အခန်း ၂။

ကိုမြင့်အောင် နှင့် မသီတာ တို့ နှစ်ယောက် ထိုနေ့ညက စကားစထားသော်လည်း တယောက် နှင့် တယောက် မျက်နှာပူသလို ဖြစ်နေကြသဖြင့် ထိုကိစ္စကို မသိချင်ယောင် ဆောင်ထားကြလေသည်။ စနေတနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်တွေ သန့်ဇော်လင်း လာလည်သည့် အချိန်မှာတော့ မျက်နှာတွေ မထားတတ် ကြသော်လည်း အမူအယာ မပျက် ပင် ပြောဆို ဆက်ဆံ ကြလေသည်။


သန့်ဇော်လင်းက လည်း အကင်းပါးသူ ပီပီ တခုခုတော့ ဖြစ်နေသည် ဆိုတာကို ရိပ်မိလေသည်။ သူ့အကိုကြီးကို နောက်မှ မသီတာ အလစ် မေးကြည့်အုံးမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။


သူ့ကိုကြီး ကိုမြင့်အောင် မသီတာ နှင့် အိမ်ထောင်ကျတော့ သူက ကျောင်းတက်နေတုန်း ဖြစ်သည်။ သူက မန္တလေး ရတနာပုံ တက္ကသိုလ်မှာ ဖြစ်သည်။ ကိုမြင့်အောင် နှင့် သူမှာ အသက်က လေးနှစ်ခန့်ကွာသည်။ သူတို့ မိဘ များမှာ အညာမြို့လေး တမြို့မှာ နေပြီး သူတို့ ကို ကြည့်ရှု စောင့်ရှောက် ပညာသင်ပေးနေသည်မှာ သူတို့ အဖေညီမ ဖြစ်သူ ဒေါ်လေး ဝင်းဝင်းသော် ဖြစ်လေသည်။ ဒေါ်လေးဝင်းဝင်းသော် နှင့် သူ့ယောက်ျား ဦးသာဦးမော် တို့မှာ ဈေးချို တွင် ရွှေဆိုင် ဖွင့်ထား ပြီး ချောင်ချောင်လည်လည် ရှိကြသည်။ အောင်ပင်လယ် မြို့သစ်မှာ ကိုယ်ပိုင် နှစ်ထပ်တိုက်ကလေးဖြင့် ဝင်းနှင့် ခြံနှင့် နေနိုင်ကြသူဖြစ်ပြီး သားသမီး မထွန်းကားကြပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း တူတော်မောင် များကို ခေါ်ပြီး ပညာသင်ပေးကာ သားသမီးကဲ့သို့ မွေးစားလာခဲ့ကြသည်။ သန့်ဇော်လင်း ဆယ်တန်းအောင်ပြီး တက္ကသိုလ်တက်တော့ သူ့အကိုကြီးကိုမြင့်အောင်က ရန်ကုန်ရောက်နေလေပြီ။


နောက်တော့ အကိုကြီး နှင့် မသီတာတို့ မင်္ဂလာဆောင်တော့ သူတို့ မြို့ မှာ တခါ မန္တလေးမှာ တခါ ဧည့်ခံပွဲလုပ်လေသည်။ မသီတာ မှာ သူတို့ နှင့် တနယ်ထည်းမို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့ သူူများ ဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ရန်ကုန်မှာ အနေများသဖြင့် တွေ့ဆုံ ရသည်မှာ သိပ်များများစားစား မရှိ။ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ ကြမှ ကိုယ့်မရီးကိုယ် ကောင်းကောင်းသတိထားမိလေသည်။ မင်္ဂလာသူတို့ သမီး အဝတ်အစား ဖြင့် ကိုယ်လုံး တုတ်တုတ်ထည်ထည် ကားစွင့်နေသော တင်ပါးကြီးတွေ၊ ထိုင်မသိမ်းပုံ ဝတ်ထားသဖြင့် မို့မောက်နေသော ရင်ညွှန့်သား တွေကို သတိထားမိပြီး လီးတောင် ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း ကိုယ့်အကို ဇနီးလောင်းဆိုသော အသိဖြင့် စိတ်ကို ချိုးနှိမ်ပြီး ထိုစိတ်တွေ မပေါ်အောင် ထိန်းထားခဲ့သည်။ သူ့မှာလည်း စိတ်ဖြေ ဖို့ ကလည်း ရှိနေပြီ ဆိုတော့ အဲလောက်တော့ မခက်ခဲလှပါ။


သူ့အကို တို့ မန္တလေး မှာ မင်္ဂလာ ဧည့်ခံပွဲပြီးသည့်ညက ဟော်တယ်တခုမှာ ဟန်းနီးမွန်းခန်း ငှားပြီး အိပ်ကြသည်။ သူတို့ မိသားစု သာ ဒေါ်လေးဝင်းဝင်းသော် တို့ အိမ်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သန့်ဇော်လင်း အဖေ နှင့် အမေ က အောက်ထပ်က ဧည့်သည်ခန်းမှာ အိပ်ကြသည်။ သန့်ဇော်လင်း အခန်းက အပေါ်မှာမို့၊ ဒေါ်လေးဝင်းဝင်းသော် ယောက်ျား ဦးသာဦးမော်ကို တွဲပြီး အပေါ်ထပ်က သူတို့ လင်မယား အိပ်သော အခန်းသို့ လိုက်ပို့လေသည်။ ဦးသာဦးမော် မှာ အရက် သိပ်သောက်လေ့ရှိသူ မဟုတ်တော့ ဧည့်ခံပွဲမှာ သူများ ဟိုနည်းနည်း ဒီနည်းနည်း တိုက်တာ အားနာနာ ဖြင့် သောက်ပြီး မူးလာရာ အိမ်အပြန်လမ်း ကားပေါ်မှာပင် အိပ်ပျော်လာခဲ့ခြင်းဖြစ် လေသည်။ အိမ်ရောက်တော့ လည်းမူးနေသဖြင့် သန့်ဇော်လင်း က တွဲပြီး လိုက်ပို့ရခြင်းဖြစ်သည်။


သူတို့ လင်မယားအခန်းထဲ ရောက်တော့ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ တင်ပေးရင်း ဒေါ်လေးဝင်းဝင်းသော် ခိုင်းသဖြင့် ဦးသာဦးမော် အဝတ်အစားများကို လဲပေးဖို့ ကူရလေသည်။ ရှပ်အင်္ကျီကို စွတ်ကျယ်ဖြင့် လဲပေးပြီး ရိုးရိုးလုံခြည်ဖြင့် လဲရန် ဘန်ကောက်ပုဆိုးကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ အောက်မှာ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီပွပွကြီး ရှိနေသေးသဖြင့် အဲဒါရော ချွတ်ရ အုံးမလား ဟု မေးရာ အင်း ဟု ဆိုသဖြင့် ဆွဲချွတ်လိုက်လေသည်။ ဦးသာဦးမော် ၏ လီးမှာ ပျော့ခွေပြီး လက်သုံးလုံးခန့်သာ အရှည်ရှိလေရာ လမွှေး အဖြူအမဲ များကြားတွင် ခေါင်းပေါ်ရုံကလေးသာ ရှိလေသည်။ သန့်ဇော်လင်းက ခွိ ကနဲ ရီလိုက်သဖြင့် ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်က သန့်ဇော်လင်း လက်မောင်းကို ဆိတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။


“ဟဲ့ ဘာရီတာလဲ၊ စိတ်မထ ရင် အဲလိုပဲ  နင်လည်း အတူတူပဲလေ ဟွန့်”


“စိတ်ထ ရင် ဘယ်လိုလဲ သိချင်လို့လေ တီဝင်းကလည်း ဟားဟား”


သန့်ဇော်လင်း က ရီမောလိုက်ပြီး အိမ်နေရင်းဝတ်လုံခြည်တထည်ကို ခြေထောက်မှ စွတ်ကာ ခါးထိ ဆွဲတင်ပြီး ပတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်က သန့်ဇော်လင်း ပုခုံးကို လက်ဖဝါးဖြင့်လှမ်း ရိုက်လိုက်လေသည်။ သန့်ဇော်လင်း က ခါးကို ကိုင်းရင်း ဦးသာဦးမော် ခါးတွင် ပုဆိုးကို ဖြစ်သလို လေး လုံးထွေး ချည်ပေးလိုက်ပြီး မှ ကိုယ်ပြန်ဆန့်ရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ့ဘေးမှ ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေသော ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် လက်ကလေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် မှာ ရုတ်တရက်မို့ ယိုင်သွားပြီး သန့်ဇော်လင်း ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်လာလေသည်။


“ဟဲ့ ကောင်လေး နင့်ဦးရှေ့မှာလေ”


“ ဦးက အခု ဆင်အော်လို့တောင် မနိုးတော့ပါဘူး တီဝင်းကလည်း”


ဟုပြောရင်း ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်ကို ထွေးပွေ့ရင်း ပါးပြင်လေးကို ရွှတ်ကနဲ နမ်းလိုက်လေသည်။ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် က သန့်ဇော်လင်း ရင်ဘတ်ကို သူမ လက်ကလေးများဖြင့် တွန်းရင်းက၊


“အို မတော်တဆ နိုးလာရင် ငါးပါးမှောက်ကုန်လိမ့်မယ် ဟဲ့၊ နောက်ပြီး ဒီအဝတ်အစားတွေ နဲ့ မနေတတ်ပါဘူး ချွတ်ရအုံးမယ် ခနနေအုံး”


ဟု အသံတိုးတိုး ဖြင့် ပြောရှာလေသည်။ သန့်ဇော်လင်း က မလွတ်သေးပဲ တင်းတင်းကြီးပွေ့ထားပြီး မျက်လုံးချင်းတေ့တေ့ဆိုင်ဆိုင် ကြည့်ရင်းက၊


“မိန်းမ က ဒီယောက်ျား လို ရင် နေရာမရွေး ပေးပါ့မယ်လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား၊ ယောက်ျား က အခု လိုမျိုး ပွဲနေပွဲထိုင် အဝတ်အစားတွေနဲ့ ကို မချွတ်ပဲ လိုးချင်နေတာ၊ အခု အချိန်ကောင်းပဲလေ”


ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် ကတော့ ယခုထိ ဦးသာဦးမော် နိုးသွားမှာ စိုးနေသေးဖြင့် အသံတိုးတိုးဖြင့်၊


“အင်းပါ ယောက်ျား ရယ်၊ ဒါဆိုလည်း ကုတင်ဟိုဖက်ခြမ်းသွားရအောင်နော် ဒီမှာ က သူ့မျက်နှာရှေ့တည့်တည့်ကြီးမှာမို့ပါ”


သန့်ဇော်လင်း က ထိုအရာ ကိုတော့ သဘောတူလိုက်ပြီး ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် လက်ကို ဆွဲကာ ကုတင်ခြေရင်းဘက်မှ ပတ်ကာ ကုတင်၏ တခြားဖက်သို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ ယခုတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် ဦးသာဦးမော် ကျောပေးအိပ်နေသော ဘက်ကုတင်စောင်းသို့ ရောက်သွားလေပြီ။ သန့်ဇော်လင်း က မိတ်ကပ် တွေလိမ်းထားသဖြင့် နဂို အသားထက်ဖွေးနေသော ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်မျက်နှာလေးကို မေးစေ့မှ ကိုင်ကာ မော့စေပြီး နူတ်ခမ်းနီရဲရဲ ဆိုးထားသော နူတ်ခမ်းထူထူကို သူ့နူတ်ခမ်းအစုံဖြင့် ဖိကပ်ကာ နမ်းလိုက်သည်။ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်က သန့်ဇော်လင်း ပုခုံးကို သူမ လက်ကလေးများ ဖြင့် ပြန်သိုင်းဖက်ထားပြီး အနမ်းကို ပြန်တုန့်ပြန်လေသည်။ သန်ဇော်လင်းက သူမ ခါးကလေးကို လက်နှစ်ဖက်က ကိုင်ကာ သူ့ကိုယ်ဖြင့် ဆွဲကပ်ထားသဖြင့် ပုဆိုးအောက် မှ ထောင်ထ နေသော သူ့လီးကြီးက ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် ဘိုက်ကလေးကို ထောက်မိနေလေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် တယောက် လျှာကို တယောက် အတန်ကြာအောင် စုပ်နေကြပြီးမှ သန့်ဇော်လင်းက သူ့ပုဆိုးကို ကွင်းလုံး ချွတ်ချပြီး၊ ဇာရင်ဖုံးလက်ရှည် အဝါရောင် ဝတ်ထားသော ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် ပုခုံးလေးကို ဖိချပြီး သူ့ရှေ့ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်လေသည်။


တယောက်အကြောင်းတယောက် သိပြီးကြသူများ ပီပီ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် က သန့်ဇော်လင်း ရှေ့ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး သန့်ဇော်လင်း အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ချလိုက်လေသည်။ သန့်ဇော်လင်း ၏ မာတောင် တောင့်တင်းနေသော လီးကြီးမှာ ဖြောင်းကနဲ ကန်ထွက်လာရင်း သူမ မျက်နှာကို လှံတန်ကြီးကဲ့သို့ တည့်တည့် ချိန်နေလေသည်။ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်က ထို လီးတန်ကြီးကို သူမ နူတ်ခမ်းများ ဖြင့် ငုံစုပ်လိုက်သည်။ သန့်ဇော်လင်း က သူ့လီးကြီး ကို နွေးထွေး နူးညံ့စိုစွတ်သည့် အာခံတွင်းက ငုံစုပ်ပေးလိုက်သည့် အရသာကို ခံစားလိုက်ရသလို အောက်ကို ငုံ့ကြည့်တော့  ကျက်သရည်ရှိရှိ  နန်းဆန်ဆန်လှသော သူ့အဒေါ်လေး ၏ မျက်နှာ၊ အလှပြင်ဆိုင်မှာ တနေ့ကုန်နီးပါး ပြင်ထားခဲ့ရသည့် ဆံထုံးကြီး၊ နှင့် ခုထိ မချွတ်ရသေးသော် လက်ဝတ်ရတနာများ၊ ထို အရာများက လည်း သူ့အတွက် ဆန်းသစ် ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု တမျိုးကို ခံစားနေရလေသည်။


သူ့ဒေါ်လေး ၏ ပုလွေ မှုတ်ပေးနေသော အရသာကို ခံစားရင်း ထိုဆံထုံး ကြီးကို ဖွဖွလေး ကိုင်ကြည့်နေမိလေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုနေ့ မနက်ပိုင်းက မရီးလောင်း မသီတာကို ကြည့်ရင်း တင်းနေရသော လီးကြီးက ပေါက်ကွဲမတတ် တင်းမာနေပြီ ဖြစ်ရကား မနေနိင်တော့ သူ့ဒေါ်လေးကို ပုခုံးမှ ကိုင်ကာ ရပ်ခိုင်းလိုက်ရသည်။ နောက်တော့ ဂျိုင်းမှ ဆွဲမ ကာ ရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကုတင်ဘက်မျက်နှာလှည့် သူ့ကို ကျောပေးရပ်ခိုင်းကာ ပုခုံးလေးကို အသာတွန်းလိုက်သည်။ သူဘာလို ချင်သလဲ ဆိုတာကို သိနေသည့် ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်က လည်း ကုတင်ပေါ် အသာကုန်းကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ထောက်ကာ သူမ ဖင်ကြီးတွေကို ကော့ပေးလိုက်လေသည်။ သန့်ဇော်လင်းက ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် ၏ ကြိုးကြီးချိတ်တမိန် အဝါ ရောင်ကို ခါးပေါ်သို့ ရောက်သည်အထိလှန်တင်လိုက် ပြီး အောက်မှ ပိုးသား ပင်တီ အနက်ရောင်လေးကို ဆွဲချွတ်ချလိုက်လေသည်။ ကုတင်စောင်းမှာ ကုန်းပြီး ဖင်ကိုကော့ ပေးထားသဖြင့် လုံးစွံ့နေသော အိုးကြီး ညိုဝင်းမွတ်နေသော ပေါင်လုံးတုတ်တုတ် နှစ်လုံး ဆုံရာ ကြားမှ ပြူထွက်နေသော စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ အရည် စိုရွဲ နေလေပြီ။


သန့်ဇော်လင်းက ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် စုတ်ပေးထားသဖြင့် သွားရည်များဖြင့် ရွဲပြောင်နေသော လီးကြီးကို သူမ စောက်ဖုတ်ဝတွင် တေ့ ကာ ဖိသွင်းချလိုက်လေသည်။


“အိ..”


ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် က သူ့ယောက်ျား နိုးသွားမှာ စိုးပြီး နူတ်ခမ်းအစုံကို အသာကိုက်ပြီးပါးစပ်ကို စေ့ထားသော်လည်း လီးကြီးက ရုတ်တရက် သူမ အဖုတ်လေးထဲ ကြမ်းတမ်းစွာ တိုးဝင်လာတာမို့ လည်ချောင်းမှ အသံလေး ပင် ထွက်သွားလိုက်မိသည်။ သူမ စောက်ဖုတ်အတွင်းနံရံတွေက မာကြောတောင့်တင်းနေသော လီးကြီးကို ပြည့်ကျပ်စွာခံစား နေရပြီး နောက် ပြန်ဆွဲထုတ်သွားတော့ ရင်ထဲမှာ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ လီးကြီး သူမ စောက်ဖုတ်ထဲက ကျွတ်သွားမှာ စိုးသဖြင့် သူမ ဖင်ကြီးတွေကို ကော့ကာ လိုက်သွားမိသော်လည်း လီးကြီးက စောက်ဖုတ်ထဲမှ မကျွတ်ခဲ့ ပြန်ဆောင့်တိုး ဝင်လာခဲ့ပြန်ပါသည်။


“အု..”


နောက်တော့ အရှိန်ဟုန် ကောင်းကောင်း အားပြင်းပြင်း ဖြင့် ဆောင့်လိုးနေတာကို အရသာ ကောင်းလွန်းလှသဖြင့် မျက်လုံးလေး မှေးခံရင်း ဖင်ကြီးကိုလည်း ခါယမ်း ကော့ကော့ ပေးနေမိလေသည်။ သန့်ဇာ်လင်း ကလည်း ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အနောက်မှ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးနေလေသည်။ စိတ်ထဲကတော့ သူ့အကို ၏ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မယားလေး မသီတာ ဖင်ကြီးကို မှန်းပြီး မသီတာကို လိုးနေသည်ဟု တွေးရင်းက ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်ကို လိုးနေမိသည်။ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် ၏ အဝတ်အစား တောက်တောက်ပြောင်ပြောင်များ၊ သူလိုး ဆောင့်သည့် အရှိန်ကြောင်း ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် ၏ လက်ကောက်တွေ အချင်းချင်း တချွမ်းချွမ်းတိုက်မြည်သံ၊ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်လည်ပင်းမှ တန်းလန်းကျ ကာ လှုပ်ယမ်းနေသော လည်ဆွဲ ရတနာများကလည်း သူ့ကို မကြုံဖူးသည့် မြင်ကွင်းပေးနေသည်မို့ မကြာခင်ကာလအတွင်းမှာ ပင် သူ့လီးကြီးမှ လရည်များ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် စောက်ဖုတ်ထဲ ပန်းထုတ်ကာ ကာမစည်းဇိမ်အဆုံးစွန်ကို ရောက်သွားရလေသည်။


ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် လည်း ပြီးသွားတာမို့ အိပ်ယာခင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင် ပြီး သူမ စောက်ဖုတ် အတွင်းသားလေး များကို သန့်ဇင်လင်း လိင်ချောင်းကြီးပေါ်မှာ ပွစေ့ပွစေ့ ဖြင့် ဆုပ်နှယ်သလို လုပ်ပေးနေလေသည်။ နောက်တော့ သန့်ဇင်လင်း လင်း လီးကို မဆွဲထုတ်ခင်။


“ဟေး ခနလေး၊ ထမိန်တွေပေါ် စွန်းသွားအုံးမယ် ခနလေး တီဝင်း အတွင်းခံလေး ကောက်ပေး”


သန့်ဇော်လင်းက သူ့လီးကြီးကို ဆွဲမထုတ်သေးပဲ  ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် အဖုတ်ထဲ စိမ်ထားရင်းက သူ့ခြေမ ခြေညိုးတို့ဖြင့် ညှပ်ကာ အတွင်းခံအမဲလေးကို ကောက်ရင်း ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်ကို လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်က သန့်ဇော်လင်း လီးတန်အရင်းမှာ ပင်တီကို ဖိကပ်ရင်း လီးကို ဆွဲထုပ်စေပြီး အရည်များကို သုတ်ယူကာ ထိုပင်တီလေးဖြင့်ပင် သူမ စောက်ဖုတ်ဝကို ပိတ်ပြီး ပေါင်ကြားညှပ်လိုက်သည်။ နောက်တော့ သူမ အချိတ်ထမိန်ကို ချွတ်ချကာခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ လှမ်းပြစ်လိုက်လေသည်။ သန့်ဇော်လင်း က ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် လုပ်သမျှကို ပြုံးကြည့်နေရင်းက သူ့လက်တွေဖြင့် ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် ရင်ဖုံး အင်္ကျီ ကို ကျယ်သီးများ ဖြုတ်ပေးကာ ရအောင် ချွတ်နေပြန်သည်။ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်က လည်း ချွတ်လို့ လွယ်ရန်သူမလက်တွေကို ဆန့်တန်းပေးရ်ုး နောက် ထမိန်ပြစ်ထားရာသို့ လှမ်းပြစ်လိုက်လေသည်။ သန့်ဇော်လင်းက ဘရာဇီရာ ဂျိတ်ကို ပါ ဖြုတ်ပြီး ပြစ်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုတော့ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် တယောက် တကိုယ်လုံးမှာ ဆံထုံးကြီး နှင့် လက်ဝတ်ရတနာ များသာ ကိုယ်ပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့လေသည်။ သူမ ပေါင်ကြားမှာတော့ ရွဲရွဲစိုနေသည့် ပင်တီအနက်ကလေး။ သန့်ဇော်လင်းက ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် နို့ကြီး တွေကို ငုံ့ကာ တပြွတ်ပြွတ် စို့လိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲထည့်လိုက်သည်။ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်က သန့်ဇော်လင်းကို အသာတွန်းရင်း၊


“ယောက်ျား ရာ မိန်းမ နည်းနည်းမောတယ် ခနထိုင်ရအောင်”


“အင်း လာ ဒီမှာ ခနထိုင်ရအောင်”


သူတို့ နှစ်ယောက် ဦးသာဦးမော် အိပ်နေသည့်ဖက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဖက် ကုတင်ဘေး ကြမ်းပေါ်မှာ  ပူးပူးကပ်ကပ် ထိုင်ရင်း ဖြင့် အမောဖြေနေကြလေသည်။ ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် က၊


“ သူ ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလည်း တခါထည်း မစားဘူးတာ ကျနေ တာပဲ ငမ်းငမ်းတက်၊ မှန်မှန်ပြောစမ်း ဘာက စိတ်ကြွလာတာလဲ”


“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ ကိုယ့်တိတ်တိတ်ပုန်း မယားလေး ကို အဲလို ပွဲနေ ပွဲထိုင် အဝတ်အစားနဲ့ လိုးချင်လို့ပါ”


“အံမယ် မသိဘူးများထင်လို့လား ဒါမျိုးတွေ အရင်က ဝတ်တာလဲ တွေ့ဖူးတာပဲ ခုဟာက ခါတိုင်းနဲ့ မတူပါဘူး ဟွန့် ဘာလဲ ကိုယ့် မရီး ကို လိုးချင် စိတ်ပေါ်လာတဲ့နဲ့ အဲဒီစိတ်တွေကို သူများ ဆီမှာ လာလျှော့တာ မဟုတ်လား”


“ဟီးဟီး”


ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် ပြောသည်မှာလည်း မှန်နေတာမို့ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပဲ အူသလို အသလိုဖြင့် ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်နေလိုက်သော သန့်ဇော်လင်းကို ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော်က ဘိုက်ခေါက်လိမ်ဆွဲ လိုက်ပါသည်။ သန့်ဇော်လင်း လည်း ဒေါ်ဝင်းဝင်းသော် နှင့် သူတို့ စပြီး ဖြစ်ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်များဆီသို့ စိတ်ကူး အတွေးလွင့်သွားရတော့သည်။