မှန်သားပေါ်က အက်ကြောင်းများ (အပိုင်း ၁)

အခန်း ၁။

“အ….အုအု…”

“ဖွတ်..ဖလွှတ်…ဖွတ်…ဖတ်..”

“အိုးးးးးးးးးးးးးးးးး”

တိုက်ခန်းလေး တခု ၏ အလွှာတလွှာမှ အိပ်ခန်းလေးတခုထဲမှာ ငြီးသံ ငြူသံ အားစိုက်သံ၊ လိုးသံ တဖတ်ဖတ် တဖုံးဖုံး ဖြင့် ဆူညံနေလေသည်။ သူတို့ အလွှာလေး မှာ သူတို့ လင်မယား နှစ်ယောက်ထဲမို့ အသံလည်း ဘယ်သူမှ ကြားမှာ မပူရတာမို့ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ကို လိုးနေကြသည်။ မယားဖြစ်သူ မသီတာ က ဖင်ဘူးတောင်းထောင်ပေးထားသဖြင့် ကားစွင့်နေသည့် ဖင်လုံးကြီးများ က တအားဆောင့်လိုးပါဟု စိမ်ခေါ်နေသလိုမို့ လင်ဖြစ်သူ ကိုမြင့်အောင် ကလည်း အားရပါးရကို ဆောင့်လိုးနေသည်။ အခန်းထဲ အဲယားကွန်း ဖွင့်ထားတာတောင်မှ ချွေးက စို့ချင်လာသည်။ အခုတောင် လုံးစွင့်နေသည့် ဖင်ကြီးကို ထောင်ပေးထားသဖြင့် ပေါင်တုတ်တုတ် နှစ်လုံးကြားမှ ပြူးထွက်နေသည့် စောက်ဖုတ်ကြိးကို အားရပါးရဆောင့်လိုးနေတာ ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာပြီမို့ သူ့လီးကလည်း ဖောင်းကားတင်းမာလာပြီးလရည်တွေ တဖွတ်ဖွတ်ထွက်ကာ ပြီးသွားသဖြင့် ကိုမြင့်အောင် က သူ့မိန်းမ ကို အနောက်မှ ထပ်ရက် ဖက်ရင်းက ဇိမ်ယူနေလိုက်သည်။ မသီတာလည်း ပြီးသွားတာမို့ အိပ်ယာပေါ် မှောက်ချလိုက်သည်။နောက်တော့ တစောင်းလေး ကွေးကွေးလှဲကာ လင်မယားနှစ်ယောက်ငြိမ်နေကြသည်။ ကိုမြင့်အောင် လီးကြီးမှာ မသီတာ စောက်ဖုတ်ထဲ တတ်ရက်သား က ဆွဲမထုတ်သေးပဲ စိမ်ထားရင်း မသီတာကို အနောက်က နေဖက်ထားလိုက်သည်။

ခနကြာတော့မှ ကိုမြင့်အောင် က ထကာ ရေချိုးခန်းသွား သေးပေါက် ရေဆေးကာ အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာသည်။ မသီတာ ကမူ ပက်လက်လှန်၍ ပေါင်လုံးကြီးတွေကို မျက်နှာကျက်ပေါ်မြှောက်ကာ ထောင်ထားလေသည်။ ကိုမြင့်အောင်က သူ့မိန်းမ ကို ပြုံးကြည့်ရင်း၊

“လက်မလျှော့သေးဘူးလား ချစ်လေး ရဲ့ ကို တို့ ဆရာဝန်ဆီ သွားကြမယ်လေ”

“အင်းပါ ကိုကို ရဲ့ သွားဖို့က ချစ်လေး အပွိုင့်မန့် ယူပြီးပြီလေ နောက်အပတ်ထဲသွားကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ လိုရမယ်ရ ကိုယ့်ဖာသာ လည်းကြိုးစားရမှာပေါ့လို့”

“အေးပါ ချစ်လေးက ပိုသိမှာပေါ့ “

ကိုမြင့်အောင် ပြောသည်မှာလည်း အဓိပ္ပါယ်ရှိ၏။ မသီတာမှာ နပ်စ်မ တယောက်မဟုတ်လား။ ကိုမြင့်အောင် နှင့် မသီတာတို့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်မှာ လေးနှစ်ခန့် ရှိနေလေပြီ။ မသီတာမှာ အသက် ၂၅ နှစ် ကိုမြင်အောင် အသက် ၂၆ နှစ်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး က ခလေး ချစ်ကြပြီး ခလေးလိုချင်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက အထက်အညာ ကဖြစ်ပြီး ကိုမြင့်အောင် က အသားညိုသည်မှာ အနည်းငယ်နက်သည့်ဖက်တောင် ရောက်သည်။ မသီတာက တော့ ညိုဝင်းလေး ဖြစ်သည်။ ကိုယ်လုံးလေး တုတ်တုတ် ခါးလေးက မသိမ်သော်လည်း ဖင်လုံးလုံး ကောက်ကောက်လေးမို့ ဘော်ဒီက ယောက်ျား အများ မျက်စေ့မှာ ဏှာကြွစရာဖြစ်သည်။ ရွက်ကြမ်းရေချို ရုပ်ကလေးဖြစ်သော်လည်း ထူထူထဲထဲ နူတ်ခမ်း ၊ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း နှင့် အမြဲတမ်း အပြုံးချို လို့ မသီတာက လူချစ်လူခင်များလှသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အညာမှ နေပြီး ရန်ကုန်မှာ ဆင်းကာ ပညာသင်ကြတော့ ဒေသ တခုထည်းမှ လာသူချင်းမို့ တယောက်ကို တယောက် အကူအညီပေး ပံ့ပိုးကြသည်။ ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် အတူတူ အိမ်ပြန်ကြတော့ သံယောဇဉ် ဖြစ်လာကြသည်။ ရုပ်မချောသော်လည်း ယောက်ျားပီသပြီး ဒေါင်ကောင်းကောင်း ညိုမဲမဲ ကိုမြင့်အောင် ကို မသီတာ က အားကိုးမိသလို ကိုမြင့်အောင်ကလည်း မသီတာကို ရပ်ဆွေ ရပ်မျိုးမို့ ညီမလေး လို ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ ကိုမြင့်အောင်လည်း ဘွဲ့ရ မသီတာလည်း သူနာပြု သင်တန်းဆင်းတော့ ကိုမြင့်အောင် က အရဲစွန့်ကာ ချစ်ရေးဆိုသည်။ မသီတာက လက်ခံသည်။ နှစ်ဦး နှစ်ဖက်မိဘတွေကလည်း သဘောတူတော့ လက်ထပ်လိုက်ကြသည်။

မသီတာက ဆေးရုံတခု မှာ သူနာပြု ဆရာမ လုပ်နေပြီး ကိုမြင့်အောင်က ကုမ္ပဏီ တခုမှာ အဝယ်တော် လိုမျိုး တာဝန်ခံ အလုပ် လုပ်နေသည်။ လူနေ စည်ကားသော ရပ်ကွက်လေး တခုမှာ အလွှာလေး တလွှာ ကို နှစ်ဘက်သော မိဘ တွေက ပေါင်းပြီး မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ ဆိုကာ ဝယ်ပေးထားသဖြင့် သူတို့ အတွက် နေရေးမှာ အဆင်ပြေပြီး လစာ ငွေပိုငွေလျှံလေးကို စု ထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့မှာ လိုအပ်တာ ဆိုလို့ သားသမီး မထွန်းကားသေးခြင်းပင်။ သူတို့ နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်ပြုတော့ အသက်တွေက ၂၄ – ၂၅ အရွယ်တွေမို့ လိုးတာကလည်း တဖုံးဖုံး တဒိုင်းဒိုင်း ပင်။ သို့သော်လည်း များသောအားဖြင့်ကတော့ လှေကြီးထိုး ရိုးရိုးသာ၊ ကိုမြင့်အောင် က လည်းအတတ်မဆန်း၊ မသီတာ နပ်စ်မ မို့ ပိုပြီး အမြင်ပွင့်လင်းသော်လည်း ကိုမြင့်အောင်ကို အားနာ လို့ ဘာမှ အဆန်းမထွင်ခိုင်း၊ လိုးတာက လည်းအားသန် တာမို့ တာဝန်ကျေသည်။ ဒါကြောင့်လည်း တနေ့တော့ သူ ကိုယ်ဝန်ရမှာပဲဟု တွေးထားသည်။ မသီတာလည်း ယခုတော့ အသက် ၂၉ ပင်ဝင်လာပြီ သုံးဆယ်နား နီးပြီ ဆိုတော့ စိုးရိမ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ကလေးရဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှာကြံပြီးစာအုပ်ထဲ ဖတ်၊ အွန်လိုင်းထဲ ကြည့်လုပ်လေသည်။ သို့သော်လည်း မအောင်မြင်သောကြောင့် နောက်ဆုံး နှစ်ယောက်စလုံးကို ဆရာဝန်ဖြင့် ဆေးစစ်ကြဖို့ ဆုံးဖြတ်ကြ ခြင်းဖြစ်လေသည်။

……………….

နောက်အပတ် ဆရာဝန်ဆီသွား၊ ဓါတ်ခွဲခန်း သွား၊ လိုအပ်တာတွေ စစ်ဆေးတော့ အဖြေထွက်လာသည်က ကိုမြင့်အောင် သုတ်သွေး မှာ သုတ်ပိုးအရည်အတွက် နည်းသည်။ သန္ဓေတည်ဖို့ ခက်သည်ဟု အဖြေထွက်လာသည်။ မသီတာ အနေနဲ့က ဘာမှ ပြဿနာ မရှိဟု ဆိုသည်။ ဖန်ပြွန် သန္ဓေသား ဖြင့် ကိုယ်ဝန်တည်၍ ရနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော်လည်း ကိုမြင့်အောင် က သဘောမကျ။ ပထမ အချက်က ပိုက်ဆံ အများကြီးကုန်မည်။ နောက်တခုက ဘယ်သူမှန်းမသိ သည့်လူတယောက်၏ သုတ်သွေးဖြင့် သူ့မိန်းမ သန္ဓေတည်ပြီး မျိုးရိုးဗီဇ မကောင်းသည့် ခလေး မွေးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကြရသည်။

မွေးစားဖို့ ဆိုတာကို လည်း မသီတာက သဘောမတူ၊ သူ့ရင်သွေး လေး ဖြစ်စေချင်သည်။ သူတို့ အရင်က ဘာမှ မသိခင်က မှ တော်သေးသည်။ ယခုတော့ ကိုမြင့်အောင် က သူ့အပြစ်ဆိုတာ စိတ်မကောင်းကြီး ဖြစ်နေရသည်။ တမှိုင်မှိုင် တတွေတွေ၊ ခလေးလိုချင်နေသော မသီတာကို သနားနေမိသည်။ မသီတာက လည်း ကိုမြင့်အောင် အဲလို စိတ်ဓါတ်ကျနေတာကို မကြည့်ရက် စိတ်မကောင်း၊ ထို့ကြောင့်လည်း ကိုမြင့်အောင် ကို ပိုတိုးပြီး ဂရုစိုက်သည်။ စိတ်တွေက သိပ်မပျော်ရွှင်ကြသဖြင့် လင်မယားချင်း လိင်ဆက်ဆန်တာတောင် မလုပ်ဖြစ်ကြတော့။ နဂိုကတည်းက မသီတာမှာ ညဂျူတီကျ ချိန် ဆို သူတို့ မှန်မှန်မလိုးဖြစ်၊ နေ့ဂျူတီကျသည့် လပိုင်းတွေမှာသာ ညဖက်လိုးဖြစ်ကြသည်။ တခါတရံ နေ့ဂျူတီ ကျသည့် လပိုင်း ကိုမြင့်အောင် က ကုမ္ပဏီအတွက် ပစ္စည်း ဝယ်ထွက် နည်ဘက်သွားသည့်အချိန်ဆို မလုပ်ဖြစ်ကြ။ အခုလို ဆိုတော့ ပိုဆိုးနေကြလေသည်။

တနေ့တော့ မသီတာ နေ့ဘက်ဂျူတီကျသည့် အချိန် ကိုမြင့်အောင်လည်း ရန်ကုန်မှာ ရှိကာ အလုပ်ပါးချိန်မို့ ညဖက် လင်မယား နှစ်ယောက် တီဗီကြည့်ရင်း စကားစမြီပြောကြလေသည်။ မသီတာက ကိုမြင့်အောင် မျက်နှာ တမျိုးဖြစ်နေသည်မို့ ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု အတင်းမေးလေသည်။ ညှားလာတာက လေးနှစ်လောက်ရှိပြီမို့ မျက်နှာရိပ်အကဲက သိနေလေပြီ။ ကိုမြင့်အောင်က၊

“ချစ်လေး ကို ပြောစရာ တခုရှိလို့”

“ပြောလေ ကိုကို ကလည်း အဆန်းလုပ်နေပြန်ပါပြီ လင်မယားချင်းကို”

“ချစ်လေး ကိုကို ပြောတာကို အစအဆုံး နားထောင်၊ ပြီးရင် ကိုကို့ကို စိတ်မဆိုးရဘူး၊ နောက်ပြီးတော့ သဘောတူတယ်မတူဘူး ဆိုတာကိုပဲ အဖြေပေး”

မသီတာ စိတ်ထဲ ထိပ်လန့်သွားသည်။ ကိုမြင့်အောင် မပြောစဖူး အပြောထူးတော့ ဘာများလည်း သိချင်နေသည်။ သူများ နောက်မိန်းမ တယောက် တွေ့နေပြီလား၊ အာ့ဆိုရင်တော့ သူမစိတ်ဆိုးမှာပဲ သူက စိတ်မဆိုးရဘူး ဆိုပြီး ကြိုပိတ်ထားတာ က ဘာသဘောလဲ၊ ဒါပဲ ဖြစ်မှာပဲ စသဖြင့် တွေးနေရင်း၊

“ကိုကို က ဘာပြောမယ်မှန်းမသိပဲ နဲ့ စိတ်မဆိုးရဘူး ဆိုတော့ ချစ်လေး ဂတိမပေးချင်ဘူး၊ ဘာအကြောင်းအရာလည်း ဆိုတာ သိမှ ပဲ ဂတိပေးမယ်”

ဟု ဆိုလေသည်။ ကိုမြင့်အောင် က တဆင့်လျှောလိုက်ပြီး ၊

“အိုကေ ကွာ အာ့တာဆိုရင် လည်း ကိုကို တို့ သားသမီး အကြောင်း ပြောမလို့”

ဆိုလိုက်သဖြင့် မသီတာက ကိုကို များ ငါ့ကို ကလေးမွေးစားဖို့ အတင်းတွန်းတော့မလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။ အဲဒါက တော့ စိတ်ဆိုးစရာမှ မရှိတာ၊ ငါ သဘောမတူရင် မတူဘူးပြောလိုက်ရုံပဲလေဟု တွေးရင်း၊

“အင်း အာ့တာဆိုလည်းပြောလေ ချစ်လေး စိတ်မဆိုးပါဘူး”

ကိုမြင့်အောင် က မသီတာ မျက်နှာကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးတွေထဲ ခနနစ်နေသေးသည်။ မသီတာ က မနေနိုင်ပဲ ကိုမြင့်အောင် လက်ကို ဆွဲယူကာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်းက၊

“ပြောလေ ကိုကို ဘာလဲလို့ ချစ်လေး သိချင်နေပြီ”

“အင်း ဒီလိုကွာ ချစ်လေးက ကလေးလည်း မမွေးစားချင်ဘူး၊ တက်ကျူစ်ဘေဘီလည်း ဘယ်သူမှန်းမသိလို့ ကိုယ်ဝန်မဆောင်ချင်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ကိုကို့ ခေါင်းထဲ မှာ ပေါ်လာတာ၊ ချစ်လေး အမျိုးသား တယောက်နဲ့ တခါလောက်ပဲ အိပ်လိုက်၊ ချစ်လေးက ဘာမှ ပြဿနာမှ မရှိတာ တခါထဲနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရ ရင်ရသွားမှာပေါ့”

“ဟာ ကိုကို ကလည်း ပေါက်ကရ ချစ်လေးက တစိမ်း ယောက်ျား တယောက်နဲ့ မအိပ်နိုင်ပါဘူး မဖြစ်နိုင်တာတွေ”

“တစိမ်းယောက်ျား မဟုတ်ပါဘူးကွာ အဲဒါက”

“ဟင် တစိမ်းမဟုတ်ရင် ဘယ်သူလည်း ကိုကို ၊ တော်ပါ ကိုကို ပေါက်ကရတွေ မဖြစ်နိုင်တာတွေ လာပြောမနေနဲ့ကွာ ချစ်လေးကို ဘယ်လို မိန်းမ မှတ်လို့လဲ”

“ချစ်လေး ကို ဘယ်လို မိန်းမလဲ ကိုကို သိတာပေါ့ကွာ ၊ အဲဒါကြောင့်လည်း တသက်လုံး ပေါင်းဖို့ လက်ထပ်ယူထားခဲ့တာလေ၊ ခု ဟာက ကိုကို တို့ ကလေး ပြဿနာ ကို ဖြေရှင်းဖို့ပါ”

“ဟင့်အင်းကွာ မသိဘူး၊ ဒါနဲ့ နေပါအုံး တစိမ်းမဟုတ်ဘူးဆိုတော့ ကိုကို က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

“အင်း ကိုကို က စဉ်းစားနေတာက သန့်ဇော်လင်းလေ”

“ဘာ ဇော်ဇော် ဟာ ကိုကို ကလည်း မဟုတ်တာကြီးကို ပေါက်ကရတွေ”

သန့်ဇော်လင်း ဆိုတာက ကိုမြင့်အောင် ၏ ညီငယ်၊ ယခု မှ ဘွဲ့ရကာစ အလုပ် စလုပ်တာ၊ အခြေတကျမရှိသေး၊ အလုပ်တခုပြီးတခု ဟိုပြောင်းဒီပြောင်း။ အခု လောလောဆည်မှာ သူ့ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လှည်းတန်း က အပြင်ဆောင်လို မျိုးတခုမှာ စုပြီး ငှားနေနေတုန်း။

“ဟုတ်ပါတယ်ကွာ၊ အာ့တာကြောင့် ချစ်လေး ကိုကို့စကား ကို ဆုံးအောင် နားထောင်အုံးလို့ ပြောတာ၊ ဒီကောင်နဲ့ ဆိုရင် တကယ်လို့ ချစ်လေး ကလေး ရရင်လည်း ကိုကို တို့က ညီအကို ဆိုတော့ ရုပ်က လည်း ကိုကိုနဲ့ တူမှာပဲ၊ နောက်ပြီး မိသားစုတွင်းကိစ္စ ဆိုတော့သူလည်းပေါက်ကြားချင်မှာ မဟုတ်ဘူး ၊ ကိုကို့ မျက်နှာ ချစ်လေး မျက်နှာ သူထောက်ထားရမှာပဲ”

ကိုမြင့်အောင် ပြောပြနေတာကို နားထောင်ရင်း မသီတာတွေဝေသွားခဲ့ရသည်။ ကိုမြင့်အောင် ပြောတာတော့ အဓိပ္ပါယ် ရှိသား၊ ဒါပေမဲ့  သူစိမ်းယောက်ျား တယောက် အလိုးခံရမည်ဆိုတာ၊ အထူးသဖြင့် သူမ ရဲ့ မတ်ကလေး အလိုးခံရမည်ဆိုတာ ကို ဘယ်လိုမှ ခေါင်းထဲ စဉ်းစားလို့ မရ။

“ဟာ ကိုကို ပြောတာ သဘာဝ ကျပေမဲ့ လည်း ချစ်လေး က မျက်နှာလည်း မထားတတ်ပါဘူး တခြားယောက်ျား တယောက်နဲ့ အိပ်ယာထဲ အတူလှဲရမှာတောင် စိတ်ကူးလို့ မရတာကြီးကို၊ ကိုကို ပြီးတော့ ကိုကို ဇော်ဇော့်ကို သွားပြောထားသေးလား”

“မပြောရသေးပါဘူးကွာ ချစ်လေးကို ပဲ အရင်မေးကြည့်တာပါ။ ချစ်လေး က မျက်နှာပူစရာထင်ရင် ကိုကို က သူ့ကို မျက်နှာဖုံးစွပ်ခိုင်း ချစ်လေးကို လည်း မျက်နှာဖုံး စွပ်ခိုင်းထားမယ်လေ၊ သူ့ကို တော့ သူငယ်ချင်းတယောက် ရဲ့ အမျိုးသမီးလို့ ပြောမှာပေါ့၊ အဲဒါလည်း ကိုကို စဉ်းစားထားတာ တခုပေါ့”

ကိုမြင့်အောင် ပြောပြနေတာကို တွေးရင်း မသီတာတယောက် နည်းနည်းလေး စိတ်ထဲမှာ ဟုတ်တော့ဟုတ်သားဟု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ မတ်ကလေး အလိုးခံရမှာကို တွေးပြီး နည်းနည်းတောင် တုံရီရီ ဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော်လည်း လက်ခံရမှာ ရှက်နေသေးသဖြင့်၊

“ဟာ ကိုကို ရာ အေးအေး ဆေးဆေးစဉ်းစားကြတာပေါ့၊ အရမ်းကြီးမလောပါနဲ့အုံးနော်”

“အင်းပါ ချစ်လေးရာ ကိုကို ကလည်း ချစ်လေး ကို အရင် တိုင်ပင်ကြည့်တာပါ ပြီးမှ ဒီတေးစဉ်းစားမယ်ဆိုပြီးတော့”

ထို့နောက် ညလည်း နက်လာပြီမို့ နှစ်ယောက်သား တီဗီပိတ်လိုက်ပြီးအိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့ကြတော့သည်။