်သေနတ်ကိုသုံးရ ဲမည်မထင်ဘူး ။ ဘာဘူရဲ့ တပည့်ထောင်ထွက်လူမိုက်သုံးယောက်က နေဒွန်း

သ ွားတတ်လာတတ်တဲ့နေရာတွေကို စောင့်ကြည့်ထားပြီး အကွက်အကွင်း ကောင်းတ ဲ့နေရာမှာ စောင့်ပြီး

လုပ်ကြံကြမှာ ဖြစ်သည်။

နေဒွန်းသည်နောက်ဆုံးအနေနဲ့အချီကြီး အလုပ်တခုကိုလုပ်လိုက်ပြီး နောက်ကိုဥပဒေနဲ့မကင်းတာတေ ွကို

မလုပ်တော့ဘဲ ကောင်းရောင်း ကောင်းဝယ်ဘဲ လုပ်တော့မည်လို့စဉ်းစားနေသည်။

ယခုတောင်သူ့မှာ ရင်းထားတဲ့စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေ အများကြီး ရှိနေပြီ။

နောက်ဆုံးအနေနဲ့အပ ွကြံလိုက်ချင်သေးသည်။

သက်ဆိုင်ရာ ဌာနတေ ွက လူကြီးတွေကိုငေ ွသုံးပြီး ပေါင်းသင်းထားခ ဲ့လို့ပိုင်သင့်သလောက်ပိုင်သည်။

ဒီတချီနောက်ဆုံးအနေနဲ့ပုံအောလိုက်မည်လို့စဉ်းစားနေတာ ..။

နေဒွန်းသည်စင်သီယာမြိုှုင်ကိုသူ့မောင်ကိစ္စကူညီပေးပြီးအရယူခဲ့သလိုမိုးဆမ်းကိုလည်း ငွေနဲ့ေပေါက်ပြီး

အရယူခဲ့သည်။ အခုလဲ အကွက်ကောင်းလေးတခုထပ်တွေ့သည်။ ကံဆိုးလ ွန်းလို့ဒုက္ခတွေ ပင်လယ်ဝေနေရတဲ့

သီရိချို ဆိုတဲ့မိန်းကလေး တယောက်ကိုသူမျက်စိကျသည်။

သီရိချို သည်အမေကလည်း ရောဂါသည်..အဖေကလည်း နေ့စားအလုပ်သမား.. နေစရာ အိမ်မရှိ.. စားစရာ မရှိ...

အခက်အခဲတွေကိုမဖြေရှင်းနိုင်ဖြစ်နေသည်။ သို့ပေမယ့်သီရီချိုသည်နွမ်းပါးတ ဲ့အဝတ်အစားတွေ ကြောင့်နဲ့..

အလှမပြင်နိုင်တဲ့အတွက်စုတ်ပြတ်ပြတ်ဖြစ်နေပေမယ့်ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး ကိုယ်လုံးလေးက စွ ဲမက်စရာလေး ..။

လတ်တလော သူစားသုံးနေတ ဲ့နွေရွက်ဝါ က သွက်လက်ချက်ချာပြီး လုပ်တတ်ကိုင်တတ်လို့သူ့အလုပ်တွေမှာ

နေဒွန်း စမ်းသုံးကြည့်သည်။ နွေရွက်ဝါသည်သူ့အပေါ်မှာ သစ္စာလ ဲ ရှိသည်လို့သူထင်လို့နေ ွရွက်ဝါကိုအလုပ်တွေ

လုပ်ခိုင်းနေသည်။ လတ်တလော နေဒွန်းမှာ စော်မရှိဘူး ..။

သီရိချိုကိုငွေနဲ့ပေါက်ပြီး ရယူဖို့နေဒွန်း ကြံစည်တော့သည်။

သူတွက်ဆထားတ ဲ့အတိုင်း သီရိချို ဆိုတ ဲ့မိန်းကလေးကလည်း မိသားစုအဆင်ပြေရေးအတွက်သူမကိုယ်ခန္ဒာကို

နေဒွန်း လက်ကိုဝကွက်အပ်ဖို့သဘောတူလိုက်သည်။ နေဒွန်းကလည်း ပစ္စည်း အသစ်လေး စားသုံးရမှာမို့သွားကြီး

ဖြီးကာ သီရိချို အတွက်အကုန်အကျ ခံသည်။ သုံးသည်။ အချိန်ကုန်လူပင်ပန်းခံသည်။

နွေရွက်ဝါ ဖုန်းဆက်လာသည်။ ပစ္စည်း အဝယ်ရှိသည်။ အများကြီး လိုချင်သည်...တ ဲ့။ နေဒွန်း သူ့လူယုံ

သော်တာမိုးကိုခေါ်မေးသည်။ ဝယ်လက်တွေ လိုချင်တဲ့ပမာဏ ပေးနိုင်မလား..ဆိုတာ ။

နေဒွန်းသည်ပုဇွန်တောင်ချောင်း နဘေးမှာ စက်လှေတွေ လ ွန်းတင်တဲ့အလုပ်ဗန်းပြထားပြီး ရာဘ စိတ်ကြွဆေးတွေ

ထုတ်လုပ်နေခ ဲ့တာ ကြာပြီ။ ရာဘစိတ်ကြွဆေးပြား ထုတ်လုပ်ဖို့က နေရာကျယ်ကျယ်မလို။ကုန်ကြမ်း ရဖို့ဘဲ လိုသည်

။

သော်တာမိုးက ဝယ်လက်အလိုရှိသလောက်သူတို့ပေးနိုင်သည်လို့ပြန်ဖြေလို့နေဒွန်း အရမ်းပျော်သွားသည်။

နွေရွက်ဝါ က တဆင့်ဝယ်လက်တွေကိုရနိုင်တ ဲ့အကြောင်း အကြောင်းပြန်လိုက်သည်။

အင်း..ဒီလုပ်ငန်းတွေကိုအပြီးအပိုင်စွန့်လွှတ်နိုင်တော့မယ် ..။

သီရိချို ဆိုတဲ့အရိုးခံကောင်မလေးကိုတရားဝင်လက်ထပ်မယ်။ အေးအေးဆေးဆေး ကလောလို ပြင်ဦးလွင်လို

နေရာမှာ နေတော့မယ်လို့နေဒွန်း စိတ်ကူးနဲ့ပျော်နေသည်။

သူပိုင်ထရပ်ကားတွေထဲက တစီးကိုပုဇွန်တောင်က သူ့စက်ရုံဝင်းထ ဲမှာ ပစ္စည်းတွေ တင်ခိုင်းလိုက်သည်။ နေ ွရွက်ဝါ

ကိုတာဝန်ပေးလိုက်သည်။ အကြောင်းကြောင်း ကြောင့်တခုခုအတားအဆီး ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်နွေရွက်ဝါလို

သွက်လက်ချက်ချာတဲ့မိန်းမချောလေး တယောက်က ဖြစ်တ ဲ့နည်းန ဲ့ညှိပစ်လိုက်နိုင်မည်မဟုတ်လား ။

သီရိချိုနဲ့ဒီနေ့တွေ့မည်။ သီရိချို ရဲ့ မိသားစုကိစ္စအ၀၀ကိုသူတာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီမို့ဒီကနေ့သီရိချို သူ့ဆီကို

လာမည်။ နေဒွန်း ပြုံးလိုက်သည်။ အင်း..သူကလေးက တောသူအသားညိုညိုပေမယ့်ပေါင်တန်ရှည်သည်။

ရွှေဘိုမင်းကြိုက်... နေဒွန်းအကြိုက် ..။ ရင်တွေ တင်တွေကလည်း ဖွံ့သည်။ ဖြိုးသည်။ အချိုးကျသည်။

အာဟား....ဒီနေ့တော့ ….. ။

စတားစစ်တီးက သူ့ကွန်ဒိုတိုက်ခန်းမှာ နေဒွန်း ရှိနေသည်။ သည်ကွန်ဒိုကိုသီရိချိုကိုချိန်းထားတာ ။

ကားလွှတ်ကြိုမည်ဆိုတာကိုကောင်မလေးက လက်မခံဘူး..။ သူမဖါသာ လာမည်တဲ့။ အင်း...သမီး လိမ္မာလေး

..ပါ..။ မိဘအတွက်မိသားစုအတွက်ကိုယ်ကိုစ ွန့်တဲ့သူရဲကောင်းမလေး ..။ စားရသောက်ရ အုံးမည် . .။

ကောင်းလေစွ..ကောင်းလေစ ွ....။

တစ်တစ်တစ်..တစ်တစ်တစ်.....။

ဖုန်းမြည်လာသည်။

သော်တာမိုး ခေါ်နေတာ..။ စက်ရုံတာဝန်ခံ...။

“ ဟေး...သော်တာမိုး... ဘာထူးလဲ...”

“ ဆရာ.... အရေးကြီးလို့ဆရာ စက်ရုံကို ခဏ လာနိုင်မလား.... ပြစရာ ပြောစရာ ရှိလို့...”

“ ဟာ...မင်းကလဲ.. ငါက ဘာကြောင့်လာရမှာလဲ.. ငါ ဘယ်တုံးက လာဘူးလို့လဲ..”

“ မဟုတ်ဘူး..ဆရာ.. ဖုန်းနဲ့ပြောလို့မကောင်းဘူး.. ဆရာကိုယ်တိုင်လဲ လာကြည့်မှ ဖြစ်မယ်.. လာခဲ့လိုက်ပါ...”

သော်တာမိုးက မျက်နှာလွှဲထားလို့ရတဲ လူယုံတပည့်ရင်း ..။ သူတကယ်လိုလို့အရေးကြီးလို့ခေါ်တာဘ ဲ ဖြစ်မည်။

“ အိုကေလေ ..ငါ လာခဲ့မယ်... နွေရွက်ဝါ ကော အဲ့မှာ ရောက်နေပြီလား...”

“ ရောက်နေပြီ...ဆရာ... သူနဲ့ပြောမလား...”

“ မပြောတော့ဘူး.... ငါ လာခဲ့မယ်....”

အင်း..ဒီတခါ ဆော်တာက ရေလည်များတယ်ဆိုတော့တခုခုအရေးကြီးလို့ခေါ်တာဘဲ နေမယ်..။

ချက်ချင်း တိုက်ပေါ်က ဆင်းပြီး သူ့ကားန ဲ့ပုဇွန်တောင်က စက်ရုံကိုဦးတည်လိုက်သည်။

ဘရိန်း ( ခေါ် ) အောင်သာဆန်း

မျိုးသိန်းထွန်း ( ခေါ် )ကြံ့ကြီး

စိုးဝင်းထ ွဋ် ( ခေါ်) ကုလားဒိန်

ဘာဘူရဲ့ တပည့်သုံးယောက် ..။

ထောင်ထ ွက်လူမိုက်တွေ ...။

ဒီနေ့သူတို့သုံးယောက်သည်စတားစစ်တီး ကွန်ဒိုတိုက်တွေဆီကိုဝင်တဲ့ဂိတ်ပေါက်နားက ကားထဲမှာ

ထိုင်နေကြသည် ။ နေ့တိုင်း အပြင်ထွက်လေ့ရှိတ ဲ့နေဒွန်း ကိုစောင့်နေတာ ။ ဒီနေ့တော့နေဒွန်းကိုအပြတ်

ဆော်ပစ်မည်လို့သူတို့ပြင်ဆင်ထားနေသည်။ သူတို့သည်နေဒွန်းကိုစောင့်ကြည့်နေတာ တပတ်လောက်ရှိနေပြီ။

တိုယိုတာ ပရိုဘောက်စတေရှင်ဝက်ဂွန်းကား အဖြူရောင်ထဲမှာ ထိုင်နေကြ ပြီး ဂိတ်ပေါက်က

ထွက်လာတဲ့ကားတွေကိုစောင့်ကြည့်နေတာ ။

“ ဘရိန်း.... ဒီနေ့ဒီဘဲကြီးကို ဖြ ဲမှာ သေချာလား... ဆရာဘာဘူက အိုကေတယ်တ ဲ့လား...”

“ သေချာတယ်..ကြံ့ကြီးရာ....ဘာလဲ..မင်းက စိတ်မရှည်တော့ဘူးလား....ဒီနေ့လူပြတ်တဲ့တနေရာရာ

ရောက်ရင်ဒီဘဲကြီးကို ဒို့ဖြ ဲကြမယ်...”

“ အသေလျာ့ပလိုက်ရင်ပြီးရော.. ရှုပ်နေတယ် ...”

“ ကုလားဒိန်ရာ..ဆန္ဒသိပ်စောပါန ဲ့.. ဟားဟား....လုပ်ရမှာပါ...လက်မြန်ဖို့တော့အရေးကြီးတယ်နော.. ဒီဘဲကြီးက

သေနတ်ပါချင်ပါမှာ...”

ထိုအခိုက်နေဒွန်းရဲ့ ကား ဂိတ်ထဲက ထွက်လာတာကိုသူတို့တွေ့လိုက်ရသည်။

“ ပြောရင်းဆိုရင်း ဘဲကြီး ထွက်လာပြီ...ကြံ့ကြီး..လိုက်..လိုက်..န ဲနဲခွာလိုက်...”

“ လျာမရှည်ပါန ဲ့ကုလားဒိန်ရာ...ငါ နားလည်ပါတယ် ...

ပုဇွန်တောင်ငမိုးရိပ်ချောင်း ဘေးက သူ့ခြံဝင်းကြီးထ ဲကိုရောက်သောအခါ ဂိုဒေါင်ကြီး အရှေ့မှာ ရပ်ထားတ ဲ့ထရပ်ကား

ကိုတွေ့ရသည်။

ဂိုဒေါင်ကြီး အပေါက်ဝမှာ သူကားကို ရပ်လိုက်သည်။ လူရိပ်လူယောင်မမြင်ဘူး..။ အရေးကြီးတယ်ဆိုတ ဲ့

သော်တာမိုး ဘယ်မှာ ရောက်နေလဲ..။ နွေရွက်ဝါကိုလည်း မမြင်ဘူး ။ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး ဂိုဒေါင်ကြီး ထဲကိုသူ

ဝင်သည်။

မှောင်မ ဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဘယ်သူမှမရှိဘူး ..။

“ သော်တာမိုး.. သော်တာမိုး......”

သူခေါ်ကြည့်သည်။ ဘယ်သူမှမထူးဘူး ..။ ထရပ်ကားဆီကိုသူလျောက်သ ွားလိုက်ပြီး အနောက်ဖက်က တံခါးကို

ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အိုး.... ပစ္စည်းတွေ တင်ထားပြီးပြီဘဲ...။ မြန်မာငွေ ကုဋေတော်တော်များများ တန်မယ့်ရာဘ

စိတ်ကြွဆေးတေ ွ ပုန်းလိုက် ..စီကာ တင်ထားသည်။

သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး ဒီလောက်အဖိုးတန်တာတွေကိုဘာလို့များ လူစောင့်မရှိဘဲ

ထားထားပါလိမ့်လို့သော်တာမိုးနဲ့နေ ွရွက်ဝါတို့ကိုသူအပြစ်တင်မိသည်။ ကား အနောက်ခန်းက ဆင်းဖို့

လုပ်တဲ့အချိန်သူ့ကိုကားအောက်ကနေ ကာဘိုင်.. အမ်၁၆ သေနတ်တွေနဲ့ချိန်ထားတ ဲ့ရ ဲတွေ တပြုံကြီးကိုသူ

တွေ့လိုက်ရသည်။

“ ဟား....ညစ်ပြီ....”

သူ့ပုခုံးစလ ွယ်အိတ်ထဲမှာ သူကိုင်နေကျ ၉မမ ပစ္စတိုလ်က ရှိနေသည်။ ရာဘဆေးပြားတွေကလည်း ပုံးတွေနဲ့

ကားအပြည့်နဲ့။ သူနှစ်ကြီး ပြီလို့နေဒွန်း သိလိုက်သည်။

ရ ဲတွေက သူ့ကိုရှာဖွေသည်။ သေနတ်ကိုတွေ့သ ွားသည်။ သေနတ်ကိုတွေ့တော့ရဲတွေ သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်ပြီ။

လန့်ဖျန့်ပြီး သူ့ကိုသေနတ်န ဲ့ချိန်သူက ချိန်သည်။ သူ့ကိုလက်ထိပ်ခတ်လိုက်ကြသည်။

နေဒွန်းကား အနောက်က နောက်ယောင်ခံလိုက်ခ ဲ့ကြတဲ့ကြံ့ကြီး.. ဘရိန်းနဲ့ကုလားဒိန်တို့သံးုယောက်လည်း

နေဒွန်းရ ဲ့ကား ခြံကြီးထဲကို ဝင်သ ွားတော့သူတို့ကးကို ခြံပေါက်ဝမှာ ရပ်ခဲ့ပြီး သူတို့ပါလာတဲ့ဓါးရှည်တွေ ရဲဒင်းတေ ွ

ကိုင်ဆောင်ပြီး ခြံထဲကိုဝင်လိုက်ကြသည်။

နေဒွန်းကိုတွေ့တာန ဲ့စကားမေး မနေဘဲ ဝင်ခုတ်ကြမှာ......။

ရပ်ထားတ ဲ့ထရပ်ကားကြီး အနားကိုလည်း ရောက်ရော အပြာရောင်ယူနီဖေါင်း ဝတ်ရ ဲတွေကို ဗြုံးကနဲ

တွေ့လိုက်ရသည်။

“ ဟေ့ ..... ရပ်.... လက်ထဲက လက်နက်တွေ ချလိုက်....

သေနတ်မျိုးစုံန ဲ့ဝိုင်းချိန်ထားတဲ့ရဲများက သူတို့ကိုမြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ခိုင်းပြီး လက်ထိပ်တွေ

ခတ်လိုက်ကြသည်။

ဖူဆန်း တရုတ်ဘုံကျောင်း စားသောက်ဆိုင်ထဲက တခုသော စားပွ ဲတလုံးမှာ ကိုကိုမောင်ထိုင်နေသည်။

ကိုကိုမောင်ဘီယာသောက်ရင်း ထိုင်နေသည်။ သူ့စားပ ွဲပေါ်မှာ ဘီယာပုလင်းန ဲ့ဖန်ခွက်... ဖုန်းတလုံး ရှိနေသည်။

မကြာခင်ဘာဘူ့လူတွေက သူ့ရန်သူနေဒွန်းကိုလျော့ပြီးပြီလို့သူ့ဆီကိုဖုန်းဆက်ကြလိမ့်မည်။ သူတို့ဖုန်းအခေါ်ကို

သူစောင့်နေသည်။

မိုးဆမ်းကတော့ရှော့ပင်ထ ွက်မည်ဆိုပြီး မနက်ထဲက သူ့သူငယ်ချင်း တယောက်န ဲ့လိုက်သွားသည်။ နေဒွန်း ကို

လျော့လိုက်ပါ လို့ကိုကိုမောင်မခိုင်းဘူး.. မှတ်လောက်သားလောက်အောင်ဆုံးမလိုက်ပါ လို့ဘ ဲ ဘာဘူက တဆင့်

သ ွားလုပ်ပေးမယ့်လူမိုက်သုံးယောက်ကိုပြောခိုင်းတာ ..။ သူတို့ရိုက်ရင်း ထိုးရင်း လက်လွန်သွားရင်တော့လည်း

မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့ ..။

ဘဲကင်တဖတ်ကိုတူန ဲ့ညှပ်ပြီး စားသည်။ အင်း..နေဒွန်း.. နေဒွန်း.... ဒီနေ့တော့မင်း ခံရတဲ့အလှည့်ပေါ့ကွာ...။ သူ

ဘီယာ သုံးပုလင်းနဲ့ဘဲကင်တခြမ်း ကုန်သည်အထိဖုန်း မခေါ်သေးဘူး ။ ဘာဘူရဲ့ လူတွေကိုတော့သူစိတ်ချသည်။

နေ့ခင်းကြောင်တောင်စားသောက်ဆိုင်ထ ဲ ဝင်ခုတ်သတ်ခ ဲ့တဲ့ကောင်ရယ်.. ယဉ်ထိန်းရဲက ငေ ွညှစ်လို့ယဉ်ထိန်းရဲကို

ဓါးန ဲ့ဆင်းပိုင်းတ ဲ့စပယ်ယာ လုပ်ခဲ့တ ဲ့ကောင်ရယ်... ဓါးပြဝင်တိုက်ရင်း အိမ်ရှင်ရဲ့ မိန်းမနဲ့သမီးကိုပါ မုဒိန်းကျင့်ခဲ့တ ဲ့

ကောင်ရယ်...။

တကယ့်ကိုလက်ရဲဇက်ရဲ ငါမနိုင်မသားတွေ လေ ..။

 ....................။....................။....................

.

.

.

ထောင်ပြူးနေတဲ့အစိလေးကိုလျာန ဲ့ဖိဖိယက်ပေးတော့မိုးဆမ်းရဲ့ အော်သံတွေက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်

ထွက်လာသည်။

အသားက ဖြူဆွတ်လွန်းတော့စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတေ ွက ပန်းနုရောင်ထနေကြပြီး အတွင်းသား တွေက

ရ ဲတွတ်နေသည်။ စောက်ဖုတ်ကိုကောင်းကောင်း ယက်ပေးနေရင်းက ဖင်ပေါက်နီနီလေးဆီကို ရေ ွ့သွားသည်။

ဖင်ပေါက်လေးကိုလျာထိပ်န ဲ့ထိုးထိုးပေတော့မိုးဆမ်း ထွန့်ထွန့်လူးနေရသည်။

“ အိုး....ရှီး.. ဘာဘူ..... ဘယ်တွေကိုယက်နေတာဘဲကွာ... အာ.....အိ.......ဟဟဟ....”

ဖင်တုံး ဖြူဖြူကြီးတွေ ရမ်းခါနေသည်။ တုံခါနေသည်။ နို့ကြီးတေ ွ ရော....။

စအိုပေါက်ထဲကိုလျာထိပ်နဲ့ဖိဖိထိုးပေးသည်။

“ အိုး..ဟိုး..အားပါး......အ......အ......အ.....ရှီး......ရှီး.......”

မိုးဆမ်း ရေရေလည်လည်ထိနေသည်။ ပြီးတာလဲ နှစ်ခါ ရှိပြီ ...။

ဘာဘူသည်တကယ့်ကိုအမှုတ်ကောင်းတဲ့ကောင် ..။

“ ဘာဘူ..”

“ အင်... ဘာလဲ...”

“ ဘာဘူ.. ယူ့လီးကြီးကိုလည်း ဒို့စုတ်ချင်တယ်.... ”

မိုးဆမ်းက မခို့တရို့နဲ့မျက်လုံးလေး ထောင့်ကပ်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

ဘာဘူကလဲ စောက်ဖုတ်ယက်ချင်မိုးဆမ်းကလဲ လီးစုတ်ချင်ဆိုတော့စစ်စတီနိုင်း ပုံစံန ဲ့တချိန်ထဲမှာ စုတ်ကြ

ယက်ကြသည်။ ဘာဘူသည်စောက်ဖုတ်ကိုရော စအိုပေါက်ကိုရော လျာန ဲ့ကလိပေး

သည်။ မိုးဆမ်းရဲ့ ပုလွေက ထိမိလွန်းအားကြီးလို့ဘာဘူတကိုယ်လုံး တုန်ခါပြီး သုတ်ရည်တွေ ပန်းထွက်ခါနီး

ဖြစ်လာရလို့မိုးဆမ်းရ ဲ့ ပါးစပ်ထဲက သူ့လီးကိုဆ ွ ဲထုတ်လိုက်ရသည်။

“ လိုးကြစို့..မိုးဆမ်း ..”

မိုးဆမ်း က “ သေးသွားပေါက်လိုက်အုံးမယ် ..” လို့ပြောပြီး ရေချိုးခန်းဆီကို လျောက်သွားသည်။

ဘာဘူက ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

.

.

.

ကိုကိုမောင်စောင့်ရင်း စိတ်မရှည်တော့ ..။

ဘာဘူ့ဆီက ရထားတ ဲ့လူမိုက်သုံးယောက်ရဲ့ ဟန်းဖုန်းနံပါတ်တွေထဲက နံပါတ်တခုကိုခေါ်ကြည့်လိုက်သည်။

တဖက်က ဖုန်းကိုင်လိုက်တာန ဲ့..“ အခုပြောတာ ဘယ်သူလဲ..” လို့မေးသည်။ လေသံက ခပ်မာမာ ..။ ကြံ့ကြီး

ဆိုတဲ့ကောင်ဖြစ်မည်။ တလောကလုံး သူကျွေးတာကို စားနေတယ်များ ထင်နေသလား မသိဘူး..။ ကြံ့ကြီး သည်

တော်တော့်ကိုမောက်မာတဲ့ကောင် ..။ အလကား ကြံ့ဖွတ်ကျား..။

“ ငါ ဘာဘူရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ.. မင်းတို့အလုပ်အဆင်ပြေလား... သိချင်လို့...”

“ ဘာအလုပ်လ ဲ.. ခင်ဗျား ဘယ်သူလ ဲ....”

“ ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး.. မင်းတို့ကိုဘာဘူက တဆင့်ခိုင်းထားတဲ့အလုပ်ဘယ်လိုလ ဲ သိချင်လို့...

နေဒွန်းကိစ္စ.....”

“ ခင်ဗျား.... ဘယ်သူလ ဲ...”

ကိုကိုမောင်ဖုန်းပိတ်လိုက်သည်။ ဟွန်း... ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ...။ဘာကောင်တွေလဲ...။

ဘယ်သူလဲ ဘဲ စွတ်မေးနေတယ် ..။

တီတုတီတုနဲ့သူ့ဖုန်း မြည်လာသည်။

ဟာ... ဟို ကြံ့ဖွတ်ကောင်ပြန်ခေါ်တာပါလား ..။

“ ဟေ့. .ကြံ့ကြီး....လား...”

“ ကြံ့ကြီး မဟုတ်ဘူး.... ငါက ပြေသိန်း... ဒုစရိုက်နှိမ်နင်းရေး ဌာနခ ွဲက ဒုရဲအုပ် ...”

“ ဘာ.....”

“ အေး ..နေဒ ွန်းရော. .ကြံ့ကြီးတို့ကော အထဲ ရောက်နေပြီ.. မင်းဘ ဲ ကျန်တော့တယ်.. မင်း ဘယ်မှာလ ဲ”

ဟာ... စောမြသန္တာ...ဘ ဲ......။

ဖုန်း ပိတ်လိုက်သည်။

“ ...အကိုကြီး... တဆိတ်လောက် ......”

သည်အချိန်မှာ သူ့ပုခုံးကိုအနောက်က လာတို့လို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟာ.... ရ ဲတွေ...။

“ ဘာ.. ဘာကိစ္စလ ဲ.....”“ ဟိုမှာ ရပ်ထားတဲ့ဟွန်ဒါဖစ်အဖြူလေး က အကိုကြီးရ ဲ့ ကားလား ..”

 “ဟုတ်ပါတယ် ..”

ကားမရပ်ရတဲ့နေရာမှာ ရပ်တာလဲ မဟုတ်ဘူး ..။ ဘာလို့လာမေးပါလိမ့် ..။ သူတို့က ယဉ်ထိန်းရဲ တွေလည်း မဟုတ်

...။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

“ ကျနော်တို့.. အကိုကြီးရ ဲ့ ကားကိုရှာဖေ ွ စစ်ဆေးချင်လို့ပါ....”

“ ဘာ..ဘာလို့လဲ.. ငါက ဘာလုပ်မိလို့လ ဲ...”

“ ကျနော်တို့ကိုတံခါး ဖွင့်ပေးပါ....”

ရ ဲတွေ သူ့ကားကိုရှာဖွေတဲ့အခါ ကားနောက်ခန်းထဲက စိတ်ကြွဆေးတေ ွ အထုပ်ကြီး တထုပ်တွေ့သ ွားသည်။

“ ဟာ..ဒါ..ဒါ.... ကျုပ်ဟာ မဟုတ်ဘူး.. မသိဘူး.... မသိဘူး... ဒါ ဘယ်က ရောက်နေတာလ ဲ.. ဟာ...ဒုက္ခပါဘဲ

ကျုပ်မလုပ်ဘူး...”

“ ကဲ..ခင်ဗျား..စခန်း လိုက်ခဲ့...”

“ ဟာ..ဘာလို့လိုက်ရမှာလဲ...”

“ စခန်းရောက်မှ ရှင်းဗျာ..... ဟေ့...သူ့ကိုလက်ထိပ်ခတ်လိုက် ...”

ကိုကိုမောင်လက်ထိပ်တန်းလန်းန ဲ့ရ ဲတွေ ခေါ်ဆောင်ရာကိုပါသွားရပြီ ..။

နွေရွက်ဝါ ( သို့ ) ဒုရဲအုပ်လင်းလင်းဆွေ သည်နေဒွန်းကို ဆေးပြားအထုပ်တော်တော်များများနဲ့ထိုးကျွေးလိုက်လို့

နေဒွန်း ထောင်ထဲ ရောက်သ ွားသည်။ ဆေးပြာတွေ အများကြီးကိုလင်းလင်းဆွေ သည်ရဲမှူး ဦးအံ့ဘွယ်နဲ့အတူ

ဖြောင်လိုက်သလိုနေဒွန်းရ ဲ့ က ွန်ဒိုသော့က သူမဆီမှာ ရှိတာကြောင့်ကွန်ဒိုတိုက်ခန်းရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ ထားတဲ့

ငွေတေ ွလည်း ရလိုက်သည်။

နေဒွန်းကိုရ ဲတွေ ဖမ်းသွားအပြီး လင်းလင်းဆွေသည်နေဒွန်းရ ဲ့ ကွန်ဒိုတိုက်ခန်းကိုချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်သည်။

ဝမ်းသာလုံး ဆ့နေတယ ို ်လို့ခေါ်မလား ..။ လင်းလင်းဆေ ွ ခြေလှမ်းတွေ သွက်နေသည်။ နေဒွန်းကိုသူ့စိတ်ကြိုက်

လိုတာ အားလုံး ပေးခဲ့ရတာတွေ အခုတော့တန်ဖိုးရှိပြီပေါ့။

ဦးအံ့ဘွယ်ကိုလည်း ဝေစားမျှစား ခွ ဲဝေပေးလို့ဦးအံ့ဘွယ်ရဲ့ အကာအက ွယ်ကိုရလို့လင်းလင်းဆွေ အစစ

အိုကေသည်။

နေဒွန်းရ ဲ့ အိပ်ခန်းထ ဲမှာ မွေ့ရာအောက်ထဲမှာ ညီညီလေး စီခင်းထားတ ဲ့အစိမ်းရောင်အမေရိကန်

ဒေါ်လာငေ ွထုပ်တွေကိုငေးကြည့်ရင်း..“ ငါတော့ချမ်းသာပြီ....”လို့တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

“ တင်း... တောင်...”

အခန်းတံခါး လျှပ်စစ်ခေါင်းလောင်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ ဟင်..ဘာ... ဘာများလ ဲ...”

လင်းလင်းဆွေသည်မဟုတ်တာ လုပ်ထားလို့စိတ်မလုံဘူး..။ နေဒွန်းများ ပြန်လွတ်လာလေသလား ..

လို့ထိတ်ကန ဲ စိတ်ပူသွားသည်။

ချောင်းကြည့်တဲ့အပေါက်လေးက ချောင်းကြည့်လိုက်တော့မိန်းကလေး တယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးသည်ငိုထားတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ကြိုးစား အားတင်းပြီး ပြုံးတဲ့အပြုံး..

တနည်းအားဖြင့်ဟန်ဆောင်တဲ့အပြုံးလေးန ဲ့..” ဦးနေဒ ွန်း ရှိပါလား ” လို့မေးသည်။ သူမဘေး ကြမ်းပြင်မှာ

လက်ဆွ ဲအိတ်နွမ်းနွမ်း စုတ်စုတ်လေး တလုံးလ ဲ ချထားသည်။

“ ဘာကိစ္စလ ဲ...”

“ သူခေါ်ထားလို့ပါ...”

“ မင်း က...”

“ ကျမနံမည်သီရိချို ပါ...”

အော်... နံမည်သိရတော့သဘောပေါက်သွားပြီ။

လင်းလင်းဆွေ နေဒွန်း ဘာတွေ လုပ်နေသလဲ ဆိုတာ အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပါ ..။ သီရိချို ကိစ္စကိုလင်းလင်းဆွေ

သိထားသည်။

“ မိန်းကလေး ..မင်း ကံကောင်းဖို့ဖြစ်တာဘ ဲ.. ဦးနေဒ ွန်း တယောက်ခရီးရှည်တခုကိုထွက်သွားလေ ရဲ့...

အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်ဘဲ.. ပြန်လာချင်မှတောင်လာမှာ.. ဒီတော့.. မင်းလဲ သ ွားလိုရ သွားပေတော့..”

“ရှင်....အမ..... အမ....မနောက်နဲ့နော်... တကယ်ပြောနေတာလား ...”

“ အော်..ခက်တော့တာဘ ဲ... ကဲကဲ...ခဏစောင့်..”

လင်းလင်းဆွေ တိုက်ခန်းထဲ ပြနဝင် ်ခ ဲ့ပြီး နေဒွန်းရ ဲ့ ဘီဒိုထဲက မြန်မာကျပ်အထုပ်တွေ တော်တော်များများကို

ထုတ်ယူပြီး ကျွတ်ကျွတ်အိပ်နဲ့ထည့်ပြီး ပြန်ထွက်လာကာ သီရိချို ဆိုတဲ့ကောင်မလေး ကိုပေးသည်။

“ ဒါ မင်း တခုခုလုပ်စားဖို့အရင်းအနှီး.... ကဲ.. သ ွားတော့....သွားတော့...”

“ ဟုတ်..ဟုတ်.. ကျေး..ကျေးဇူး...”

“ ကဲပါ..သွားတော့ဆို....”

လင်းလင်းဆွေ တိုက်ခန်းထဲ ပြနဝင် ်ကာ တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။

နေဒွန်းန ဲ့သူ့ဆေးပြား ထုတ်လုပ်တဲ့စက်ရုံ ... ဆေးပြား တော်တော်များများကိုဖမ်းပေးနိုင်တဲ့အတွက်

နံမည်ကောင်းလည်း ရပြီး ရာထူးလ ဲ တိုးမယ်လို့အထက်လူကြီးတွေက လင်းလင်းဆွေကိုပြောကြသည်။

ဘာဘူနဲ့မိုးဆမ်း တို့လည်း ကိုကိုမောင့်ကားထ ဲမှာ ဆေးပြားအထုပ်ထည့်ထားပြီး ကိုကိုမောင်ဘုံကျောင်း

စားသောက်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေတုံး ရဲကိုသတင်းပေးလိုက်လို့ကိုကိုမောင်လည်း ထောင်ထဲဝင်သွားသည်။

ကိုကိုမောင်ရဲ့ ငွေတွေနဲ့ပစ္စည်းတွေကိုမိုးဆမ်း နဲ့ဘာဘူရလိုက်သည်။ ဒီလိုရမယ်မှန်း သိလို့လည်း မိုးဆမ်းနဲ့

ဘာဘူပူးပေါင်းပြီး ကိုကိုမောင်ကိုနှိပ်လိုက်တာ ...။

မိုးဆမ်းသည်တောင်လိုပုံနေတဲ့ငေ ွထုပ်တွေကိုမြှောက်ပစ်ကစားရင်း “ ဘာဘူရေ.... မိုးဆမ်းတို့

ကမ္ဘာပတ်ကြရအောင်ကွာ....” လို့ပြောလိုက်တော့ကိုကိုမောင်ဆီက ရလိုက်တဲ့အိုမီဂါ ဆီးမာစတာ နာရီကို

သေသေချာချာ ကြည့်ရင်း သဘောကျနေတဲ့ဘာဘူက..“ သွားလေ..အာရှနိုင်ငံတွေကိုအရင်သ ွားမလား..

အနောက်ဖက်ဥရောပကိုအရင်သ ွားမလား...မိုးဆမ်း....ရွေး...” လို့ပြောလိုက်သည်။

မိုးဆမ်းက “ အာရှ.... အာရှအရင်ပတ်ချင်တယ်.....ထိုင်း..စင်္ကာပူ...ကမ္ဘောဒီးယား ...ဗီယက်နမ်.....

ဘာလီကျွန်း..... မလေးရှား.... ဂျပန်.... ထိုင်ဝမ်....”လို့ပြောတော့ဘာဘူလည်း.. တဟား ဟား ရယ်မောရင်း..“

ရတယ်လေ ..ပါးပါးလေး ပါ....” လို့ပြောလိုက်သည်။

 ....................။....................။....................

ထိုင်းနိုင်ငံ ..။

ဘန်ကောက်မြို့ ...။

RAMA V1 လမ်းမကြီးပေါ်က တခုသော ဟိုတယ် ..။

ပထမတန်းအဆင့်အခန်းကြီး တခန်းထဲမှာ ချုံုးငုယင်သည်ထိုင်းနိုင်ငံလုပ်ချမ်းဂ်ဘီယာကို သောက်ရင်း မြန်မာပြည်

ရန်ကုန်က အေးဂျင့်ပို့ထားတ ဲ့အချက်အလက်နဲ့ဓါတ်ပုံတွေကိုနောက်ဆုံးအကြိမ်အနေန ဲ့ပြန်ဖတ်

ပြန်ကြည့်နေသည်။

ချုံုးငုယင်သည်ဗီယက်နမ်လူမျို း ..ဆိုင်ဂုံမြို့ဇာတိဖြစ်သည်။ ဗီယက်နမ်.. ထိုင်း.. ကမ္ဘောဒီးယား တဝိုက်သွားလာ

လုပ်ကိုင်နေတ ဲ့ကြေးစား တယောက် ..။ ငွေရရင်ဘာမဆိုလုပ်သူပေါ့..။

သူ့လက်ထဲက ဓါတ်ပုံတွေက ယောကျ်ားတယောက်န ဲ့မိန်းမ တယောက်ရဲ့ ရှုဒေါင့်အမျိုးမျိုး က ရိုက်ထားတဲ့

ဓါတ်ပုံတွေ ဖြစ်သည်။

ယောကျ်ား ရဲ့ နံမည်က အာမရမ်ခန်း ( သို့ ) ဘာဘူ..။

မိန်းမရဲ့ နံမည်က မိုးဆမ်း....။

သူတို့နှစ်ယောက်သည်ဒီကနေ့ဒုံမောင်းလေဆိပ်ကို မြန်မာပြည်ရန်ကုန်ကနေ

နွတ်လေကြောင်းနဲ့ရောက်လာကြမည်။ ဘန်ကောက်မြို့န ဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်ပတ်ကြလိမ့်မည်။ ချုံးငုယင်ရ ဲ့

တာဝန်က အဆင်ပြေတဲ့တနေရာမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကိုလျော့ပစ်ပေးဖို့ ...။

ချုံုးငုယင်အတွက်က လူတွေကိုလျော့ပစ် ( သို့မဟုတ် ) လောကကြီးကနေ အပြီးအပိုင်ထုတ်ပယ်ပစ်ဖို့အလုပ်က

ထမင်းစားရေသောက်ပဲလေ ..။

အင်း..ကောင်မ က တော်တော်ချောတယ်.. တောင့်လဲ တောင့်တယ်... သတ်ပစ်ရမှာ နှမြောစရာကြီး... ငါ့သဘော

ဆိုရင်ကောင်မကိုဖါခေါင်းတွေ လူကုန်ကူးတ ဲ့လူပ ွ ဲစားတေ ွကိုရောင်းစား ပစ်မှာဘ ဲ .. အင်းလေ...မြက်မြက်လေး

ပေးတော့လဲ လျော့ပစ်ရမှာဘဲပေါ့....။

COLT အမျိုးအစား ပ ွိုင့်45 ပစ္စတိုနဲ့အသံထိန်းပြောင်းပိုကိုဂျာကင်အိတ်ထဲ ထည့်ပြီး ချုံုးငုယင်သည်

ဒုံမောင်းလေဆိပ်ကိုထွက်ခွာသွားပါသည်။

ပြီးပါပြီ ။ ။

ချစ်ခြင်းများစွာဖြင့်

#မန္တလာမောင်မောင်တုတ်