မို့မို့ ... ဒီလူကြီးကို ကြည့်လို့မရ။ မျက်နှာကြောကို မတည့်။ လူကောင်ကြီးက ကြီးသလောက် စကားသံက ချွဲချွဲနဲ့ သူ့နာမည်က မျိုးဝင်းသူတဲ့။ မမခင်သီတာကလည်း တစ်မျိုး ဘယ်လိုနားလည်ရမှန်းမသိ။ မို့မို့ မျက်နှာကြောမတည့်သော လူကြီးက မမနှင့် အိမ်မှာ အတူ လာနေမယ်တဲ့။ မမ ယောက်ျားယူမှာလားလို့မေးတော့ “ မို့မို့ နားမလည်သေးပါဘူး ညီမလေးရယ်” တဲ့။ ပြီးတော့ မို့မို့က ငယ် သေးတယ်တဲ့။ မို့မို့ မငယ်တော့ဘူးလို့ ပြန်ပြောချင်လိုက်တာ မပြောရဲလို့ မို့မို့ အသက်(၁၅)နှစ်ထဲရောက်နေပြီ။ အပျိုဖြစ်တာတောင် တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ပြီးတော့ အထက်တန်းကျောင်းသူ (၉) တန်းတောင် ရောက်နေပြီ။

အဲဒီလူကြီး ဘယ်လောက်ကြာအောင် လာနေမှာလဲ လို့မေးတော့ မသိသေးဘူးတဲ့။ ကောင်းရော။ အရင်တုန်းက အဲဒီလူကြီး အိမ်ကို ခဏခဏလာဖူးတယ်။ မို့မို့ကို ဆက်ဆံတာ သူငယ်နှပ်စားလေးလို ဆက်ဆံသလိုပဲ မကြိုက်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ရှိသေးတယ်။ လူကို ကြည့်ရင် မျက်နှာကိုကြည့်ပေါ့။ သူက ဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ မို့မို့ တစ်ကိုယ်လုံးကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားနေတဲ့ မျက်လုံးမျိုးတွေနဲ့ ကြည့်တတ်တယ်။ မို့မို့ သိပါတယ်။ ဒီလူကြီး အိမ်မှာလာနေရင် မမနဲ့ အတူတူ အိပ်မယ်ဆိုတာကိုလေ။ မို့မို့ စိတ်ညစ်တယ်။ မမကိုလည်း မပြောရဲဘူး။

မမခင်သီတာက မို့မို့ရဲ့ အစ်မအရင်းခေါက်ခေါက် မဟုတ်ပေမယ့် တစ်ဝမ်းကွဲအစ်မ။ ပြီးတော့ မို့မို့ကို မိဘလိုစောင့်ရှောက်လာခဲ့သူ။ မို့မို့ (၄)နှစ်သမီးလောက်က မို့မို့ အဖေနဲ့အမေ၊ နောက် မမခင်သီတာရဲ့ အဖေနဲ့အမေ၊ မမရဲ့အစ်ကို သူတို့အားလုံး တွံတေးတူးမြောင်းထဲမှာ သင်္ဘောနစ်တဲ့ထဲ ပါသွားကြသည်။ အဲဒီနောက် မို့မို့ကို မမခင်သီတာက ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့ရသည်။ ဒီတော့ မို့မို့က မမခင်သီတာကို မလှန်ရဲတာလည်း မဆန်းပေ။

အဲဒီ မျိုးဝင်းသူ ဆိုတဲ့လူကြီး အိမ်မှာလာနေရင် ဘယ်လိုဆက်ပြီး စခန်းသွားရပါ့မလဲ ဟူသော အတွေးတွေက မို့မို့၏စိတ်ကို ညစ်နွမ်းစေလေသည်။

*** *** ***

အစိမ်းရောင် မီးလုံးလေးက ဖိုက်ဝပ်(က်)လေးပင် ဖြစ်ပေမယ့် အမှောင်ကြီးစိုးမှုကြောင့် အခန်းထဲတွင် လင်းလင်းထိန်ထိန် ဖြစ်နေသည်။ မျိုးဝင်းသူက ခင်သီတာ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးလေးတွေကို တစ်လုံးချင်းဖြုတ်ရင်း အိပ်ယာပေါ်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသော ခင်သီတာ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်နေသည်။ ခင်သီတာမှာ ရှက်ရွံ့အားနာသော မျက်နှာလေးဖြင့် မျိုးဝင်းသူကို ကြည့်ရင်း

“အို…အိုနေပါစေ ကိုဝင်းရယ် သီတာ့ဖာသာ ဖြုတ်ပေးပါ့မယ်” ဟု ပြောရှာသည်။
“ရှက်မနေပါနဲ့ သီတာရယ် ကိုဝင်း ဖြုတ်ပေးပါ့မယ်ဟုတ်လား” ပြောရင်းမျိုးဝင်းသူက ရဲရဲတင်းတင်းပင် ဖြုတ်ပစ်လိုက်လေရာ ဘရာစီယာလေး မလုံမလဲ ကာကွယ်ထားသော ခင်သီတာ၏ ရင်သား နှစ်မွှာမှာ ရုန်းကန်၍ ထွက်လာတော့ရာ ဒါကိုကြည့်ရင်း မျိုးဝင်းသူ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်၍သွားသည်။
“သီတာက သိပ်လှတာပဲ ဒါကြောင့် ကိုဝင်းက သိပ်ချစ်နေမိတာ”

မျိုးဝင်းသူက ပြောရင်း သူမ၏ ဘရာစီယာလေးရော ထမီကိုပါ ဆွဲ၍ ချွတ်လိုက်လေတော့ရာ ခင်သီတာ မျက်နှာလေး ရဲကနဲ ဖြစ်သွားရလေသည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပေါင်ရင်းမှ အတွင်းခံ အသားကပ် ဘောင်းဘီပန်းရောင်လေးမှ လွဲ၍ ဖြူဖွေးပြီး ဝင်းဝါသော အသားဆိုင်တွေက မျိုးဝင်းသူ၏ စိတ်တွေကို ထလို့မဆုံးအောင် ဖြစ်နေချေသည်။

“အို ကိုဝင်းကလည်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြည့်နေရတာလဲ”
လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ် ယှက်တင်ရင်း ခင်သီတာက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်စောင်းလေးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။
“နေပါအုံး သီတာရယ် ကိုဝင်း အားရအောင် ကြည့်ပါရစေအုံး သီတာ့တစ်ကိုယ်လုံးက တကယ့်ကို ချစ်စရာကြီး ဟင်း…ဟင်း ကိုတော့ သိပ်ချစ်နေပြီ အချစ်ရယ် သိပ်ချစ်နေပြီ”

မျိုးဝင်းသူက တုန်ယင်သောအသံဖြင့် တတွတ်တွတ်ပြောရင်းက ခင်သီတာ၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ဆွဲချွတ်လိုက်ရာ လက်လေးဆစ်ခန့် ဟာသွားပြီး အတွင်းမှ ဝင်းဝါသော ဖားခုံညှင်းမို့မို့လေးက ဝင်းကနဲ ပေါ်ထွက်လာတော့ရာ မျိုးဝင်းသူမှာ စိတ်ကို မချုပ်တီးနိုင်တော့သည့်အလား သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးအား ကြုံးကနဲပွေ့ဖက်၍ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ကျော့ရှင်းသော သူမ၏ လည်တိုင်လေးကို အငမ်းမရ နမ်းလိုက်ရာ ခင်သီတာမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်သွားပြီး ခင်သီတာမှာ မျက်နှာလေးကို မော့၍ နီတာရဲ နှုတ်ခမ်းလေးနှစ်မွှာက ဖွင့်ဟ၍လာသည်။

မျိုးဝင်းသူက ခင်သီတာအား နှုတ်ခမ်းခြင်းတေ့၍ အသက်ကိုအောင့်ကာ ခပ်ပြင်းပြင်း နမ်းယူလိုက်ရာ ခင်သီတာမှာ မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားတော့သည်။ ထို့နောက် မျိုးဝင်းသူက သူမ၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ဆွဲ၍ချွတ်ရာ ခင်သီတာကလည်း အယ်နေသောဖင်ကြီးကို ကြွ၍ပေးသဖြင့် ဘောင်းဘီလေးမှာ ကျွတ်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ကိုယ်လုံးလေး တစ်ခုလုံး ဘာအဝတ်အစားမှ မရှိတော့ဘဲ ကိုယ်လုံးတီးလေးဖြစ်သွားလေသည်။

မျိုးဝင်းသူသည် ခင်သီတာ့ကိုယ်လုံးလေးအား မွေ့ယာပေါ်သို့ အလိုက်သင့်လေး ချပေးလိုက်သောအခါတွင်တော့ ခင်သီတာ၏ ရှိုက်ဖိုကြီးငယ် အသွယ်သွယ်တို့ဖြင့် ကိုယ်လုံးလေးမှာ မီးရောင်စိမ်းလဲ့လဲ့အောက်ဝယ် မြင်ရသူ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် အလှကြီးလှနေပေသည်။ ဝင်းဝါသော အသားစိုင်များအောက်ဝယ် ပိတုံးရောင်ဆံနွယ်လေးများက ဖရိုဖရဲလေးကျနေသောကြောင့် ခင်သီတာ၏ အလှမှာ စာဖွဲ့မကုန်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

မောက်မို့ဖောင်းကြွလျှက်ရှိသော သူမ၏ ရင်သားနှစ်မွှာမှာလည်း သူမမှာ ပက်လက်လေးနေသည်ဖြစ်၍ နံဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်သို့ အိစက်နေကြလင့်ကစား သိသိသာသာကြီးပင် မို့မောက်ထနေပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ထ၍နေလေသည်။ မျက်စိအောက်ဝယ် ထင်ထင်ရှားရှား ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မြင်နေရသော ခင်သီတာ၏ အလှကြောင့် မျိုးဝင်းသူ၏ ရင်တွင်းမှာလည်း ရမ္မက်မီးက တညီးညီး ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး မုန်ယိုနေသော ဆင်ကြီးပမာ ဖြစ်လာခဲ့ကာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်များကို ချွတ်ချလိုက်တော့သဖြင့် တုတ်ခိုင်သောသူ၏ လီးကြီးမှာ ဖြောင့်တန်းထောင်မတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

မျိုးဝင်းသူသည် သူမ၏ကိုယ်ဘေးတွင် အလိုက်သင့် ဝင်အိပ်လိုက်ပြီးနောက် ခင်သီတာ၏ နို့သီးလေးများကို ပါးစပ်ဖြင့် အငမ်းမရ တပြွတ်ပြွတ် စုပ်ယူလိုက်လေရာ ခင်သီတာ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကာမစိတ်တွေ တရိပ်ရိပ်တက်လာရသည်။ သူမ၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ ရမက်ခိုးရီဝေနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့အား ပြန်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျိုးဝင်းသူက သူမ၏ နီနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းလေးကို စုပ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

“ချစ်တယ်နော်သိလား”
“ချစ်တာပေါ့ကိုဝင်း ရယ်”

ခင်သီတာ၏ ညို့မြူတောင့်တသော အသံလေးက မျိုးဝင်းသူ၏ ရင်ကို လှုပ်ခတ်စေသည်။ ထို့နောက် မျိုးဝင်းသူက ခင်သီတာ၏ အိတင်းပြီး ထိရက်စရာမရှိသော ပေါင်တန်ထွားထွားကြီးများအား သူ၏ဒူးခေါင်းကြီးဖြင့် ထိုးကာခွဲလိုက်ပြီးနောက် ပေါင်တံဖွေးဖွေးကြီးများ ကြားသို့ဝင်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက် ခင်သီတာ၏ ပေါင်တံကြီးအရင်းမှ စောက်ဖုတ်လေးမှာ ဟက်တက်လေးကွဲနေပြီး အဆင်သင့်လေးဖြစ်နေလေသည်။ မျိုးဝင်းသူသည် အစွမ်းကုန် မာန်ထနေသော သူ၏ လီးတန်ကြီးထိပ်ဖူးအား ညာလက်ဖြင့်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက်ခင်သီတာ၏ စောက်ဖုတ် အကွဲကြောင်းလေးကြားမှ တွင်းဝလေးဆီသို့ ဖိကပ်၍ ထောက်လိုက်သည်။

“အိုဟင့်”

ခင်သီတာ၏ ကိုယ်လုံးလေး တွန့်ကနဲဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် လီးကို အားနှင့် အသာဖိ၍ သွင်းလိုက်ရာ စောက်ခေါင်းထဲသို့ တဒစ်ဒစ်နှင့် တထစ်ချင်း နစ်ကာဝင်သွားတော့သည်။
“ဗြစ် ဗြစ် အင့် အင့် အင်း ဗြစ် ဗြစ် ဟင်း ဟင်း”

ခင်သီတာမှာ မျိုးဝင်းသူ၏ ကျောပြင်ကြီးအား သူမ၏ သွယ်တန်းသော လက်လေးနှစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ထားပြီးနောက် တဟင်းဟင်းဖြင့် ညီးညူနေလေသည်။ မျိုးဝင်းသူက လီးကိုတစ်ခါတည်း အရင်းထိ ဖိမသွင်းသေးဘဲ တစ်ဝက်လောက်တွင် ရပ်ထားလိုက်ပြီး နောက်အသာပြန်၍ ဆွဲနှုတ်လိုက်ရာ ခင်သီတာ၏ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများမှာ လီးဖြင့်ကပ်၍ အလိုက်သင့်လန်၍ ပါလာသည်။

ထို့နောက် လီးကို ဒစ်ပေါ်မှ ပြန်၍ ဖိသွင်းလိုက်ပြန်သည်။ ထိုအတိုင်းထပ်၍ လုပ်ပေးလိုက်ရာ ခင်သီတာ၏ စောက်ခေါင်းလေး အတွင်းဝယ် အရည်ကြည်လေးများ စိမ့်၍ ထွက်လာတော့သည်။ ထို့ကြောင့် မျိုးဝင်းသူက သူ၏လက်များကို ခင်သီတာ၏ ဂျိုင်းအောက်မှ လျှို၍ ပုခုံးကို ခပ်တင်းတင်းဆွဲ၍ လီးကို အဆုံးထိဆောင့်၍ သွင်းလိုက်လေသည်။
“ဗြစ် ဗြစ် ဒုတ် အင့် ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်”

ခင်သီတာ၏ စုပ်ထိုးသံလေးမှာ တကျွတ်ကျွတ် ထွက်ပေါ်၍လာသည်။
“ဖြေးဖြေးလုပ်ပါ ကိုရယ်”
“နာလို့လား သီတာ”
“ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း”

ခင်သီတာက ခေါင်းလေးကို ရမ်းပြလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် မျိုးဝင်းသူက အားတက်လာပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်၍ လိုးတော့သည်။
“ပြွတ် … ဗြစ် ပလွတ် ပြွတ် ဟင့်အင့် ဗြစ် ဗြစ် အင့်”
ခင်သီတာ၏ မျက်တောင်ကော့ကြီးများမှာ စင်းကျနေပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းလေးမှာ ပြုံးယောင်သန်းနေသည်။ ဒါပေမယ့် မျိုးဝင်းသူက အားမရသေးပါ။
“အားမရသေးဘူး အချစ်ရယ်”
သူ၏ပါးစပ်ကို ခင်သီတာ၏ နားတစ်ဖက်သို့ ဖိကပ်၍ ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“အဟင့် ... ကိုကလည်းကွယ်”
“ချစ်လို့ပါ သီတာရယ် ကိုဝင်း အားရအောင် လုပ်ပါရစေနော်”
“ဟင်း ကိုကတော့ သိပ်ကဲတာပဲ သဘော သဘော သီတာက အကိုစိတ်တိုင်းကျ ချစ်တာကို ခံရမယ့်သူပါ ကိုရယ်”

မျိုးဝင်းသူမှာ ခင်သီတာ့ စကားကြောင့် ပီတိဖြစ်သွားသည်။

“ဟင်း ... ဒါကြောင့် ... သီတာ့ကို ချစ်ရတာ”

တုံယင်သော အသံဖြင့်ပြောရင်း သူမ၏ ပါးမို့မို့လေးနှစ်ဖက်ကို သွက်သွက်ကြီး နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းအုံးတစ်လုံးအား ဆွဲယူပြီး ခင်သီတာ၏ ကားစွင့်အိစက်ကာ လိုးရက်စရာမရှိသော တင်သားထွားထွားကြီးများအောက်သို့ ထိုး၍ ခုလိုက်ရာ ခင်သီတာ၏ ခါး လေးမှာ ကော့တက်လာပြီးနောက် ဆီးခုံလေးမှာ ပို၍ မောက်လာလေသည်။ မျိုးဝင်းသူ၏ လီးကြီးက အရင်းမှအဆုံးတိုင် မြုပ်နေပြီး အဖျားက သားအိမ်ဝကို ထောက်ကာ ခင်သီတာ့ရင်ထဲ ကျဉ်နေအောင် ခံစားရသည်။ ခင်သီတာက ပေါင်တန်ကြီးကို ကား၍ ဒူးကိုထောက်၍ ကားပေးလိုက်မိသည်။ မျိုးဝင်းသူသည် ကာမရမ္မက်မီးကြောင့် မျက်တောင်များ စင်းကျနေသည်။ ခင်သီတာ၏ မျက်နှာလေးအား သူ၏ရီဝေသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် စူးစူးဝါးဝါးကြည့်နေရာမှ အံကို တကျွီကျွီမြည်အောင် ကြိတ်လိုက်ပြီးနောက်...ခင်သီတာ၏ ပခုံးအား အားယူ၍ဆွဲကာ ကုတင်တစ်ခုလုံး သိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်အထိ ခပ်ကြမ်းကြမ်း လိုးတော့သည်။

“ဗြစ်...ဗြစ်...ဒုတ်...အ...ဟ...ဗြစ်...ဗြွတ်...ဗြစ်...ဒုတ်...အင့်...”

ခင်သီတာကလည်း သူမ၏ တင်သားကြီးများကို အချက်ကျကျပြန်၍ ကော့ပေးနေပြန်ရာ နှစ်ဦးသားမှာ အရသာတွေ့၍ ကာမကြောတွင် နစ်မြောနေကြလေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ နှစ်ဦးသားမှာ ကာမဂုဏ်အမြင့်ဆုံးကို အရောက်လှမ်းလိုက်ကြပြီး တစ်ဦးကိုယ်တစ်ဦး လွတ်ထွက်သွားမည် စိုးသည့်အလား ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုကြား လေမဝင်နိုင်အောင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကြီး ပွေ့ဖက်၍ ထားလိုက်ကြလေသည်။ မောဟိုက်နွမ်းနယ်သော သက်ပြင်းချသံကြီးများက ဟင်းကနဲ ဟင်းကနဲ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

“သီတာ...”

မျိုးဝင်းသူ၏ အသံ ခပ်ပြင်းပြင်းလေး ပေါ်ထွက်၍ လာပါသည်။

“ကို…”
“ကိုဝင်းတော့ သီတာ့ကို တကယ်ပဲစွဲမိနေပြီ အချစ်ရယ် ... သီတာရော ကို့ကို မချစ်ဘူးလားဟင် ... သီတာ့ကို ခွဲရမှာတောင် ကြောက်နေပြီ”
ခင်သီတာက မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ မှိန်း၍နားထောင်နေသည်။ ထိုအချိန်ဝယ် စောက်ခေါင်းထဲမှ အံ၍ကျလာသော သုတ်ရည်များက သူမ၏ တင်ပါးဆုံကြီးနှစ်ခုကြားသို့ တစိမ့်စိမ့်စီး၍ ကျလာသည်။

“လွှတ်ပါအုံး ကိုဝင်းရယ် ... ဟိုဟာတွေကို သုတ်ပါရစေအုံး”

ခင်သီတာက ပြောလိုက်သဖြင့် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် မှောက်၍အိပ်နေရာမှ သူမ၏ ပါးလေးတွေကို ခပ်ဖွဖွနမ်းပြီး မထချင်ထချင်နှင့် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ လီးကြီးက ပြွတ်ကနဲနေအောင် ကျွတ်ထွက်သွားသည်။

“သီတာရော...ကို့ကို မချစ်ဘူးလားဟင်...”
မျိုးဝင်းသူက အိပ်ယာပေါ်တွင် ပက်လက်မှိန်းနေရာမှ ခင်သီတာအား ပြန်၍မေးလိုက်သည်။ သူ၏ လီးကြီးမှာ အရည်များဖြင့် စိုနေပြီး ပျော့ခွေ၍ကျနေသည်။ ခင်သီတာက အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် သူမ၏ပေါင်ကြားကို သုတ်နေရင်းက မျိုးဝင်းသူအား မျက်လုံးလေး ထောင့်ကပ် ကာ ကြည့်လိုက်ရင်း “ချစ်တာပေါ့ ကိုရယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ မျိုးဝင်းသူက သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ဆစ်ကနဲ ဆွဲကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်…ခင်သီတာ၏ ပျောင်းနွဲ့သော ခါးလေးကို သူ၏ လက်တန်ကြီးဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းခြင်း တေ့ကာ အားရပါးရ စုပ်ယူလိုက်လေသည်။ ခင်သီတာမှာ မျက်လုံးလေးများ စင်းကျသွားပြီးနောက် မျိုးဝင်းသူ၏ ကျောပြင်ကြီးကို ပြန်၍ဖက်တွယ်ထားသည်။ သူမ၏ ဖောင်းမို့အိစက်သော ရင်သားများက မျိုးဝင်း သူ၏ ရင်အုပ်ကျယ်ကြီးကို ဖိကပ်နေသဖြင့် တစ်ဦး၏ ရင်ခုန်သံကို တစ်ဦးက ကြားနေရလေသည်။ အတန်ကြာတော့မှ

“ချစ် ... နောက်တစ်ခါလုပ်ကြရအောင်”
“နေပါအုံးကိုရယ် ... ကို့ ဟိုဟာတွေကို သုတ်လိုက်အုံး ... ဒီအတိုင်းဆိုမကောင်းဘူး ... ပေး ပေး … သီတာ သုတ်ပေးမယ်”
ပြောပြောဆိုဆို ခင်သီတာက မျိုးဝင်းသူ၏ လီးကြီးကို သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အဝတ်စဖြင့် သေချာစွာ သုတ် ပေးနေလေသည်။ မျိုးဝင်းသူ၏ လီးကြီးက ခင်သီတာ၏ လက်ထဲတွင် တဖြေးဖြေးထ၍ တင်းတောင်လာသည်။ ဒါကိုကြည့်၍ ခင်သီတာက ပြုံးလိုက်သည်။

“ကဲ...ဒီတစ်ခါတော့...သီတာ့အလှည့်ပေါ့...”

ခင်သီတာက ခပ်ညူညူလေးပြောလိုက်ရင်းက ပက်လက်လှန်ကာ ပေါင်တန်ကြီးများစင်း၍ အိပ်နေသော မျိုးဝင်းသူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ သူမ၏ ခြေထောက်လေးနှစ်ဖက်ဖြင့် ခွ၍ထိုင်လိုက်သည်။ စောင့်ကြောင့်လေး ထိုင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည့်အလျောက် သူမ၏ စောက်ပတ် နှုတ်ခမ်းသားလေးနှစ်မွှာမှာ ကွဲဟဟလေးဖြစ်၍နေပြီး မျိုးဝင်းသူ၏ ထိုးထိုးထောင်ထောင်ကြီး ဖြစ်၍နေသော လီးတန်ကြီးနှင့် တဲ့တဲ့မတ် မတ်ကြီး ဖြစ်၍နေသည်။ ခင်သီတာသည် လီးထိပ်ဖူးကြီးအား သူမ၏ စောက်ပတ်ဝတွင် ထိုးသွင်းမြှုပ်နံှလိုက်ပြီးနောက် အသာဖိ၍ ထိုင်ချလိုက်လေရာ မာကြော တောင့်တင်းနေသော လီးတန်ကြီးမှာ အိကနဲ အရင်းတိုင်မြုပ်၍ ဝင်သွားလေရာ မျိုးဝင်းသူက အားမလိုအားမရနှင့်ပင် လီးကြီးကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကော့ပေးလိုက်မိလေသည်။

“ဗြစ် ... ပလွတ် ... ဗြစ် ... ဗြစ် ... ဒုတ်”

ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ရေဆေးငါးကြီးပမာ ကျော့ရှင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အလှကြီးလှနေသော ခင်သီတာ၏ ကိုယ်လုံးလေးက သူ့အပေါ်သို့ အုပ်မိုးနေရုံမျှမက အောက်ပိုင်းမှာလည်း လီးတန်ကြီးက သူမ၏ စောက်ခေါင်းထဲသို့ တစ်ချောင်းလုံး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဝင်၍နေလေ ရာ မျိုးဝင်းသူမှာ ကာမစိတ်များ တရိပ်ရိပ်တက်နေရလေသည်။

ခင်သီတာသည် သူမ၏ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို မျိုးဝင်းသူ၏ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသို့ အုပ်မိုးထားပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာလည်း ခပ်ဖြေးဖြေးခြင်း အထက်အောက် ဖိချလိုက် လှုပ်ရှားပေးနေရာ မျိုးဝင်းသူအဖို့ တသိမ့်သိမ့် တစိမ့်စိမ့်နှင့် ကာမဂုဏ်အရသာကို အစွမ်းကုန်ခံစားနေမိလေသည်။ ခင်သီတာ၏ စောက်ခေါင်းလေးကလည်း ဆွဲငင်ဓာတ်တစ်မျိုး ရှိနေသည်။ တစ်ချက် တစ်ချက် သူမ၏ စောက်ခေါင်းအတွင်းမှနေ၍ သူ၏လီးတန်ကြီးအား ရစ်ပတ်ကာဆွဲ၍ စုပ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် အတွေ့မှာ ထူးလွန်းလှလေသည်။

“ပြွတ် ... ဗြစ် ... ပြွတ် ... ပလပ် ... ပြွတ် ... ဗြစ် ... ဗြစ် ... ပြွတ် ... .ဗြစ် ... ”
“ကောင်းရဲ့လား ... ကိုရယ် ...”
ခင်သီတာက မျိုးဝင်းသူ၏ မျက်နှာအား ပြုံးပြုံးလေးကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ကောင်းတာပေါ့ သီတာရယ် ... သိပ်ကောင်းတာပဲ ... ဒါကြောင့်မို့လည်း ကိုဝင်းက သီတာ့ကို မခွဲနိုင်တာပေါ့ ...”

မျိုးဝင်းသူက ကာမခိုးများရီဝေသော မျက်လုံးအစုံဖြင့် ခင်သီတာအားကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ လက်ကလည်း ခင်သီတာ၏ တင်ပါးထွားထွားအိအိကြီးကို အရသာခံကာ ဆုတ်ညှစ်ကိုင်တွယ်၍ နေလေသည်။ ခင်သီတာကလည်း အလိုက်သိစွာဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်းလေး ဖိ၍ဖိ၍ ဆောင့်ပေးနေရာမှ သူမ၏ကြီးထွားမို့မောက်သော ရင်သားနှစ်မွှာအား မျိုးဝင်းသူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဝဲ၍ဝဲ၍ ချပေးနေသဖြင့် မျိုးဝင်းသူက အငမ်းမရ စုပ်ယူလိုက်ရာ နို့သီးခေါင်းလေးများမှာ မာကျောနေပြီး ခင်သီတာ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း တဟင်းဟင်း ဖြစ်လာပြီး သူမ၏ တင်သားကြီးကိုလည်း ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် ဆောင့်၍ ဆောင့်၍ လိုးပေးလေသည်။

“ဗြစ် ... ဗြစ် ... ဒုတ် ... ပြွတ် ... ဗြွတ်.....ဗြစ် ... ဗြစ် ... အင့် ... အင့် ... အ ... အ ... ဗြစ် ... ဗြစ် ... ပြွတ် ... ပလွတ် ... ဗြစ် ...”

အတန်ကြာအောင် အားရပါးရ ဆောင့်လိုးပြီးတဲ့နောက် ခင်သီတာက လီးတန်ကြီးကို အရင်းထိမြုပ်သည်အထိ သူမ၏ ဆီးခုံလေးနှင့် ဖိကပ်ထားရင်းက မျိုးဝင်းသူ၏ ပါးပြင်အား သူမ၏ ပါးကလေးဖြင့်မှေးကာ ကပ်ထားတော့သည်။ သူမ၏ စောက်ခေါင်းအတွင်းမှလည်း ချွဲ ကျိကျိအရည်များက စိမ့်ထွက်လာပြီး မျိုးဝင်းသူ၏ ဆီးခုံပေါ်သို့ တသွင်သွင် စီးကျလာသည်။ ခင်သီတာ၏ နွမ်းဟိုက်သော သက်ပြင်းချသံလေးမှာ ဟင်းကနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျိုးဝင်းသူက အလိုက်သိစွာဖြင့် အောက်မှနေ၍ သူမ၏ခါးလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကြီး ပွေ့ဖက်ထားလေသည်။

“သီတာ ... ပြီးသွားပြီလား ...”
“အင်း ...”
ခင်သီတာက သက်ပြင်းချသံလေးနှင့်အတူ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ့ပြင် သီတာ နားချင်နားအုံးလေ ...”
“အို ... ကိုမှ မပြီးသေးဘဲဟာ ...”
“ကိစ္စမရှိဘူး ကို တလှည့်လုပ်ပေးအုံးမှာပေါ့ ...”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် မျိုးဝင်းသူက ခင်သီတာ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ဘေးသို့ လှိမ့်၍ချလိုက်ရာ စောက်ခေါင်းထဲရှိ လီးတန်ကြီးမှာ ပြွတ်ကနဲ ပြန်၍ ထွက်သွားလေသည်။ မျိုးဝင်းသူက သူ၏လီးတန်ကြီးတွင် ပေနေသော ခင်သီတာ၏ သုတ်ရည်များအား အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် သုတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ခင်သီတာအား ဖက်ကာ ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်ကို သွက်သွက်လက်လက်ကြီး နမ်းပစ်လိုက်သည်။

“သီတာ … ဒူးထောက်ပြီး ကုန်းပေးနော်”

ခင်သီတာကလည်း အလိုက်သိစွာဖြင့် သူမ၏ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ထောက်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းကို မှောက်၍ချလိုက်ရာ သူမ၏ ဖြူဖွေးအိစက်နေသော တင်သားကော့ကော့ထွားထွားကြီးမှာ အထက်သို့ထောင်နေပြီး စောက်ဖုတ်လေးက နောက်သို့ ပြူးထွက်နေလေသည်။ မျိုးဝင်းသူက သူမ၏ ကော့ကော့ထွားထွား တင်ပါးကြီးနောက်မှနေ၍ ဒူးထောက်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ပြူးထွက်နေသော ခင်သီတာ၏ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်လွှာအား လက်မနှင့်ဖြဲ၍ သူ၏လီးတန်ကြီးကို တေ့လိုက်ပြီးလျှင် သူမ၏ နွဲ့နှောင်းသော ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အားရပါးရဆွဲကာ ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

“ပလွတ် ... ဗြစ် ... ဗြစ် ... ဒုတ် ... အမေ့ ... ”
ခင်သီတာမှာ အရှိန်ဖြင့် အရှေ့သို့ ငိုက်ကျသွားသည်။
“ဖြေးဖြေးလိုးပါ ကိုရယ်”
ခင်သီတာက တောင်းပန်သံလေးနှင့် ပြောလိုက်သော်လည်း မျိုးဝင်းသူကတော့ ရမ္မက်ရှိန်ကို မထိန်းနိုင်တော့သည့်အလား ခင်သီတာ၏ တင်ပါးဖွေးဖွေးကြီးများကို အငမ်းမရဆုပ်နယ်ရင်း ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်၍ ဆောင့်၍လိုးသည်။

“ဗြစ် ... ပလွတ် ... ဗြစ် ... ဒုတ် ... ဗြစ် ... .ဗြစ် ... ဒုတ် ... အင့် ... အင့် ... .အမေ့ ... ဗြစ် ... ဗြစ် ... ဒုတ် … အင့် ... ဟင့် ... .ဗြစ် ... ဗြစ် ... ဗြွတ် ... အ ... .အား ... .”

မျိုးဝင်းသူက ဆောင့်၍လိုးနေရင်း အားမလိုအားမရဖြစ်လာဟန်ဖြင့် ခင်သီတာ၏ ခပ်ကားကား ထောက်ထားသော ဒူးနှစ်လုံးကို ဆွဲစိလိုက်ရာ စောစောက ဟက်တက်ကလေးကွဲနေသော သူမ၏ စောက်ပတ်လေးမှာ စေ့သွားပြီးနောက် ကျဉ်းကြပ်သွားပြီး လီးတန်ကြီးကို ဖိညှစ်၍ ထားလေသည်။ ထိုအခါတွင် သူမ၏ စောက်ပတ်မှာ မျိုးဝင်းသူ၏ လီးတန်ကြီးကို အားရပါးရ ဆုပ်ထားသလိုဖြစ်ကာ အရသာရှိလှသည်။ မျိုးဝင်းသူက သူမ၏ ရင်သားထွားထွားကြီးနှစ်မွှာကို ညှစ်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် အားရပါးရဆောင့်လေရာ ခင်သီတာမှာလည်း အောက်မှနေ၍ တင်သားကြီးများကို အချက်ကျကျ ကော့ကာ ထောင်ကာ ပေးနေမိတော့သည်။

“ဗြစ် ... ပလွတ် ... ဗြစ် ... ဗြစ် ... .ဟင့်…ဟင့် ... ပြွတ် ... .ဗြစ် ... .ဟင့် ... ဟင်း……”

နောက်ဆုံးတွင်တော့ မျိုးဝင်းသူ၏ လီးတန်ကြီးအတွင်းမှ ပူနွေးသော သုတ်ရည်များက စစ်ကနဲ စစ်ကနဲ ပန်းထွက်လာပြီး သူမ၏ သားအိမ်အတွင်းသို့ ပန်းဝင်သွားလေတော့ရာ ခင်သီတာမှာ တဟင်းဟင်းညီးရင်း မောဟိုက်နွမ်းနယ်စွာဖြင့် အိပ်ယာပေါ်သို့ ဝမ်းလျားမှောက်၍ ကျသွားတော့ရာ မျိုးဝင်းသူမှာလည်း သူမ၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို မလွတ်တမ်း ဆွဲထားရင်း သူ၏လီးကြီးကို အတင်းဖိကပ်ထားကာ ခင်သီတာ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်ကျသွားလေတော့သည်။

“မို့မို့ … ညက အိပ်ပျော်ရဲ့လား … ”
“ ဟင် … အို … ”

ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်၍ငေါင်နေသော မို့မို့တစ်ယောက် အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်တော့ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ သူ့ထံ လျှောက်လာသော မျိုးဝင်းသူကိုတွေ့လိုက်ရပြီး ‘အို’ ကနဲ ရှက်သွေးဖြာ၍ ခေါင်းလေးငုံ့ထားလိုက်မိသည်။ ညက မမခင်သီတာနှင့် မျိုးဝင်းသူတို့ဆီမှ အသံများကိုကြားရသဖြင့် မနေနိုင်ဖြစ်ပြီး ဂျက်ချမထားသော မမတို့အခန်းကို အသာလေးဟပြီး ကြည့်နေမိသည်။ ဒါကို ဒီလူကြီး အမှတ်တမဲ့ တွေ့သွားခဲ့တာဖြစ်မည်။

“ပြောပါအုံး … မို့မို့ရဲ့ … အိပ်ပျော်ရဲ့လားလို့ … ”

သူမ၏ အနားတွင် ရပ်လိုက်သော မျိုးဝင်းသူက သူမ၏ ဆံပင်လေးတွေကို လက်ဖြင့်သပ်ရင်း သူမ၏မျက်နှာလေးကို ကြင်ကြင်နာနာလေး ငုံ့၍ကြည့်နေရင်းမှ ထပ်၍မေးလာပြန်သည်။

“မသိဘူး… ”
“ဟဲဟဲ … မို့မို့က ကိုယ်တို့ကို ချောင်းကြည့်ပြီး … ခံချင်နေတာမဟုတ်လား … ”

မျိုးဝင်းသူက မို့မို့၏ ပုခုံးသားလုံးလုံးလေး တစ်ဖက်ကို လက်ဖဝါးလေးဖြင့် ဆုပ်ရင်းမေးသည်။ မို့မို့ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်။ မို့မို့ကို ကြည့်ရင်း မချင့်မရဲဖြစ်လာသော မျိုးဝင်းသူက သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း နမ်းလိုက်သည်။

“အို … ကျွတ် … .ကျွတ် … မမ တွေ့လိမ့်မယ် …”
“သီတာ ခုလေးတင် ဈေးသွားဝယ်တယ်နော် … တစ်နာရီကျော်လောက်မှ ပြန်လာမှာ …”

ပြောလည်းပြော မျိုးဝင်းသူက သူမ၏ အဝတ်အစားတွေကို ဆွဲချွတ်သည်။ မို့မို့ ဘာမှမပြော … ရုန်းဖယ်ခြင်းလည်းမပြု … ညကတည်းက သူတို့ကိုကြည့်ရင်း ‘မျိုးဝင်းသူက သူမကိုလုပ်ရင်ကောင်းမှာပဲ’ ဟု ခဏခဏ တွေးမိသားဖြစ်သည်။ မို့မို့က တစ်ကိုယ်လုံး အဝတ်အစားတွေလည်း ကင်းကွာသွားရော… မျိုးဝင်းသူက သူ့ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေကိုပါ ချွတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ မို့မို့အား သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး အငမ်းမရ နမ်းရင်းက နို့လေးတွေကို ညှစ်သည်။

“အာ… ဟာ … ဦးကလည်း အရမ်းဘဲ … ”

နို့အုံအိအိလေးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်နယ်မိသဖြင့် မို့မို့က ညီးသည်။ လက်တစ်ဆုပ်စာလေးသာရှိသော နို့အုံလေးမှာ မျိုးဝင်းသူ၏ လက်ထဲတွင် ဆုတ်ချေအနယ်ခံနေရပြီး ကျန်တစ်လုံးမှာလည်း ပါးစပ်ဖြင့် တပြွတ်ပြွတ် အစို့ခံနေရသည်။ မို့မို့၏ နို့အုံလေးမှာ တဖြေးဖြေးဆူ ကြွလာသည်။ လက်တစ်ဆုပ်လောက်သာရှိသော်လည်း ဆုပ်နယ်ရတာကောင်းလှသလို စို့ရတာလည်း ကောင်းလှသည်။

မျိုးဝင်းသူ၏ အနိုးအဆွများမှာ ထိမိလွန်းသဖြင့် မို့မို့ထံမှ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းလေးနှင့် ညီးသံလေးများ ထွက်ပေါ်၍လာသည်။ မျိုးဝင်းသူက သူမ၏ ပေါင်တံလုံးလုံးလေးများ ဗိုက်သားပြန့်ပြန့်လေးနှင့် ဖင်သားအိအိကားကားကြီးများအား တလှည့်စီနှံ့အောင် ဆုပ်ကိုင်ပေးပြီးနောက် စောက်ပတ်အုံ ဖောင်းဖောင်းလေးပေါ်သို့ ရွေ့လိုက်သည်။ စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းတစ်လျှောက် လက်ဖြင့် ဆွဲပွတ်လိုက်သည့်အခါ မို့မို့မှာ ဖင်ဆုံကြီးကြွသွားပြီး တဟင်းဟင်းညီးသံလေးများ ထွက်သွားသည့်အပြင် အရည်ကြည်လေးများ စိုရွှဲ၍ကျလာသည်။ မွှေးကြိုင်နုအိလှသော မို့မို့၏ကိုယ်လုံးလေးကို အငမ်းမရနမ်းလိုက်၊ လျှာဖြင့် ယက်လိုက်လုပ်ရင်း မို့မို့တစ်ယောက် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟု တွက်ဆ၍ သူမ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မျိုးဝင်းသူက တက်၍ ခွလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဖောင်းအိနေသော စောက်ပတ်ဝသို့ သူ၏လီးတန်ကြီးကို တေ့၍ အကွဲကြောင်းတစ်လျှောက် လျှောတိုက်၍ ပွတ်ဆွဲပေးနေလေသည်။

“ဟင့် … ဟင့် … ဦး … ဘာလုပ်နေတာလဲ … ဟင့် … ”

စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ငြီးပြောလေး ပြောလိုက်ပြီး မို့မို့က သူမ၏ စောက်ပတ်အုံပေါ်ရှိ ပူနွေးမာတောင်နေသော လီးတန်ကြီးအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ပြီးတော့ မချင့်မရဲဖြစ်လာပုံဖြင့် မို့မို့ကသူမ၏ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲကားလိုက်ပြီး လီးထိပ်ကို စောက်ပတ်ဝတွင်တေ့ကာ သူမ၏ဖင်ကြီးကို ကော့တင်လိုက်စဉ် မျိုးဝင်းသူကလည်း ဖိ၍သွင်းလိုက်တော့ရာ လီးကြီးမှာ စောက်ခေါင်းထဲသို့ တစ်ဝက်လောက် ထိုးဝင်သွားလေသည်။

“ဗြစ် … ဗြစ် … အို… အီး … ဗြစ် … ”
“ဗြစ် … ဗြစ် … အီး … အီး … အား … အား … ပြွတ် … ဗြစ် … ဗြစ် … ”
“မို့မို့ … နာလား … ”
လေးငါးချက်လောက် ခပ်သွက်သွက်လေး လိုးပေးအပြီးတွင် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဟင့်အင်း … ရပါတယ် … ဆောင့် ဆောင့် မို့မို့ မနာဘူး … ခံနိုင်တယ် … ”

ဖင်ဆုံကြီးကို ပြန်ကြွပေးရင်း မို့မို့က ပြောလိုက်သည်။ မျိုးဝင်းသူက မို့မို့၏ ပုခုံးသားလေးများအား ဂျိုင်းကြားမှလျှိုဆွဲပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို ငုံစုပ်ကာ ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း တိုးဝင်နေသော လီးတန်ကြီးကို ဖိဖိသွင်းနေရသည်မှာ အရသာထူးလှပေသည်။ မို့မို့၏ မွှေးကြိုင်နုအိနေသော လုံးလုံးကျစ်ကျစ် ကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်ထားရသည်မှာ နွေးထွေးစီးပိုင်၍ အရသာရှိလှသလို ဖောင်းအိနေသော စောက်ခေါင်းလေးကလည်း ဝင်နေသောလီးတန်ကြီးကို မဆန့်မပြဲငုံထားရသဖြင့် ရှိရင်းစွဲထက် ပိုမိုဖောင်းကြွ၍နေကာ လီးကြီး ဖိဝင်သွားတိုင်း ချိုင့်ချိုင့်သွားရပြီး လီးကြီး ထွက်လာတိုင်း စုကြွ၍ ပါလာကြသည်။ အဝင်အထွက် လုပ်နေသည့် လီးတန်ကြီးကို နေရာမပေးနိုင်သည့် စောက်ခေါင်းအတွင်းသားများက လီးတန်ကြီးကို အတင်းကြီးရစ် ပတ်ထားလေရာ မျိုးဝင်းသူမှာ အရသာတွေ့လှပေသည်။ မို့မို့၏ ဖင်ကြီးကို မွေ့ယာထဲအိကျသွားအောင် လိုက်၍ ဆောင့်နေပြီး ကောင်းသထက်ကောင်းလာကာ တစ်ချက် တစ်ချက် အဆုံးထိဝင်နေပြီး ဆီးခုံခြင်း တဖတ်ဖတ်ရိုက်သံက စည်းချက်ကျကျ ထွက်ပေါ်၍ လာသည်။

မို့မို့ကလည်း သူမ၏ ပေါင်တံလေးနှစ်ဖက်ကို အစွမ်းကုန်ကား၍ ပေးထားသည်။ သူမ၏ ဖင်ဆုံကိုလည်း အပေါ်က ဆောင့်ချက်နှင့်အညီ ပြန်ကော့ပေးမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲမှာလည်း မရိုးမရွနှင့် အရူးအမူးဖြစ်ကာ မျိုးဝင်းသူ၏ ကျောပြင်ကြီးကို လွတ်ထွက်သွားမှာ စိုးသည့်အလား အတင်းပင် ပြန်ဖက်ထားမိသည်။ ထို့ကြောင့် ဆောင့်ချက်ပြင်းပြင်းနှင့် လီးအဝင်ပိုများပြီး ဆီးခုံချင်း ပူး၍ ပူး၍ ကပ်သွားရသည်။

“ဗြစ်… ဗြစ် … ဗြစ် … ဟင်း … ဟင်း … ဗြစ် … ဟင်း … ဟင်း … ဗြစ် … ပြွတ် … ဗြွတ် … ဗြစ် … ဗြစ် … အား … အ … ”

လီးတန်ကြီး တစ်ခုလုံး ဝင်နေပြီမို့ စောက်ခေါင်းထဲတွင် ဆို့ကြပ်စွာခံစားနေရသည်။ သို့ရာတွင် ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်နေသော လီးကြီးက အရူးအမူးဖြစ်လောက်စရာ ထူးခြားသော အရသာများကို ပေးနေသည်။ မာတင်းနေသည့် လီးတန်ကြီးက စောက်ခေါင်းအတွင်း သားများအား ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်တိုက်နေမှုသည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဗြစ်ကနဲ ဗြစ်ကနဲပင် ခံစားနေရသည်။ လေးလံသောကိုယ်လုံးကြီးက အပေါ်က ဖိဆောင့်ပေးနေမှုကို လည်းကောင်း၊ ကြီးထွားရှည်လျားလှသည့် လီးတန်ကြီးအား မဆန့်မပြဲနှင့် ကျဉ်းကြပ်လှသည့် ဖောင်းဖောင်းအိအိ စောက်ပတ်လေးထဲသို့ မညှာမတာ အဆုံးထိဖိသွင်းခြင်းကိုသော်လည်းကောင်း၊ လီးဝင်လီးထွက် ဆောင့်ချက်များက စောက်ခေါင်းထဲ အောင့်သက်သက် ဖြစ်နေသည်ကိုလည်းကောင်း မို့မို့မမှုတော့ မညီးညူတော့ ကျေကျေနပ်နပ်ပင် အချက်ကျကျ ကော့ကော့ပြီး အလိုးခံလျက် ရှိလေသည်။

“မို့မို့ … ကောင်းလားဟင် … ”
“ကောင်းတယ် ဦး … နည်းနည်းတော့ အောင့်တယ် … ဒါပေမယ့် ခံနိုင်ပါတယ် … ဦးဟာကြီးက အရှည်ကြီးပဲနော် … မို့ချက်နားထိ ရောက်သလားမသိဘူး … ပြီးတော့ … ကျင်လိုက်တာ … မို့ဟာလေး အရမ်းနာကျင်အောင် ခံစားရတယ်သိလား … ”

ဆောင့်ချက်ကို ရပ်၍ ဆီးခုံချင်းဖိကပ်ကာ ပြောနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

“မို့ မခံနိုင်ရင် ပြော … ဦး လျှော့လိုးမယ် … ”
“သြော် … ဦးကလည်း ခံနိုင်ပါတယ် … ဒီလောက်အထိ ခံပြီးပြီပဲဟာ လိုးမှာသာလိုးစမ်းပါ … ”
မို့မို့က ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ပြောလိုက်သဖြင့် ခဏနားနေမှုကိုရပ်ကာ မျိုးဝင်းသူက ခပ်ဖြေးဖြေးဆောင့်သည်။ သူမ၏ ပုခုံးသားတင်းတင်းလေးကို ဆွဲပြီးလိုးနေရာမှ သူမ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက် မွေ့ယာပေါ်သို့ လက်ထောက်ကာ ဆောင့်လိုးသည်။

“ဗြစ် … ဗြစ် … အင့် … အင့် … ဗြစ် … ဗြစ် … ပြွတ် … ဗြွတ် … ဗြစ် … .”

လူလုံးချင်း ကွာသွားသဖြင့် ဖောင်းနေသော စောက်ပတ်အုံသေးသေးလေးထဲသို့ ကြီးထွားရှည်လျားသော လီးတန်ကြီး တစွပ်စွပ်နှင့် တိုးဝင်နေပုံမှာ မို့မို့ စိတ်ထစရာ ဖြစ်နေသည်။ မျိုးဝင်းသူကလည်း မြင်နေရသလို မို့မို့ကလည်း မြင်နေရသည်။ မနက်ဖက် အလင်းရောင်အောက်တွင် နှစ်ယောက်သား တက်ညီလက်ညီ လိုးနေခံနေကြလေသည်။

“ဦး … မို့ကို ခုလို နေ့တိုင်းလုပ်ပေးမှာလား … ဟင် … ”

မျိုးဝင်းသူ ပြုံးလိုက်သည်။ ကောင်မလေး အရသာသိသွားပြီး တန်းတန်းစွဲ ဖြစ်နေသည်။

“လုပ်ပေးမှာပေါ့ … မို့မို့ရဲ့ … ”
“အင်း … မမ မရှိတဲ့အချိန်မှ လုပ်ရမှာနော် … ”
“ဒါပေါ့ … မို့မို့ရဲ့ သူသိလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ … ”
“နောက်ရှိသေးတယ် … ဦး … မမကို မလုပ်နဲ့တော့ မို့ကိုပဲလုပ် ရတယ် … ”
“အာ … ဒါကတော့ … ”

မျိုးဝင်းသူ စိတ်ထဲ ‘မိန်းမတွေများ’ ဟုတွေးရင်း ပြုံးမိလိုက်ပြန်သည်။

“တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်နေပေါ့ … ဘာလဲ … မို့ကို လုပ်ရတာ မကောင်းလို့လား … ”
“ဟာ … မဟုတ်ပါဘူး … ”

နှုတ်ခမ်းစူ၍ မျက်စောင်းလေးထိုးကာ ပြောတော့ မျိုးဝင်းသူ ပြာပြာသလဲ ပြန်ပြောသည်။

“ဦး … အကြိုက်ပြောပေါ့ မို့ အကုန်လုပ်ပေးမယ် … ”
“ဟဲ … ဟဲ … ဟဲ … ”

မျိုးဝင်းသူ ပုံစံပြောင်းသည်။ မို့မို့၏ ဖြောင့်ဆင်းသော ပေါင်တန်လေးနှစ်ချောင်းကို ဒကောက်ကွေးမှ လက်ဖြင့်မတင်လိုက်သည်။ မွေ့ယာနှင့် ကပ်နေသော ဖင်လေးကကြွတက်သွားပြီး စောက်ပတ်လေးက ပို၍စူဖောင်းထွက်လာသည်။ ဖောင်းအိနေသော စောက်ပတ်အုံလေးထဲသို့ လီးကြီးကို အဆုံးထိ စိုက်စိုက်လိုးသည်။ လီးဝင်ကာ အလိုးခံနေရသော မို့မို့အတွက် ကျင်ကနဲ ကျင်ကနဲ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် မို့မို့ မအော် … မညီး … မရုန်း နာကျင်နေမှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် မဆန့်မပြဲ မတန်တဆ လီးနှင့် စောက်ပတ်အတွေ့ကို မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ကြိတ်မှိတ်၍ ခံနေလေသည်။ နာခြင်း၊ အောင့်ခြင်းထဲတွင် ကောင်းခြင်း၊ ဆိမ့်ခြင်းများ ပါဝင်နေသည်ကို သူမသိရှိခံစားနေရပြီဖြစ်လေသည်။ ဒကောက်ကွေးနှစ်ဖက်ကို မ၍လှန်တင်ပြီး ခပ်တင်းတင်း ချုပ်ကိုင်ကာ ဝက်တုတ်တုတ်သလို ချုပ်ပြီး စိတ်ပါလက်ပါ အားရပါးရ မညှာ တန်းဆောင့်လိုးနေသော မျိုးဝင်းသူမှာ ကောင်းသထက်ကောင်းလာပြီး ပြီးချင်လာချေပြီ။ မကြာမီမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အကြောအချဉ်များ ဖြိုးဖြိုးဖျင်းဖျင်းဖြစ်လာပြီး စောက်ခေါင်းလေးထဲ ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တိုးဝင်နေသော လီးတန်ကြီးမှ ပူနွေးပြစ်ချွဲသော သုတ်ရည်များ ပန်းထွက်သွားစဉ်မှာပင် … မို့မို့ခမျာမှာလည်း မျိုးဝင်းသူက အတင်းဖိထားသည့်ကြားမှ ကော့တက်လာပြီး တဟင်းဟင်းဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ စောက်ခေါင်းထဲမှ သုတ်ရည်များ ပန်းထွက်လာလေတော့သည်။ ပြီးတော့ မျိုးဝင်းသူ၏ လည်ပင်းကြီးကို လှမ်းဖက်လိုက်လေတော့သည်။

ပြီးပါပြီ