“ဟေ့ကောင် … မင်း စွဲစွဲကို မကြိက်ဘူးလား”
“ဟာကွာ မကြိုက်ပါဘူး … ငါတို့က မောင်နှမလိုနေတာ”
“ငါ ကြိုက်တယ်ကွာ ပြောပေးမလား”
“မင်းဟာမင်းပြော”
သက်နိုင်ကို ကျနော် ဘုပြောပြောလိုက်တယ်။ ဒီကောင်က စွဲစွဲကို ကြိတ်ကြိုက်နေတာ။ စွဲစွဲမှ စွဲစွဲ။ စွဲစွဲက အေခန်းက။ ကျနော်တို့က စီခန်းက။ စွဲစွဲက စာအရမ်းတော်တာ။ အမြဲတမ်း အဆင့် ၁-၃ ချိတ်တယ်။ ကျနော်က စာသိပ်မတော်ဘူး။ အင်္ဂလိပ်စာညံ့တယ်။ စွဲစွဲက လှပါတယ်။ ချစ်ဖို့ကောင်းတာထက် မိန်းကလေးပီသတဲ့အလှမျိုးရှိတယ်။ ဆယ်တန်းဆိုပေမယ့် စွဲစွဲခန္ဓာကိုယ်က တော်တော် ဖွံ့ဖြိုးနေပြီ။ ရင်လေးတွေဆို မောက်လို့။ တင်လေးတွေဆို ကောက်လို့။ ကျောင်းက ကောင်တွေကတော့ စွဲစွဲအိုးလှတယ်ဆိုပဲ။ ဟုတ်လောက်တာပဲလေ။ ဟိုနေ့က ကျောင်းကအပြန် တိုက်ပေါ်တက်တော့ စွဲစွဲက အရှေ့ကတက်တယ်။ ကျနော်က နောက်ကတက်တယ်။ စွဲစွဲ အိုးလေးက တင်းပြီး ကောက်နေတာပဲ။ လှေခါးတက်တော့ လှုပ်တုပ် လှုပ်တုပ်နဲ့ ကျောင်းစိမ်းထမီလေး အောက်မှာ တင်းနေတာပဲ။ အတွင်းက ဘောင်းဘီအရာလေးတွေတောင် မြင်နေရတယ်။ ဂလု။
စွဲစွဲနဲ့ ကျနော်က တတိုက်ထဲမှာ တူတူနေတာ။ စွဲစွဲက ငါးလွှာမှာ။ ကျနော်က သုံးလွှာမှာ။ ကျောင်းကားလဲ တူတူပဲလေ။ ဒါပေမယ့် စွဲစွဲနဲ့ ကျနော်က မောင်နှမလိုပဲ နေတာ။ ဘာစိတ်မှ မရှိဘူး။ ရီးစားလို မကြိုက်ဘူး။ ကျနော် တကယ်ကြိုက်တာက သူ့အမ သဲသဲ။ မမသဲသဲကို ကျနော်က တကယ်ကြိုက်တာ။ ဒါပေမယ့် ဒါကို ဘယ်သူမှမသိဘူး။ သိအောင်လဲ မနေပါဘူး။ ကျနော်က နှုတ်လုံတယ်။ နေ့တိုင်း ကျူရှင်လာသင်ပေးတဲ့ မမသဲသဲတောင် မရိပ်မိဘူး။
ုမုန့်စားဆင်းချိန် မုန့်ဟင်းခါးစားနေတဲ့ စွဲစွဲကို သက်နိုင်က ငမ်းတာ ငမ်းတာ။ မျက်လုံးကျွတ်ထွက်မတတ်ပဲ။ ဟုတ်တော့လဲ ဟုတ်တာပဲ။ စွဲစွဲက ကျောင်းမှာ နာမည်ကြီးတယ်။ လှတယ်။ စာတော်တယ်။ သဘောကောင်းတယ်။ လိုက်တဲ့ ကောင်လေးတွေထဲမှာ သက်နိုင်က အဆိုးဆုံး။ အစက သက်နိုင်က ကျနော့်ကို သိပ်မခေါ်ဘူး။ ပုံမှန်ပဲ။ ကိုးတန်းရောက်မှ ကျနော့်ကို လာရောတာ။ ကျနော်က စွဲစွဲနဲ့ ကျောင်းအတူတူလာမှန်းသိတော့ လုံးတာပေါ့။ သူငယ်ချင်း သူငယ်ချင်းနဲ့။ ဒီကောင်က မျက်နှာရူး။ ကျနော် ပြောပေးလဲ စွဲစွဲက ဘယ်လိုလုပ် ကြိုက်မလဲ။
“ရဲကျော် … မုန့်ဟင်းခါး စားမလား”
“ဟင့်အင်း … စားဘူး … ကော်ပြန့်သုတ် စားမယ် …”
“ကိုယ်က မုန့်ဟင်းခါး စားမယ်”
ဒီကောင် မျက်နှာရူးက တမျိုး။ စွဲစွဲက မုန့်ဟင်းခါးဆို သူလဲ မုန့်ဟင်းခါး။ ကျနော်က မုန့်ဟင်းခါးမှ မကြိုက်တာ။ ကျနော်လဲ ကြည့်မရတာနဲ့ မုန့်ဟင်းခါးသည် အဒေါ်ကြီးကို
“စွဲစွဲ တပွဲတဲ့”
“အန်”
“အော် ဟုတ်ပါဘူး မုန့်ဟင်းခါးတပွဲ၊ ကော်ပြန့်သုတ် ချဉ်ငံစပ်တပွဲ”
မုန့်ဟင်းခါး စားနေတဲ့ စွဲစွဲ မျက်လုံးပြူးပြီး ကျနော့်ကို ကြည့်တယ်။ ဘေးနားက ကျောင်းသူတွေ အကုန်ဝိုင်းကြည့်တယ်။ သက်နိုင် နဲနဲတော့ ရှက်သွားတယ်။ ခွိကနဲ ဝိုင်းရီကြတော့ သူ့မျက်နှာ ရဲတက်လာရော။ မှတ်ပြီလား ဟေ့ကောင်။
ကျနော်က ကော်ပြန့်သုတ်စားတော့ စွဲစွဲက မုန့်ဟင်းခါး ကုန်သွားပြီ။ အတန်းမတက်သေးတော့ စွဲစွဲနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းက အတန်းထဲ မဝင်သေးဘူး။ ကျနော် စားတာကို စောင့်နေတယ်။
“ဟဲ့ ငါ့ကို ကော်ပြန့်နဲနဲကျွေး”
“ရော့ စား”
“ဟင်းခါးလဲ ကောင်းတယ်နော်”
“အေး ဟုတ်တယ် သောက် သောက်”
စွဲစွဲလက်ထဲကို ကော်ပြန့်သုတ်ပန်းကန် ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ဟိုကောင်ကတော့ မျက်စောင်းတခဲခဲ။ မကျေနပ်လဲ မတတ်နိုင်။ ကျနော်နဲ့ စွဲစွဲက မောင်နှမလိုနေလာကြတာပဲဟာ။
“ကောင်းလိုက်တာ ရှူး”
“ရော့ တစ်ရှူး”
“ကျေးဇူးပဲ ရဲကျော် ငါတို့ အတန်းထဲဝင်တော့မယ်”
“အေး အေး”
စွဲစွဲတို့ ထွက်သွားတာကို သက်နိုင် မုန့်ဟင်းခါးပန်းကန်ကြီး ကိုင်ပြီး လိုက်ကြည့်တယ်။ စွဲစွဲဖင်လေးက လုံးပြီး ကားတက်နေတာပဲ။ စွဲစွဲ သူငယ်ချင်း သန္တာလဲ လှတာပဲ။ ဒါပေမယ့် စွဲစွဲက ပိုတောင့်တယ်။
“မျက်လုံးလဲ ကပ်ပါသွားအုံးမယ် … ဖြေးဖြေးကြည့်”
“ဟေ့ကောင် ရဲကျော် … မင်းနော်”
“ဟား ဟား ဟား”
သက်နိုင် မုန့်ဟင်းခါးပန်းကန်ကြီး ကိုင်ပြီး ကျနော့်ကို လိုက်ကန်သလိုလို ရှက်ရမ်းရမ်းတော့ အကုန်လုံး ဝိုင်းဟားတာပေါ့။ ဟား ဟား ဟား။ အတန်းထဲမှာလဲ သက်နိုင် ကျနော့်ကို သိပ်အစာမကြေဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျနော်က ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ အေးဆေးပဲ။ သူငယ်ချင်းတွေဆိုတော့ ဒီလိုပဲ ကြုံရင် ဆွမ်းကြီးဝိုင်းလောင်းကြတာပဲလေ။ တခြားကောင်တွေကလဲ သက်နိုင်ကို ဝိုင်းလောင်ကြတယ်။ သက်နိုင် ခေါင်းတောင်မဖော်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့်လဲ စပ်ဖြီးဖြီးနဲ့။ မျက်နှာရူးကောင်။
ကျောင်းဆင်းတော့ စွဲစွဲက တိုက်ပေါ်ကို အရင်တက်တယ်။ လှေခါးသော့ကို စွဲစွဲက ဖွင့်တော့ ကျနော်က ပြန်ပိတ်ရတာပေါ့။ ကျနော်က နောက်မှတက်တယ်။ ဟုတ်ပ။ စွဲစွဲဖင်လေးက တော်တော်လှတာပဲ။ မမသဲသဲလောက်တော့ မတောင့်ဘူးပေါ့။ မမသဲသဲက ပိုတောင့်တယ်။ လူကြီးဖြစ်နေပြီဆိုတော့ မမသဲသဲက အပျိုအရွယ်ရောက်နေပြီ။ စွဲစွဲ ဖင်လေးက လုံးကျစ်နေတာပဲ။ ပြီးတော့ လှေခါးတက်တော့ ကျောင်းစိမ်းထမီလေးအောက်မှာ ခြေသလုံးသားဝင်းဝင်းလေး ပေါ်ပေါ်သွားတယ်။ လှပ်ကနဲ လှပ်ကနဲပဲ။
“ဟဲ့ ရဲကျော် … နင်က ဘာလို့ မုန့်စားဆင်းချိန်မှာ လှောင်တာလဲ”
“ဟိုကောင် သက်နိုင်က နင့်ကို ကြိုက်နေတာဟ”
“အော်”
“ငါတို့ကလဲ အမြင်ကတ်နေတာနဲ့ ဝိုင်းလောင်ကြတာ”
“နင်ကလဲဟယ် သနားပါတယ်”
“အောင်မာ နင်က သူ့ကိုကြိုက်နေလို့လား”
“ရဲကျော်နော် ဟွန့်”
မျက်စောင်လေး ဒိုင်းကနဲ ထိုးပြီး လှေခါးကို ပြေးတက်သွားတယ်။ အိုးလေးက ပိုလှုပ်တာပေါ့။ ကျနော်လဲ မော့ကြည့်ပြီး ငမ်းတာပေါ့။ သုံးလွှာက ကျနော် နေတဲ့အခန်းရှေ့ရောက်တော့ အခန်းတံခါးဖွင့်နေတုန်း အပေါ်က အမလေး ဆိုတဲ့ အသံကြားလိုက်ရတယ်။ စွဲစွဲ ချော်လဲပြီနဲ့ တူတယ်။
ကျနော်လဲ တံခါးပြန်ပိတ်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို ပြေးတက်သွားတော့ ဟုတ်တာပေါ့။ စွဲစွဲ ချော်လဲနေပြီ။ လှေခါးထိပ်မှာ မှောက်ရက်ကလေး။ တော်တော်နာသွားတယ်နဲ့ တူတယ် ထတောင်မထနိုင်ဘူး။
“စွဲစွဲ … တော်တော်နာသွားလား”
“အင်း … ဟီး”
“ဘယ်နားနာသွားလဲ”
“ဒူး ဒူးခေါင်းအရမ်းနာတယ်”
“လာ လာ ငါထူပေးမယ်”
ကျနော် စွဲစွဲကို ဆွဲထူပေးလိုက်တယ်။ ဂျိုင်းအောက်ကနေ ဆွဲမလိုက်တော့ လက်က စွဲစွဲရင်သားတွေကို ထိသွားသေးတယ်။ စိတ်ထဲမှာ တမျိုးတော့ ဖြစ်သွားသား။ စွဲစွဲလဲ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ မတ်တပ်ရပ်လို့ မရဘူး။ မတ်တပ်ရပ်ခါနီးလဲကျရော ခွေကျသွားတယ်။ ဒူးခေါင်းတော်တော်နာသွားတယ်နဲ့တူတယ်။ ပြန်ပြုတ်ကျသွားမှာစိုးလို့ စွဲစွဲခါးလေးကို ပွေ့ပြီး ကျနော် ဖက်ထားလိုက်တယ်။
“အရမ်းနာတယ် ရဲကျော်ရယ်”
“မငိုနဲ့ တိတ် တိတ် ဆေးလိမ်းပေးမယ်”
“ငိုမှာပဲ အရမ်းနာတယ် ဟီး”
စွဲစွဲတို့ အခန်းရှေ့ရောက်တော့ စွဲစွဲ လွယ်အိတ်ထဲက သော့ထုတ်ပြီး ဖွင့်လိုက်တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ စွဲစွဲကို ထိုင်ခိုင်းပြီး အခန်းတံခါးပိတ်လိုက်တယ်။ ဒီအချိန်ဆို စွဲစွဲတို့ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ စွဲစွဲတို့ ဖေဖေနဲ့မေမေက အလုပ်သွားပြီ။ မမသဲသဲလဲ ဆေးကျောင်းသွားတက်နေတုန်း။
“ပရုပ်ဆီ ဘယ်နားထားလဲ”
“ဟိုဘီဒိုထဲမှာ”
“အေး အေး”
ကျနော် ပရုပ်ဆီပုလင်းရှာပြီးတော့ စွဲစွဲကို လိမ်းပေးမလို့ ကြည့်လိုက်တော့ စွဲစွဲ တော်တော်ငိုနေတယ်။ တော်တော်နာနေတဲ့ပုံပဲ။
“ဘယ်နားနာနေလဲ”
“ဒူးခေါင်း”
“လာ ဆေးလူးပေးမယ် ထမီ မလိုက်”
“အင်း”
စွဲစွဲ မျက်ရည်လေး စမ်းစမ်း စမ်းစမ်းနဲ့ ကျောင်းစိမ်းထမီလေးကို မပေးတယ်။ ခြေသလုံးသား ဖွေးဖွေးလေး ပေါ်လာတယ်။ ဒူးခေါင်းနားရောက်တော့ တွေ့ပါပြီ အညိုကွက်ကြီး။
“တော်တော် နာနေမှာပေါ့”
“အ … အရမ်းနာတယ် အရမ်းနာတယ်”
စွဲစွဲ ဒူးခေါင်းပေါ်က အညိုကွက်ကြီးကို ဖွဖွလေးပဲ ကျနော် ပရုတ်ဆီလိမ်းပေးတာပါ။ စွဲစွဲ နာလွန်းလို့ ကျနော့်ပခုံးကို လက်လေးနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ဒီလိုမျိုး စွဲစွဲ ခြေထောက်ကို ဆေးလူးပေးရတော့ စိတ်ထဲမှာ တမျိုးပဲ။ ငိုနေတဲ့ စွဲစွဲ ပုံစံလေးက တမျိုးလေးပဲဗျာ။ သနားစရာလေး။ မျက်ခုံးကောင်းကောင်းနဲ့ မျက်နှာနုနုငယ်ငယ်လေးရဲ့ ပါးပြင်လေးမှာ မျက်ရည်စတွေနဲ့။ စွဲစွဲ ဘေးမှာ ကျနော် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး စွဲစွဲရဲ့ မျက်ရည်စက်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်မိတယ်။
“မငိုနဲ့နော် တိတ် တိတ် တော်ကြာဆို သက်သာသွားမှာပါ”
သက်သာသွားမှာပါဆိုပေမယ့် ချက်ချင်းတော့ ဘယ်သက်သာမလဲ။ ကျနော် ထပ်ပြီး ပရုတ်ဆီလေး သုတ်ပေးလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ အနာကို ထိတော့ လုပ်မိလုပ်ရာ ကျနော့်ကို အတင်းလာဖက်ထားတယ်။ ကျနော်လဲ ပြန်ဖက်ထားလိုက်မိတယ်။ စွဲစွဲအင်္ကျီနဲ့ ကျနော့်လက်ကို အသာလေး သုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ တော်ကြာ ပရုတ်ဆီတွေနဲ့ အသားတွေ လောင်ကုန်မှဖြင့်။ စွဲစွဲရယ်။
“တော်တော်နာနေလားဟင်”
“နာတာပေါ့ ထတောင်မထနိုင်ဘူး ဟီး”
စွဲစွဲ ကိုယ်လုံးလေးက တော်တော်ပြည့်တယ်။ အသားလေးတွေက အိအိလေး။ ကျနော် စွဲစွဲရဲ့ မျက်ရည်လေးတွေကို သုတ်ပေးမိတယ်။ စွဲစွဲက အငိုသန်တယ်။ တခါတခါ ငိုမိရင် မတိတ်တော့ဘူး။ တဟင့်ဟင့်နဲ့ ငိုရောပဲ။ စွဲစွဲ ပခုံးလေးကို ပွတ်ပေးရင်း အငိုတိတ်အောင် ချော့ရတာပေါ့။ စွဲစွဲကလဲ အငိုမတိတ်နိုင်ဘူး။ အဲဒါနဲ့ မျက်နှာလေးကို မော့အောင် မေးစေ့လေးကို ကိုင်ပြီး ဆွဲမလိုက်တယ်။ ခေါင်းလေး မော့လာတော့ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိပါဘူး။ စွဲစွဲနှုတ်ခမ်းလေးကို ကျနော် ဖိနမ်းချလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ နှုတ်ခမ်းလေးကို ငုံပြီး စုပ်လိုက်တယ်။ ထူးဆန်းတာက စွဲစွဲ မရုန်းဘူး။ ကျနော့်ကို ဖက်ထားတဲ့လက်တွေက ပိုပြီး တင်းကြပ်လာတာပဲရှိတယ်။
နွေးထွေးတဲ့ စွဲစွဲရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို ငုံပြီးစို့လိုက်တယ် ဆိုရုံပဲရှိသေးတယ်။ ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲကဟာက ထောင်ထလာတယ်။ တော်သေးတာပေါ့။ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတ်ထားလို့။ ကျနော့်လက်တွေက အငြိမ်မနေနိုင်ပါဘူး။ စွဲစွဲကိုယ်လုံးလေးကို ပွတ်သပ်ပေးမိတယ်။ စွဲစွဲ ရင်သားတွေက မာမာကျစ်ကျစ်လေးလေးတွေ။ ကျောင်းဝတ်စုံ အဖြူရောင် ရင်ဖုံးအင်္ကျီအောက်မှာ မို့မို့အိအိလေး။ စွဲစွဲ နို့လေးတွေကို နယ်ပေးတော့ စွဲစွဲ ခန္ဓာကိုယ်လေးက တွန့်လိမ်သွားတယ်။ အနမ်းချင်းလဲ ကွာကျသွားတယ်။
“ဟင့် … ရဲကျော်ရယ်”
“နင်ကအရမ်းလှတာပဲ စွဲစွဲရယ် အရမ်းချစ်တယ်ကွာ”
“ဟင့် … တအားဆိုးတာပဲ”
ကျနော့်ကို စိမ်းစိမ်းလေး စိုက်ကြည့်ပြီးတော့ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို အတင်းဖက်နမ်းတယ်။ ကျနော်လဲ ပြန်နမ်းတာပေါ့။ စွဲစွဲ ဖီးလ်တက်သွားတယ်နဲ့ တူတယ်။ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို သူ ပြန်စုပ်တယ်။ ကျနော်ကလဲ သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းကို ပြန်ငုံတာပေါ့။ လက်ကလဲ စွဲစွဲ ရင်သားတွေကို နယ်တာပေါ့။ ရင်ဖုံးအင်္ကျီက နှိပ်ကြယ်သီးလေးတွေကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်တယ်။ တဖြုတ်ဖြုတ်နဲ့ ပြုတ်သွားတာတောင် စွဲစွဲ ဘာမှမပြောဘူး။ စွဲစွဲ ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ပြီး အငမ်းမရ ဖက်လာတယ်။ ရင်ဖုံးအင်္ကျီလေးအောက်မှာ ဘရာစီယာလေး ရှိသေးတယ်။ ဘာဖြစ်လဲ ထပ်ချွတ်မှာပေါ့။
ဘရာစီယာပေါ်ကဆိုတော့ စွဲစွဲရင်သားဆိုင်လေးတွေက နူးအိနေတာပဲ။ မာမာတင်းတင်းလေး။ ကျနော့်လက်ဖဝါး တအုပ်စာလောက်တော့ ရှိမယ်။ ဖွဖွလေးနယ်ပေးတာပေါ့။ စွဲစွဲ တဟင်းဟင်းနဲ့ ငြီးတယ်။ ကျနော့်ပါးလေးကို ကပ်ပြီးတော့
“ရဲကျော်ရယ် ငါ မနေတတ်ဘူးဟာ”
“နင်နို့လေးတွေက အရမ်းလှတာပဲ ငါကြည့်ချင်တယ်”
“အင်း ကြည့်လေ”
“ဘရာစီယာ ဖြုတ်ပေးပါလား”
“ရော့ ရော့”
လိုလိုချင်ချင်ပဲ စွဲစွဲ ဘရာစီယာ ချိတ်လေးကို ဖြုတ်ပေးတယ်။ ကျနော်လဲ စွဲစွဲ ရင်ဖုံးအင်္ကျီကို ချွတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ကျနော်လဲ အင်္ကျီချွတ်လိုက်တယ်။ လှတယ်ဗျ။ စွဲစွဲ နို့လေးတွေက ပေါက်စီလေးတွေ ကျနေတာပဲ။ လုံးလုံးကျစ်ကျစ်လေးတွေ။ မြင်လိုက်တာနဲ့ နို့စို့ချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။ ကျနော်လဲ ကုန်းစို့ပစ်လိုက်တာပေါ့။
“ဟာ … ရဲကျော် … အဟိ … ယားတယ်ဟ”
“ပြွတ် … ပြွတ် … ”
စွဲစွဲ ရင်သားတွေ ကော့တက်လာတယ်။ နို့သီး နီတာရဲလေးကို ကျနော့်စို့တာပေါ့။ အရမ်းဖီးလ်တက်တာပဲဗျာ။ နို့သီးလေးတွေက တင်းနေတာပဲ။ လျှာလေးနဲ့ တို့ကြည့်တယ်။ သွားလေးနဲ့ ကိုက်ကြည့်တယ်။ စွဲစွဲ ထွန့်ထွန့်လူးနေတာပဲ။
“အဟင့် … ရဲကျော်ရယ်”
ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းဖက်ထားပြီး ရင်သားတွေကို ကော့ကော့ပေးတယ်။ စွဲစွဲ မျက်စိလေး စင်းနေတာပဲ။ လက်တဖက်က နယ်ပေးတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။ စွဲစွဲ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ပြီး တအားဖီးလ်တက်လာတယ်။ နို့သီလေးကို လျှာလေးနဲ့ သိမ်းယက်ပေးပြီး တအားစို့လိုက်တော့ စွဲစွဲ ငြီးတွားသံလေး ပိုကျယ်လာတယ်။
“ရဲကျော်ရယ် … ဟင့် … ငါ သေတော့မယ် ဟင့်”
ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းဖိပြီး ရင်သားကို အတင်းကော့ပေးတော့ ကျနော် နို့စို့ရခက်လာရော။ အသက်ရှူရ ကြပ်လာတယ်။ ကျနော့်လက်တဖက်က သူ့နို့လေးကို နယ်နေရာကနေ အောက်ဖက်ကို ရွေ့သွားတယ်။ အမှန်က အဖုတ်နှိုက်ကြည့်မလို့။
“ဟင်အင်း … ဟင့်အင်း အဲဒါတော့ မကိုင်နဲ့ဟယ် ငါကြောက်တယ်”
စွဲစွဲ ဒါကျတော့ အတင်းငြင်းတယ်။ ကျနော့်လက်တွေကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး အတင်းကိုင်ထားတယ်။ ကျနော်လဲ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကို ကြည့်ချင်လာတာနဲ့
“ဒါဆိုလဲ ခဏလောက်ပြ”
“မကိုင်ရဘူးနော်”
“အင်းပါ”
“ကတိနော်”
“ကတိ”
စွဲစွဲ ကျောင်းစိမ်းထမီလေးကို ပေါင်ရင်းထိ ဆွဲလှန်ပြတယ်။ ဆိုဖာပေါ်မှာ ပေါင်လေးကားပြတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး အဖြူလေး ပေါ်လာတယ်။ သိပ်စိတ်ထတာပဲ။ အဖုတ်လေးက ဖောင်းဖောင်းလေးဗျ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီအောက်မှာ ပေါ်နေတဲ့ အမို့အမောက်တွေနဲ့တင် တော်တော်ရင်တုန်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့
“စွဲစွဲ အတွင်းခံ ချွတ်အုံးလေ”
“ဟာ တော်ပြီလေ ငါ ရှက်တယ်ဟ”
“လုပ်ပါ စွဲစွဲကလဲ တခါထဲ တခါထဲပါကွာ”
“ဒါဆို ကြည့် ကြည့်”
စွဲစွဲ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ဒီဘက်ကပ်ပေးတယ်။ အမွှေးတောင် သိပ်မပေါက်သေးဘူး။ စောက်ဖုတ်လေးက ဖောင်းကားပြီး အကွဲရာလေးက စေ့နေတာပဲဗျာ။ ရှလွတ်။
“အရမ်းလှတယ်ကွာ”
“တော်ပြီလေဟာ”
“ခဏလေးပါဟာ ကြည့်လို့မဝဘူး”
“ဟေ့အေး မကိုင်နဲ့ဆို”
ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ကိုင်ကြည့်ချင်စိတ် အရမ်းများပြီး လက်လှမ်းလိုက်တော့ စွဲစွဲ ပေါင်လေးကို အလန့်တကြား ပြန်စိလိုက်ပြီး ကျနော့်လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။
“စွဲစွဲရယ် ခဏလေး ကိုင်ချင်ကြည့်တယ်”
“ဟေ့အေး ကိုင်နဲ့ဆို”
“ဘာလို့လဲ”
“ကြောက်လို့ပေါ့ဟဲ့”
“ဒါဆို ဘောင်းဘီပေါ်က ကိုင်မယ်လေ”
“နင်ကလဲဟယ်”
“လုပ်ပါ ငါ ကိုင်ကြည့်ချင်လို့ပါ”
“အထဲမနှိုက်ရဘူးနော်”
“အေးပါ”
စွဲစွဲ ပေါင်လေးကို ပြန်ကားပေးတယ်။ ကျနော် စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကို ကိုင်လိုက်တယ်။ နူးညံ့အိစက်နေတာပဲ။ ဘယ်လိုမှန်းကို မသိပါဘူး။ အမွှေးလေးတွေက ပါးပါးလေးရယ်။ နူးနူးညံ့ညံ့လေး။
“ရဲကျော်ရယ်”
စွဲစွဲ ငြီးသံလေးက တမျိုးပဲဗျ။ ကျနော် ကိုင်လို့မဝဘူး။ နို့ကလဲ စို့ချင်လာတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ စွဲစွဲနို့လေးကိုပါ ပြန်ကိုင်လိုက်တယ်။ အပေါ်ရော အောက်ရော ကိုင်တော့ စွဲစွဲ မနေနိုင်ဘူး။ တကိုယ်လုံး ကော့ပျံတက်လာတယ်။ စောက်ဖုတ်မို့မို့လေးကိုလဲ လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ နို့သီးသေးသေးလေးကိုလဲ စို့ချင်တယ်။ ကျနော် ခေါင်းငုံ့ပြီး သာသာလေး နို့စို့လိုက်တယ်။
“ရဲကျော်ရယ် … ဟင့်”
ဗိုက်သားရှပ်ရှပ်လေးက လှိုင်းလေးတလုံး ထသွားတယ်။ စွဲစွဲ ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းဖက်ထားတယ်။ ရင်သားတွေကို အတင်းကော့ပေးတယ်။ ကျနော် တအားစို့တော့တာပဲ။
“အဟိ … ယားတယ်ဟ”
နို့ကို စို့ရင်း စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကို ပွတ်တာပေါ့။ အဖုတ်လေးက ဖောင်းကားနေတာပဲ။ ထိလို့ထိမှန်းတောင်မသိဘူး။ စိနေတဲ့ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကြားကို ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးတာပေါ့။ စွဲစွဲ တဟင်းဟင်းနဲ့ ငြီးလာတယ်။ အသံလဲ ပိုကျယ်လာတယ်။ ကျနော့်ကိုလဲ အတင်းဖက်ထားတယ်။ သိပ်တောင်မကြာပါဘူး။ ခဏနေတော့ စွဲစွဲ ကျနော့်ခေါင်းကို အားကုန်ဖက်ထားရင်း စောက်ဖုတ်လေးကို အတင်းကော့ပေးပြီး တကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတာပဲ။ ကျနော်လဲ အဖုတ်လေးကို ကိုင်ထားလျက်ဆိုတော့ သိတာပေါ့။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးထဲက အရည်တွေ စိမ့်ထွက်လာတယ်။ ကျနော့်လက်မှာ အရည်တွေ စိုစိစိုစိ ဖြစ်သွားတာပဲ။ စွဲစွဲ ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းဆွဲမတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို အတင်းနမ်းတာပဲ။ ကျနော်လဲ ပြန်နမ်းတာပေါ့။ စွဲစွဲကိုယ်လုံးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားရင်း နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းပစ်လိုက်တယ်။ လျှာချင်းလဲ ကလိတာပေါ့။ နဲနဲကြာတော့ စွဲစွဲ မောသွားတယ်။ ကျနော်လဲ မောသွားတယ်။ ကျနော့်ဟာက ထောင်နေတာပဲ။ တင်းနေပြီ။ စွဲစွဲကတော့ အရည်တွေထွက်ပြီး ပြီးသွားတော့ မောသွားတယ် ထင်ပါရဲ့။
“ကောင်းလားဟင်”
“ရဲကျော်ရယ် … ငါ့ရင်တွေ တအားခုန်နေတယ်သိလား”
“ကောင်းလားလို့”
“အင်း တခါမှ မခံစားဖူးဘူးဟယ်”
“ငါ့ကိုချစ်လားဟင်”
“ပြောစရာလိုသေးလား ရဲကျော်ရယ်”
“လိုတာပေါ့ ချစ်လား မချစ်ဘူးလား ပြော”
“ချစ်တယ်ဟယ် အရမ်းချစ်တယ်”
ရွှတ်ကနဲ ကျနော့်ပါးကို နမ်းပြီး စွဲစွဲ ပြုံးပြတယ်။ စွဲစွဲ သိပ်လှတာပဲ။ မျက်နှာလေးက ပန်းနုရောင်သွေးလေး ဖြန်းပက်ထားပြီး သိပ်လှတာပဲ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံး မိန်းကလေးဆို ကျနော် ယုံတယ်။
“နင်ကရော ငါ့ကိုချစ်ရဲ့လားဟင်”
“ချစ်တာပေါ့ စွဲစွဲရယ်”
“ငါလဲ နင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်”
“စွဲစွဲ ငါ့ဟာကို ကြည့်မလား”
“ဟေ့အေး … ကြည့်ရဲဘူး”
“လာကြည့်ဆို”
“မကြည့်ပါဘူးဆို”
ကျနော် ပုဆိုးကို လှန်ပြလိုက်တယ်။ ဘောင်းဘီအောက်မှာ ကျနော့်ဟာက ထောင်နေတာပဲ။ စွဲစွဲ မျက်လုံးလေး စွေပြီး ကြည့်တယ်။
“အကြီးကြီးပဲနော်”
“အင်း ကိုင်ကြည့်လေ”
“ကြောက်စရာကြီး … အီးးး”
စွဲစွဲလက်လေးကို ကိုင်ပြီး ကျနော့်ဟာပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ ကျနော့်ဟာကို ကိုင်ကြည့်တယ်။
“လက်နဲ့ ဆုပ်ထားပေး”
“ပူလိုက်တာဟယ်”
“အင်း တအားဆုပ်ထားကွာ”
“အယ် ပိုကြီးလာပြီ”
“အင်း အဲဒါထလာတာ”
“စွဲစွဲဟာလဲ ကိုင်ချင်တယ်”
“အင်း အင်း”
စွဲစွဲ ပုံစံနဲနဲပြင်ထိုင်ပေးတော့ ကျနော်လဲ စွဲစွဲအဖုတ်လေးကို ကိုင်လို့ရသွားပြီ။ စွဲစွဲကလဲ ကျနော့်ဟာကို ကိုင်ထားတယ်။
“ဒီလို ဒီလို ပွတ်ပေး”
“အင်း အင်း”
စွဲစွဲ ကျနော့်ဟာကို ကိုင်ပြီး အပေါ်အောက် ပွတ်ပေးတယ်။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကိုလဲ ကျနော် ပွတ်ပေးတယ်။ အရည်တွေ စိုနေတော့ ပိုပွတ်လို့ကောင်းတယ်။ ချောကျိ ချောကျိနဲ့။ နှစ်ယောက်လုံး ပိုပြီး ဖီးလ်တက်လာတယ်။ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ စွဲစွဲဟာလေးကို ဖိဖိပြီး ပွတ်ပေးရင် စွဲစွဲက ကျနော့်ဟာကို အတင်းဆုပ်ပြီး အပေါ်အောက် ထုထုပေးတယ်။
“အဟင့် ဟင့် … ရဲကျော်ရယ် … ငါ မနေတတ်တော့ဘူးဟယ် … တအားခံစားရတယ်”
“ငါလဲ အတူတူပဲ အရမ်းထန်နေပြီဟ”
“ဟင့် ဟင့် … ဖြေးဖြေးပွတ်ဟာ”
“မရဘူး ဖီးလ်တက်နေပြီ”
စွဲစွဲကို တွန်းပြီး အိပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး။ သိပ်လှတာပဲ။ နို့သီးခေါင်း နီတာရဲလေးက ထောင်နေပြီး ပေါင်ကြား အဖုတ်လေးက တအားဖောင်းနေပြီ။ ကျနော် စွဲစွဲ ကိုယ်ပေါ်မှာ ထပ်လိုက်တယ်။ ကျနော့်ဟာနဲ့ စွဲစွဲအဖုတ်လေးကို တေ့ပေးလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ တကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတယ်။
“အဟင့် ဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူးဟာ”
စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကို ကျနော့်ဟာ့နဲ့ ကလိပေးလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ ထွန့်ထွန့်ကို လူးနေတာပဲ။ ဝင်စို့ထွက်စို့တော့ လုပ်လို့မရသေးဘူး။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးထဲ ထည့်လို့ကို မရဘူး။
“စွဲစွဲ ထည့်ချင်နေပြီကွာ”
“ငါ ကြောက်တယ် ရဲကျော်”
စွဲစွဲ အသံတွေ တုန်နေပေမယ့် မျက်လုံးတွေကတော့ အရောင်တွေ လက်နေတာပဲ။ စွဲစွဲ အဖုတ်မှာလဲ အရည်တွေ စိုရွှဲနေပြီ။
“ပေါင်ကားကြည့်”
စွဲစွဲ သူ့ပေါင်လေးကို ကားပေးတယ်။ အဖုတ်လေးက ဟစိလေး ဟသွားတယ်။ ကျနော် ထိုးထည့်ကြည့်တယ်။
“အမလေး … အမလေးး”
“မရဘူး မရဘူး”
“ရဲကျော် ပြန်ထုတ် … ပြန်ထုတ်ပေးပါဟာာ”
“နာတယ် … အီးးး”
စွဲစွဲ နာလွန်းလို့ ကျနော့်ကို တွန်းထုတ်တယ်။ ငိုလဲ ငိုတယ်။ ကျနော့်ကို အတင်းတွန်းတယ်။ မရတော့ဘူး။ ကျနော် တအားထည့်ချင်နေပြီ။ တအိအိနဲ့ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးထဲကို ကျနော့်ဟာ ဝင်သွားတယ်။ စွဲစွဲ ကျနော့်ကို ရိုက်တယ်။ လက်သည်းနဲ့လဲ ဆိတ်တယ်။
“ဟင့် ဟင့် နာလိုက်တာ အီးးး”
တင်းပြီး စီးကြပ်နေတာပဲ။ အဆုံးထိ ဝင်ဖို့ ကျနော် အတင်းကြိုးစားလိုက်ရတယ်။ နွားသိုးကြိုးပြတ်လို ဆောင့်ချလိုက်တော့မှ စွဲစွဲ ကော့လန်ပြီး ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ကျနော့်ကို ရိုက်ဖို့ စွဲစွဲ အားမရှိတော့ဘူး။ အောက်နှုတ်ခမ်းကို အတင်းကိုက်ပြီး ကျနော့်ကို တအားဖက်ထားတယ်။ ဆောင့်တာပေါ့။ ဆက်တိုက်ဆောင့်တာ။ ကောင်းလွန်းလို့ ထိန်းလို့ကို မရတော့ဘူး။ သိပ်တော့ မကြာပါဘူး။ ကျနော့်ဟာက မတရား ဖောင်းကားတက်လာတယ်။
“ရဲကျော်ရယ် ငါသေတော့မယ် … အ အ”
ပြွတ်ကနဲ ကျနော့်အရည်တွေ ပန်းထွက်ကုန်တယ်။ စွဲစွဲ ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ထားတယ်။ ကျနော်လဲ စွဲစွဲကို တအားဖက်ပြီး သုံးလေးချက် ကြုံးပစ်လိုက်တယ်။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးက တအားညှစ်တာ။ မခံနိုင်ဘူး။ ကောင်းတော့ ကောင်းတယ်။ ဘယ်လို အရသာမှန်းကို မသိတာ။
“အားးး ကောင်းလိုက်တာ စွဲစွဲရယ်”
“အားးး သေပါပြီ ရဲကျော်ရယ် အဟင့်”
ကျနော့်ဟာကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ အရည်တွေ ဝေါကနဲ ထွက်လာတာပေါ့။ စွဲစွဲ သူ့အဖုတ်လေးကို အုပ်ကိုင်ပြီး ခွေခွေလေး အိပ်နေတာပေါ့။ သူလဲ တော်တော်မောသွားရှာမှာပဲ။ မျက်နှာလေးက တော်တော်ပင်ပန်းသွားတဲ့ပုံပဲ။ နွမ်းကျသွားတယ်။ ချွေးတွေလဲ စို့လို့။ ကျနော် စွဲစွဲကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်ထားပြီး စွဲစွဲ နှဖူးပေါ်က ဆံပင်လေးတွေကို သပ်ပေးလိုက်တယ်။
“ချစ်တယ် စွဲစွဲရယ်”
“အဟင့်”
စွဲစွဲ ငိုနေတယ်။ စွဲစွဲက တော်တော့်ကို အငိုသန်တာ။ အဖုတ်လေးကို လက်နဲ့ အုပ်ပြီး စွဲစွဲ ငိုနေတယ်။
“စွဲစွဲ နာနေလားဟင်”
“နာတာပေါ့ ဟီး”
“အင်း အင်း လာလာ ရေသွားဆေးမယ်လေ ထထ”
စွဲစွဲကို ဆွဲထူပြိး ရေချိုးခန်းထဲ ခေါ်သွားလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးမှာ သွေးစတွေ ပေနေတယ်။ ကျနော် ရေမြန်မြန်လောင်းချလိုက်တာပေါ့။ စွဲစွဲက အပျိုမို့လို့ တော်တော်ကြပ်တာပဲနေမယ်။
“စွဲစွဲ နာသေးလားဟင်”
“နဲနဲပဲ စပ်တော့တယ်”
“အနာပျောက်အောင် ထပ်လုပ်ပေးမယ်”
“ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲဟင်”
“လာ ရေကန်ကို လက်ထောက်လိုက်”
“ဟင်”
“ပေါင်လေး နဲနဲကား ဟုတ်ပြီ”
“ရဲကျော်နော် ဘာလုပ်မလို့လဲဆို”
စွဲစွဲ ရေကန်ကို လက်ထောက်ပြီး ပေါင်ကလေးကားလိုက်တော့ တင်သားလေးတွေ ကော့တက်လာတာပဲ။ လှလိုက်တဲ့ အိုး။ တင်းပြီး ကားတက်နေတာပဲ။ စွဲစွဲက တော်တော်တော့ သန့်ရှင်းတယ်။ ဖင်မှာ အနာတွေ မရှိဘူး။ ဖြူဖွေးနေတာပဲ။ ကျနော်က ကံထူးရှင်ပေါ့။ စွဲစွဲရဲ့ ပထမဆုံးပေါ့။ ကျနော် ရေတခွက်ယူပြီး စွဲစွဲ တင်သားတွေ ပေါ်ကို လောင်းချလိုက်တယ်။ ရေတွေက စွဲစွဲ တင်သားလုံးလုံးနှစ်ခု ကြားကနေ စီးကျသွားတယ်။
“ရဲကျော်နော် ခ်”
အေးစိမ့်တဲ့ရေတွေ စီးကျသွားတာကို စွဲစွဲ သဘောကျသွားပုံရတယ်။ ခိကနဲ ရယ်သံလေး ထွက်လာတာပေါ့။ သုံးလေးခွက်လောင်းပြီး ဆပ်ပြာတုံးကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။ ခပ်သွက်သွက် ဆယ်ချက်လောက် ပွတ်လိုက်တော့ ဆပ်ပြာအမြှုပ်တွေ ထလာတာပေါ့။ စွဲစွဲ တင်သားလေးကို ကိုင်ပြီး ဆပ်ပြာနဲ့ လိုက်ပွတ်တယ်။ ဖင်လုံးလုံးလေး နှစ်ခုကြားက သိပ်လှတာပဲ။ လက်ညှိုးလေးနဲ့ အသာလေး ပွတ်ပေးလိုက်တော့ စွဲစွဲ လည်ပြန်လေး လှည့်ကြည့်တယ်။ စွဲစွဲအကြည့်တွေက အရောင်တွေ လက်နေတာပဲ။ ကျနော့်လက်ညှိုးက အောက်ဖက်ကို ဆင်းသွားတာပေါ့။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေး ကိုင်လို့ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ နူးညံ့ပြီး ဆပ်ပြာနဲ့ဆိုတော့ ချောပြီး အရမ်းကိုင်လို့ကောင်းတယ်။ လည်ညှိုးလေးက အသာလေး စွဲစွဲ အဖုတ်ထဲကို ဝင်သွားတယ်။ စွဲစွဲ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ရုန်းဖို့ ကုန်းထလိုက်တယ်။
“မထနဲ့ မထနဲ့ အထဲကို နှိုက်ဆေးမလို့”
“ဟင့် ရဲကျော်နော်”
“မနာအောင် ဆေးပေးမယ် ငြိမ်ငြိမ်နေ”
စွဲစွဲ မရုန်းတော့ဘူး။ ငြိမ်ကျသွားပေမယ့် တင်ပါးတွေကတော့ မငြိမ်ပါဘူး။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးက ပူနွေးနေတာပဲ။ နူးညံ့တဲ့အထိအတွေ့က ဘာနဲ့မှ မတူဘူးဗျာ။ ဆပ်ပြာတွေနဲ့ဆိုတော့ ချောနေတာပေါ့။ အလွယ်တကူပဲ စွဲစွဲ အဖုတ်ထဲကို ကျနော့်လက်ညှိုး ဝင်သွားတယ်။
“အာာ လုပ်ပြန်ပြီဟာ”
“ဟင့် အဲဒီလိုဆို မနေတတ်ဘူးဆို”
“ဟင့် ဟင့်”
ပူနွေးနူးအိနေတဲ့ စွဲစွဲရဲ့ အဖုတ်လေးကို အသာလေး နှိုက်ပေးပီး နောက်တစ်ချီထပ်ဆွဲပေးလိုက်ပြန်တယ်။ သူလဲကောင်းမှန်းတော်တော်သိသွားတာပေါ့။
ပြီးပါပြီ။
0 Comments